Cuma gecesi sokağa çıkma yasağı ilan edildi.

İki saatte memleket herc-ü merce geldi.

Ekmek, bisküvi ne bulabildiyse yağma etti vatandaşlarımızın bir kısmı.

Sanki açlıktan ölenimiz olmuş gibi.

Çirkin bir görüntü çıktı ortaya.

Akabinde İçişleri Bakanı Süleyman Soylu istifa etti.

FETÖ’cülerde, bölücülerde bir bayram havası…

Milletin kahir ekseriyetinin bağrına bir gussa oturdu.

Öyledir.

“Ah o bisküvi rafta kalaydı da dışarı çıkmayaydım” dedi kim bilir kaç kişi?

Eğrisi doğrusuna geldi, polisimiz 175. Yılını kutlarken abisinden, babasından ayrı düşmedi.

Cumhurbaşkanı istifayı kabul etmedi.

Süleyman Soylu kendisine çok yakışan o makamda kaldı.

Milletimizi çok seviyoruz.

Yere göğe sığdıramıyoruz.

Fakat biz milletimizi ekseriyetle görmek istediğimiz gibi zannediyoruz.

İngiliz mürebbiyelerin elinde büyümüş, çatalı sol eliyle bıçağı sağ eliyle tutan…

Su içtikten sonra ağzını ipek mendille silen…

Otobüs kapısında “rica ederim önden siz buyurun” diyen asilzadelerden mürekkep bir millet olduğumuz için sevmiyorduk ki biz bu milleti.

Bizim bu milleti sevmek için başka sebeplerimiz vardı.

Yalnız bizim değil, bilcümle insanoğlunun sevmesi gereken bir millettir milletimiz.

Bakmayın düşmanlık ettiklerine.

Halt ediyorlar.

Fukarayı doyuran, mazluma kol kanat geren, haksızlığa rıza göstermeyen insanların ülkesidir Türkiye.

Zor günde, bayrağımızı yakanların ülkesine yardım uçağı gönderiyoruz.

O uçak kalkar kalkmaz düşmanlığına devam edeceklerini bile bile üstelik.

Bu civanmertliktir, bir de Efendimiz’e (SAV) ve Ehl-i Beyt’ine muhabbetidir bu milleti muhabbete layık kılan…

Yoksa benim küçüklüğümde de yola tükürürdü insanlar.

Olur olmaz bir şey için birbirleri ile kavga ederdi.

Argo konuşurdu.

Saygı duruşunda kıpraşır, Cuma hutbesi okunurken yanındaki ile fısıldaşırdı.

Yani disiplinsizdi.

Ezcümle, her zaman iyi davranmazdı ama ferasetiyle kötünün ne olduğunu bilir ve karşısında dururdu.

İyiye de omuz verirdi.

Yani biz demokrasiye iman ettiğimiz için bu milleti sevmedik.

Bu millete sonsuz bir itimadımız olduğu için demokrasiyi bir yöntem olarak benimsedik.

Cuma gecesi ekmek için birbirini ezenlere, henüz evine dönerken “karnım aç” deseydiniz, az evvel uğruna dövüştüğü o iki ekmekten birini size verirdi.

Bunu hepimiz biliyoruz değil mi?

Fakat fırın önünde o kavgadan da geri durmazdı ayranı kabarık Mete Han torunu.

Salvador de Madariaga’nın, Avrupa milletlerini anlatırken her birine bir karakter biçmesi örneğinde olduğu gibi, Türk milletinin de karakteri bu.

Devleti için can verecek, ancak vergi kaçırmaktan içtinap etmeyecek adamların paradokslarla dolu panayırıdır bu memleket.

Ancak tadı da cümle cihanda yoktur.

Ve biz onları yer yer kabahat ettikleri için sevmekten vazgeçmeyiz.

Aksine, yanlışlarla dolu bir doğruluk membaıdır diye kendilerinden yana her daim ümmideyiz; ye's ile âh eylemeyiz.

Cuma gecesi karantina tedbirlerini alt üst etmişler de, çıkmışlar da, paçozmuşlar da, çomarmışlar…

Kurban olsunlar cümlesine.

Sayın Soylu, siz kabahatten azade bu millete hiç işlemedikleri bir kabahati işleten adam olmadınız.

Soylu milletimizin yaldızlarını dökmediniz.

Her halükarda yaşanacak kabahatlerimizdi yaşananlar.

Biz böyleyiz, başka türlü rafine bir insan değiliz.

Hatalı tarafımız pek çoktur.

Tam tersine, siz milletin yanlışa karşı olan tarafı ile müttehid biçimde teröre, FETÖ’ye, Coni’ye karşı durdunuz.

İstifa ederken de en temel paradoksu unuttunuz.

Soylu milletimiz tenkid etmeyi çok sever…

Allah yarattı demez eleştirirken.

Fakat arkanızı dönüp gitmeye kalktığınızda “kızdık ama o kadar da değil” der.

Ne yapalım, biz de böyleyiz.

Siz de bizim kusurumuza bakmayın.

Makamınıza tekrar hoş geldiniz…