B.

Söyledik, anlattık, boykot dedikleri şeyin bir neticesinin olmayacağını da anlamsızlığını da vurguladık; ne yaptıklarının farkında olmadıklarını, Türkiye'nin paralel toplum krizini derinleştirmekten başka hiçbir işe yaramayacağını ifade ettik. Nihayetinde geldiğimiz nokta ortada: Espressolab'ı niye boykot ettiğimizi ben de bilmiyordum! Sağda solda ahbap bahislerinde soruyorduk, gençlere soruyorduk ihtiyarlara soruyorduk niye boykot ettiklerini, onlar da bilmiyordu. Aldığımız en doyurucu cevap "işte madem boykot ediliyormuş biz de boykot ediyoruz" şeklinde bir şuursuzluğu ortaya koyuyordu. Şimdi bunu herkesi boykota Çağıran Özgür Özel de bu şekilde dile getirince söylediğimizin sağlamasını yapmış oldu. Amaçlanan politik, ekonomik, ideolojik bir netice değildir aksine sosyal bir netice ortaya koymaya çalışıyor birileri; Özgür Özel, kulağına ne fısıldanırsa nâkile gibi tekrar ediyor, kârını zararını hesap edemiyor kimi zaman, ardından yaptıklarının bir neticesi ortaya çıkıyor ve bunu toparlamaya çalışıyor bir şekilde. Boykot ediyoruz, niyesini bana sormayın. Kime soralım? Bir cevap yok ve bu cevapsızlık siyaseti mevcut öfkeyi büyütmekten başka bir işe yaramıyor.

Bir defasında köşemde yine bahsetmiştim, Ortaçağ'da şeytana "Simia Dei" denilmiş: Tanrı'nın Maymunu. Tanrı gibi davranıp, Tanrı'yı taklit edip, aslında Tanrı'ya ait hiçbir özelliği olmayan şeytan; aynı insanı taklit eden, onun gibi hareketler yapan ancak içsel olarak insanlıktan yana hiçbir nasibi olmayan maymunla özdeşleştirilmiş. Estağfurullah, elbette kimseye maymun demek gibi bir hadsizliğe düşecek değiliz. Fakat içsel olarak hiçbir behreniz olmayan şeyleri taklit ettiğinizde şarkta papağan garpta maymunla özdeşleştirilebiliyorsunuz. Siyasileri taklit eden siyasetçimsiler, sanatkarları taklit eden sanatçımsılar, edipleri taklit eden edebiyatçımsılar... buralar galiba bir zamanlar dutluktu ve önüne gelen istediği tezgahı açabileceği bir ortam buldu dedirtiyor ilk bakışta.

Türkiye siyasetinin şu anda içinden çıkması gereken kriz, siyasetin doğal unsurlarından olmayan etki merkezlerinin sözcülüğünü yapan siyasetçilerin tasfiyesi kavgasıdır. Tam bu esnada "aslında ne yaptığımı ben de bilmiyordum ama bana yaptırdılar" der gibi ne İsa'ya ne Musa'ya yarar bir itirafta bulunmak tam olarak şu demektir: evet ben de siyasetçi değilim ama siyasetçileri çok iyi taklit edebilirim ve eğer ihtiyacınız olursa hizmetinize talibim. Türkiye Siyaseti bu laubaliliği hak etmiyor. Daha acısı bir yerlerin, iyi saatte olsunların talep ettiği çatışmaya ve sosyal kopuşa hizmet etmek ülkenin ana muhalefet partisi genel başkanlığı koltuğuna yakışmıyor. Ciddi bir siyasi duruş, topluma yön verecek söylemler yerine ömrü üç gün sürecek sabun köpükleri ile uğraşırsanız, en fazla reaksiyonerlerin ve müzmin müştekilerin alakasını celb edersiniz, fakat ülkeyi yönetmek yolunda bir ışık sizden çıkmaz. Bitirirken bir kere daha soralım, bütün ülkeyi ayağa kaldıracak büyük proje kırmızı kartı hatırlayan var mı?