Herkesin Covid-19’a milat muamelesi yaptığı şu günlerde iki hakiki miladı idrak ediyoruz.

“Her yıl gelen milat mı olur?” demeyin lütfen.

Kendinden evveli ve sonrası arasına kalınca bir çizgi çekebiliyorsa olur.

Olmalıdır.

En azından Covid-19 illeti bizleri ne kadar düşünmeye sevk ediyorsa, milli günlerimizin en önemlisi olan 23 Nisan da, Mâh-ı Ğufran Ramazan da bir o kadar sevk etmeli.

Zaten ulus devletlerin milli günleri nostaljik bir hevesle, yalnız hatırlamak için vaz edilmiş değildir.

Aksine vatandaştan, o günün şartlarını bulunduğu güne modelleyerek bir muhasebe yapması beklenir.

O kazanımlar yahut yaşanan acılar sayesinde geldiğin şu günde ne gibi bir mükellefiyetin olduğunu düşünürsün.

İstanbul’un fethini mi kutluyoruz? Endülüs’ü düşünelim. Yedi yüz sene sonra Gıranata’dan kovulan Müslümanları düşünerek, İstanbul’u korumak gibi bir vazifemiz olduğunu hatırlayalım.

17 Ağustos depremini mi anıyoruz? Bundan sonra bu kadar hazırlıksız olmamaya, çaresiz kalmamaya azmedelim.

Ve bu her yıl tazelenen bir azmetmek niyeti olarak tekrar etsin dursun.

Yoksa ne işimize yarar yaşadığımız günü bir müze gibi tarihten yapraklarla doldurmak?

23 Nisan’ı da aynı şekilde kutlamalı…

Her şey yok olmağa doğru giderken, bir milletin bir ve beraber olarak çukurdan çıkma hikâyesinin en önemli hadisesidir.

Üstelik Avrupalılar gibi asırlık inkılap tecrübeleri olmayan, birkaç genç isyankâr subay hariç, hayat pratiği kendine söyleneni yapmak olan bir millet…

Bir de ayağına bağ İstanbul varken nasıl oldu da bu bağımsızlık mücadelesini verdi?

İşte düşünmek gereken ve mücadeleden başarı ile çıkmayı mümkün kılan o dinamikleri anlamamız gereken bir gün bugün.

23 Nisan 1920’de en olmadık şartlar altında açılan meclisimizi hayırla yâd edelim ve içinde bulunduğumuz mücadelenin bizden neler beklediğini düşünelim.

Ben fikrimi söylemeyeceğim siz bulun.

Bir diğer miladımız Ramazan-ı şerif ise, eğer İstanbul’da yaşıyorsanız bu akşam saat 19:59’da başlıyor.

Mübarek olsun.

Bizlerden razı olsun.

Ve biz bu Ramazan ayının da inşallah bir milat olduğunu hatırlarız.

Ramazan-ı Şerif, öncesi ile sonrası arasına çekilmiş kalın bir çizgidir.

Ben ümitvârım.

Yerli solunum cihazını ürettiğimiz, İHA’lar, SİHA’lar ile Suriye’de, Libya’da harplerin kaderini değiştirdiğimiz şu günlerde, Türk ilim adamları “sakız orucu bozar mı?” sorusuna da kesinlikle bir cevap bulacaklardır.

Ne büyük intibah olmaz mı?

İnanıyorum kendilerine.

“Erken okunuyor, geç okunuyor” ilahiyatçıları bu Ramazan’da eminim hepimizi ikna edeceklerdir.

Ve artık ikrah ettiğimiz bu mevzuları popüler medya mevzuları haline getiren bu hocalardan âzâd olduğumuz bir Ramazan olursa eğer…

Yani hocalarımız müsaade ederlerse.

Ve fakat illa ki Hakk nasip ederse.

Herkesin evinde olduğu şu günlerde itikâf dolu, ibadet dolu bir Ramazan-ı Şerif dilerim.

Pek çok şeyin hikmetini anlamağa vesile tefekkürler nasip etsin Allah…

Kendi muradını bizlere bildirsin. Bu sayede razı olacağı âmâle sevk etsin.

Kulun halinden anlar kalp versin.

Ne bileyim, en azından yardım kolisi götürdüğü evin içine kamera tutup da, görüntüleri sosyal medyaya yüklemenin yardım yapılan insanı incitip incitmeyeceğini hesaba katacak rakik gönüller versin.

El açarken görüntülenip de, alan el olarak insanlara kendini izletmenin bu millete ağır geleceğini biraz olsun düşünmek nasip etsin.

Hele şu infak günlerinde.

Başkasına el açarak yaşamak bu milletin ağırına gider.

Öyle bir seciyemiz var ki, dedelerimiz 23 Nisan 1920’de o meclisi topladı.

Yoksa mandacı torunu olarak bir Boris Johnson da biz olurduk.

İstiklalimize vesile olan seciyemizi haleldar etmemek lazım erenler…

Fırsat ayağımıza geldi.

Cümleye mübarek olsun.