Başbakanlık Devlet Tiyatroları'nı kapatıyor' haberi tez duyuldu. Kornerden gol atmayı seviyor Başbakan Erdoğan.
Futbolculuk kariyerinin faydası olsa gerek. Kısa süre önce, Şehir Tiyatroları'ndaki yönetmelik değişikliğiyle başladı her şey. Kazan hızla kaynadı, kriz büyüdü ve testesteron yüklü bir kavgaya dönüştü hadise. Bir tarafta Başbakan, öte tarafta tiyatrocular.

ERKEK ERKEĞE OLACAK İŞ Mİ(!)
Merak ediyorum, tiyatronun kadınları niye gölgede kaldı bu tartışmada bu kadar? Futbol gibi bir erkek arenası değil ki tiyatro.
Aksine sanatçısıyla, seyircisiyle, üretkenliğiyle, enerjisiyle son derece 'dişil' bir dünya. Erkek erkeğe sanat kavgası, olacak iş mi? Her konuşan daha da çıkmaza soktu durumu, şu kadarcık zaman içinde. Aktörler rest! dedikçe 'oyun' kızıştı. Testesterona boğuldu ortalık. Biraz açılın şöyle de, kadınlara bırakın 'sahneyi'. Kadınlar çözer bu işi, emin olun. Kadın kafası/ruhu yakmaya yıkmaya, yumruk sallamaya değil sağduyuya, çözüm üretmeye, 'uzlaşmaya' yatkındır. Stadyumdaki erkekleri ıslah işini özelleştirin asıl ve kadınlara; tiyatroyu ıslah işini verin, Sayın Başbakan! 'Seyircisiz' maçları doldurup taraftarı olduğu kulübe 'ceza' olan tüm kadınlara da tavsiyem, bir an önce tiyatro salonlarına terfi edip 'velinimet' sınıfına yükselmeleri yönünde.

DÜKKAN DEĞİL 'ÜLKE'
Başbakan ve ekibinin bulduğu argüman sağlam öte yandan; 'tiyatro zarar ediyor, 140 milyon gidere karşı, 3 milyon gelir!'... Oy çokluğunun her yıl artan kısmını 'şahlanan' ekonomiye borçlu olan Başbakan kendi içinde tutarlı. Devlet Tiyatrosu'na bakıyor, muhasebesine bakıyor, hesap ortada. Hangi 'işadamı' olsa, bu kamburdan kurtulmaya bakar. Gelgelelim, bir holding, bir şirket, bir dükkan değil bir ÜLKE burası. Ve ülkeler, kar-zarar hesabıyla değil hizmetle yönetilir. Daha kaliteli, daha eşit hizmeti daha 'ucuza' mal etmek için kılı kırk yarabilir, sinekten yağ dahi çıkarabilirsiniz. Bu sizi iyi devlet adamı yapar. Ancak hizmetin üstünü bir kalemde çizip, hizmet binasının kapısına kilit vurup, 'buyurun kapattık, tam da şu kadar kazandık!' diyemezsiniz. Ülkeleri ayakta tutan, ekonomileri kadar da ilkeleridir. İlkelerden ödün verilmez. İlkeler özelleştirilmez. İlkeler satılığa çıkarılmaz. Devlet himayesindeki tiyatro, sanatın en 'ulaşılabilir' halidir. Ve toplumun 'aynaya' yansıması zamanla olur; yönetmelik değişikliğiyle, 'oğlum oturacak sen çık', 'atarım, satarım' demeyle değil.

Home Tweet Home: 'Okumak için koltuk aldım, kedi kaptı. Vermiyor.' (@ycinar)