Başbakan’ı havaalanında karşılayan kalabalıkta “adi” bir döviz dikkat çekti. Halit Ergenç ve karısı hakkında çok çirkin ifadeler içeriyordu. Haklı olarak tepki gösterildi. Tesadüftür aynı gece, kanallardan birinde bir poster dikkat çekti. Defalarca ekrana getirilen o poster de, Atatürk ve Başbakan Erdoğan hakkında oldukça “adi” bir montaj görseliydi. İki örnek de münferit, iki örnek de maksatlı, provokatif, ayıp, garabet girişimlerdi. “Otosansür” denen şey, tam da toplumu bu gibi belaltı vuruşlardan koruma bilincidir oysa. Yandaşın değil, bilakis; farklı görüş, düşünce, inanç, ideolojiye sahip olanın haklarını, “insani” seviyede tutma ve “koruma” bilincidir otosansür... Bu bilinçten yoksun ve uzak olduğumuz içindir ki, hiçbir ekonomik büyüme kalıcı refah sağlamıyor bu topluma. Tüm bunları görmezden gelip meseleyi salt rant kavgasına indirgemek büyük hata. Birbirine tamamen zıt düşünen insanları bir arada tutan yegâne tutkalın “saygı” olduğunu keşfetmek/kabul etmek bu kadar mı zor? Herkes papağan gibi “provokasyon”dan söz ediyor. “Provokasyona dikkat” diye diye provokatif içerik üretip yayıyor, yayınlıyor. Ve elbirliğiyle meselenin özünden hızla uzaklaşıyoruz. Şapkayı önüne koyma ve dürüst olma zamanı. İstisnasız herkes için. 

Tencere tavaya karşı bilgisayar mı? 
Başbakan’ın gelişine diktik kulakları bir umut. Ama hayal kırıklığından başkaca şey ara ki bulasın. Taksim’i Gezi’yi toptan “yok” saydığı gibi, tencere tavayla eyleme destek veren makul çoğunluğu koydu hedefe bu defa Başbakan. 7’den 77’ye, ses veren tüm vatandaşın kalbini tuttu ve fırlattı bu tutumuyla. Üstelik karşılarına da “bilgisayarcı” AK gençliği konumlandırarak yaptı bunu (niyeyse?). Tencere tava demode, bilgisayar modern filan diye mi acaba? Hay Allah. Ne ilgisi var? Ne açıdan karşılaştırma kabul eder? Elmalarla armutlar hepten karıştı artık. Ne kadar gereksiz, ne kadar abes bir yarış bu. Çok yazık. Çok acı. Bu kadar insan ağzının içine bakıyorken, aya değil ısrarla parmağa bakıyor hâlâ Başbakan. Ne diyelim. Nasıl anlatalım daha. Allah cümlemize selamet versin.   

Kahrolsun bazı şeyler!
“Öyle apolitik bir nesli isyan ettirdiniz ki slogan bile bulamıyoruz...” deyip yere yazılan “Kahrolsun bazı şeyler” yazısını paylaşmış twitter’da biri. “Kim bu Gezi’dekiler?”, “Ne istiyorlar?” sorularına en çarpıcı cevaplardan biri olsa gerek. Siyasetçiler, yorumcular, “evlerinde zor tutulanlar” ve tabii hükümet, olayların perde arkasını deşifre etmeye uğraşadursun... Taksim’i açık hava müzesine dönüştüren ayaklanmanın sokaktaki izleri, isyanın gerçek ruhunu ortaya koyuyor.  Yeter ki “günah keçisi” aramak yerine büyük resmi keşfetmeye niyet edin. Kaç tane kaldırım taşı söküldüğünü saymak yerine, kafayı biraz da bu yana çevirin artık. Slogan bile bulamayacak kadar apolitik gençlere bir umut verin. Bir şans tanıyın...   

Duvarlar dile geldi 
Ah Burhan Doğançay... “Sosyal medya icat oldu, duvarlar sustu” deyip gittin. Azıcık daha kalsaydın... Kalsaydın da, duvarların nasıl dile geldiğini görebilseydin. Keşke... Kent duvarları bize bir şey anlatmaya çalışıyor. Ama siyaset hâlâ parti kafasında, faiz lobisinde, bitmek bilmeyen dış mihraklar vurgusunda. Ne tuhaf. “Asi gençlik” sokakta avaz avaz. Ve siyaset; o hep bildiğimiz aksi, tutucu “ihtiyar”. Yüzyıllar geçiyor ama bazı klişeler hiç değişmiyor. 

Başbakan’ın hataları  
¦ Halkı ısrarla “parti tabanı” olarak görmek/okumak. 
¦Kendi görüş ve iradesi dışındaki her düşünce ve öneriye kibirle karşılık vermek. 
¦ Muhalefet edilen her konuyu siyasi/ekonomik bir ideolojiyle etiketlemek.  
¦ 21. yüzyıl şehir kültürünü, nostaljik ideallerden önemsiz saymak. 
¦ Soruya soruyla cevap vermeyi ve buyurganlığı “siyasi başarı” ve “büyüklük” zannetmek.