Aşk denen bir şey uyduruyoruz önce. Adamın ya da kadının birini seçiyoruz, fosforlu bir çerçeveye alıyoruz. Özeniyoruz, bezeniyoruz. Meraktan çatlıyoruz. Sihir midir, keramet mi nedirse. Bilemiyoruz. İyisi mi, kelebeklere danışıyoruz. Dünya bir yana, o bu yana diyoruz. Daha önce kimbilir kimlere biçtiğimize benzeyen türden bir kıymet biçiyoruz. Yeniden, taa en baştan. 'Daha önce hiç böyle...' cümleleri kurmaya başlıyoruz. Bir kez daha. Üstelik bu bambaşka. İnanıyoruz. Haklı çıkmayı çok istiyoruz. Hata yapmamaya gayret gösteriyoruz. Daha iyi biri olmaya çalışıyoruz. Tüm kalbimizle 'bu son' diyoruz. Artık bildiğimizi biliyoruz. İyi geliyor. İyi gidiyor. Haftalar, aylar, günler, geceler yürüyor. Sürtüşmeler, can sıkmalar oluyor arada. Hep gülecek değiliz ya. Olur öyle diyoruz. Pire için yorgan yakmayalım istiyoruz. Biz de az değiliz hem. Kişi kendini bilmek gibisi yokmuş ya. Biliyoruz. Kaç kaç nereye kadar. Zaman veriyoruz. İncilerimiz döküle döküle ilerliyoruz. O incilerden birine basıp düşene kadar da doğru yaptığımızı sanıyoruz. Günü gelmeden anlamıyoruz. Olmayacak işe amin dediğimizi fark edemiyoruz. Derken bir sabah... Pat diye düşüyoruz rüyadan dünyaya. Yola çıktığımızda olduğumuz kişiler olmadığımızı nihayet idrak ediyoruz. Ve işte artık hiçbir şey eskisi gibi olmuyor. Elden gelmiyor. Zorla güzellik olmuyor. İş başa düşüyor. Özürler dileniyor. Önce gözler, sonra da eller çözülüyor. Ve iki kişi ayrı yönlere dağılıyor. En iyisi bile beter şu ayrılık denen şeyin. Dışı seni içi sahibini yakıyor. Hak yok, hukuk yok, kazanan yok bu oyunda. Bit diyorsun bitiyor. Öylece. Sudan çıkmış balık oluyorsun. Kırmadığın, dökmediğin kalıyor sadece yanına. Masalın, dondurma olup eriyor. Uykusuzlar ülkesinde kimse uyumuyor. Radyoda sevdiğin bir şarkı çalıyor. Tüm iyi ve kötü günler pencereden el sallıyor. Sahiden de... 'Nerden bulur bu insanlar, ben mutsuzken gülünecek şeyleri?' Günlerden Halil Sezai. Terliklerimi sürüyüp acıklı sesler çıkartarak yürüyeceğim şimdi izninizle biraz.
           
Hope Tweet Hope:
'Bazen herşeyin çoktan yaşanıp bittiğini, şu anki farkındalığın geçmiş bir hayatın anıları olduğunu düşünüp kederlenirim. (@suleoncu)