Öncelikle cesur olalım. “Göstericiler” denilen kitleyi dışlamayı bi bırakalım. “Marjinaller”, “aşırı uçlar”, “çapulcular” diyerek kimse kimseyi kandıramaz. Her hane, her apartman, her sokak, her mahalle, her kesim, her görüşten vatandaş günlerdir sokakta. Arkadaşlarımız, evlatlarımız, akrabalarımız, ailemiz onlar! Halkın tamamı yerine bir kısmı oluşu, sokaktakinin HALK olduğu gerçeğini değiştirmez. Particilikten değil insanlıktan söz ediyoruz. 
Unutmayalım ki; sabaha karşı 5’te, ağaç nöbeti için parkta uyuyan, sivil, silahsız, masum insanların çadırlarının ve kişisel eşyalarının yakılmasıyla başladı her şey. Polisin orantısız müdahalesiyle Gezi’den atılıp Taksim’e sürülmeleriyle büyüdü. Günlerdir gaz soluyor, tazyikli su yiyor, provokatörler marifetiyle çatışıyor, yara alıyor, hayati tehlike içinde canları pahasına direnmeyi sürdürüyorlar. Çünkü “bir şey” anlatmaya çalışıyorlar. Ama “Nedir?” diye soran yok! Herkes kendince yorum üstüne yorum üretme çabasında. Gerçek ortada öylece duruyor ama yüzüne bakan yok. Çılgınlık bu! Gezi’cilerin istediği basit oysa... 

TOPÇU KIŞLASI’NIN AVM’DEN NE FARKI VAR GEZİ İÇİN? 
Başta “ağaç” için, parkı AVM’ye kurban vermemek için başlayan direniş, polis Gezi’den çıkmasına rağmen niye hâlâ sürüyor, biliyor musunuz? Başbakan’ın Topçu Kışlası ısrarı yüzünden. Göstericiler “AVM” dedikçe ağızlar değişti. Ağaçlar çalı, kesimler söküm, yıkımlar tretuvar çalışması, AVM’ler şehir müzesine evrildi. Ama Topçu Kışlası ille YAPILACAK dendi. Gezi ille ama ille betona kurban edilecek yani! Samimiyetle soruyorum: Niye Sayın Başbakan? İnsanların beton değil park istediğini niye anla-ya-mıyorsunuz? CHP’yle ilgisi yok. Provokasyonla ilgisi yok. Bu sivil eylemin özü hâlâ “Gezi”... Bir kere de durup, “Sizi anlamak için buradayım. Hadi yeniden düşünelim. Herkes için konforlu bir çözüm bulalım. Önerinize açığım...” demek bu kadar zor mu? 

HALA GEÇ DEĞİL! 
Ülke ağzınızın içine bakıyor, çıkıp; “Olanlar için üzgünüm. Telafi edebiliriz. Daha fazla yıpranmayalım. Birbirimize ihtiyacımız var. Yarın daha iyi bir gün olmalı... Çöpleri belediye toplar, lütfen evlerinize dönün” demek bu kadar imkânsız mı? Belki Taksim için en doğru proje, kışladır. Belki değildir! Bir kere daha düşünseniz kıyamet mi kopar? Şu yaşananlar karşısında nedir ki? Değer mi? Kamunun olan ve kamuya rağmen başka bir hale dönüşmesi demokrasiye sığmayan bir yeşil alan için fazla bu inat... 

ORADAYDIM
Başbakanlık ofisine kilitlendi şimdi hadise. Polis bu yüzden durmuyor. Başbakan bizzat söyledi. “Polis çekilsin de, Başbakanlık ofisini mi işgal etsinler?”... Haklı bir soru, çünkü direnişe çok çöp karıştı artık. Beşiktaş olaylarının en başında oradaydım. Bizzat şahidim. 
Polisin Gezi’den çekildiği mutlu gündü, parkı ziyaret edip İnönü’nün yanından Beşiktaş’a yürüdük. On binlerle birlikte, neşe içinde. Başbakanlık Çalışma Ofisi önüne kadar her şey yolundaydı. Shangri La Otel ve Başbakanlık arasındaki iskele yolunda (trafiğe yeni kapanan) polis barikatı vardı (ve vapurlar kesilmişti!). Topluluk durakladı ve polise sataşmalar başladı. 3-4 kişiydi bunu yapan. Gezi direnişinin sahibi olan masum kitleden değillerdi. Olay çıkartmak için orada oldukları açıktı. Durdurmaya çalıştık DURUN dedik, YAPMAYIN dedik. Biri ikna olur gibi oldu ama öbürleri azıtmaya kararlıydı. Habersizce Taksim’den inenler biriktikçe provokatörler artmaya başladı. Ve sonunda patladı. Saatlerce mahsur kaldık. Yediğimiz gazın haddi hesabı yok. Gece bir şekilde kurtulup çıktık ama ardı arkası kesilmedi maalesef... 

TEMİZ DİRENİŞE DAVET 
Artık durmak ve başa, Gezi’de oturmaya geri dönmek gerek. Bu vahşet daha çok yaralamadan sağduyuyu çalıştırma zamanı. Direnişin insani, demokratik, partiler üstü özü bunu gerektiriyor. Hem sosyal medya hem de sokak kendini provokasyona kapatıp sağlıklı bir yöne gitmeli... Umuyorum. Diliyorum.