Moda, bumerang gibidir. Ne kadar uzağa fırlatırsanız fırlatın mutlaka geri döner. Anne gardırobunda, albümünde görüp burun kıvırdığımız ne varsa er geç muhtaç olmamız bundan. Üç beş yılda bir 80'ler, 50'ler, 70'ler, 40'lar, 60'lar döne döne önce podyumları ardından da vitrinleri sarar. Küresel ısınmanın tavan yaptığı 2000'ler ise mevsimler gibi modanın da suyunun kaynadığı zamanlar. Elimizi sallasak tasarımcıya çarpıyor bir yandan ama dünya üstünde tasarlanmamış imaj kalmamışçasına... Yüksek bel bayrak paça pantolonlar, vatkalar, geniş yaka düdüksü gömlekler, kısa kol bebe yaka ceketler, sıra sıra inciler, puantiyeler, maksi kloş etekler, apartman topuklar vs. sararmış moda mecmualarının sayfalarında görüp 'ahaha' diye eğlendiğimiz ne varsa birini çıkarıp birini giyer olduk son on yılda.
Moda tanrıları sezon fetvasını verdi miydi su katılmamış sofu kesiliyor cümle tüketici. Mahlukat desenliler (animal print) 'helaldir hoştur' dediler misal, çarşı pazar anında yılan-kaplan-leopar hummasına tutuldu. Hayvan kürkleriyle örtündüğümüz ilk çağlardan miras ya aslında bu tutkumuz (bkz. Mrs. Çakmaktaş and Mrs. Moloztaş). Tüm zamanların cami yıkılmış ama mihrap yerinde ekolü dişiliğinin fahri kimlik kartı sayılan 'leoparlar' yaşlı yaşsız her kokoş sister'ın resmi üniforması şimdilerde. Kitle psikolocisi de iş başında tabii. Yalandan da olsa feci cazip geliyor kadınlara bu 'içimde kocaman, vahşi bir pisi besliyorum' imajı.
Halkın trend-setter'ı mertebesindeki pazarcılarsa 35 lirayı leopar desen kırmızı taban bir çift topukludan esirgeyeni evire çevire dövüyor alimallah. Kediden köpekten korkan nice yurdum kadını leopar adımlarıyla arşınlar oldu kaldırımları. Kim ki 'moda, insanın kendine yakışanı giymesidir' diyorsa boşa diyor sonuç olarak. Bu öğretiden en çok feyiz alması gereken kendi halindeki tüketici maalesef her daim modanın en baş takipçisi. Geleneksel pençe selamı veriyor, sıradaki şahane şarkıyı modanın tüm gönüllü kurbanlarına armağan ediyorum: Kinks'ten 'Dadicated Follower of Fashion'...

Sadakatin kime güzelim?
Yarı finalde elenerek Eurovision'dan diskalifiye olan Yüksek Sadakat'in hüsranı karşısında pek bir şey hissedemedim. Neden orada olduklarına anlam arama-bulma aşamasında elenmiştim ben hadiseden. Adını, Hi-Fi olarak evrenselleşen stereo ses standardı High Fideality'den (Yüksek Sadakat) alan bir grubun, Eurovision gibi artık kargaların bile güldüğü bir yarışmaya katılmayı kabul etmesi baştan hataydı. Geçmiş olsun. Kendilerine tavsiyem; grubun ismini ilk seçtikleri 'ünsüz' günlere ışınlanıp; sadık olduklarını ima ettikleri o yüksek değerleri hatırlamaya çalışmalarıdır. Türkiye'ye gelince... Ne uzadık ne kısaldık. Tek derdimiz bu olsun, püskevit yeriz geçer. Mesele yok.

Home Tweet Home:
Aldığım en sofistike fırsat sitesi maili: Ünlü entelektüel Murat Belge ile Boğaz turu, 75 TL yerine 35 TL... (tükenmiş) - twitter.com/itaatsiz