Yeni kitabı '50'sinde Erkek' ile yarım asırlık adamlara ayna tutan Tuluhan Tekelioğlu ile konuşurken sordum; 'Ne yapıyor sonuç olarak 50 yaş, erkeklere?' Biraz düşündü ve '14 yaşlarına geri döndürüyor!' dedi, Tekelioğlu. Erkeklerin de genellikle coşkuyla kabul ettiği 'hiç büyümeme' durumu realize oluyor demek bir bakıma 50'lerde. Kitapta farklı mesleklerden, farklı sosyo-ekonomik profillerden birçok erkek portresi var. Evli, bekar, dede, taze baba, çiçeği burnunda damat, torun sahibi olmaya gün sayan, çılgın şehrini ya da makamını terk eden, kariyerine daha sağlam adımlarla devam eden, demlenen, yavaşlayan, huzurla buluşan, korkularıyla yüzleşen, kaybetmek diye bir şey olduğunu nihayet kabul eden... Ve ama ille de muhasebe yapan. Eğrilerini doğrularını gözden geçiren. Ertelediklerinin, ıskaladıklarının ve asıl kıymetlerinin farkına varan.
GENÇLİĞE BAYBAY, OLGUNLUĞA HAYHAY...
Birçok alandan ünlü-ünsüz erkek. Cesur itiraflarda bulunuyor, zayıflıklarını, yaşla gelen yeni meraklarını, bundan sonra mutlaka dediği tutkularını paylaşıyor. Ortak paydada hepsinin öyle ya da böyle canı yanmış. Kesinlikle ilginç ve okunmaya değer. Her şey bir yana, artık kedilerin bile kafa bulduğu 'kadınlar ne ister' sorusunun karşı cephesine geçip n'oluyor diye bakması bile tek başına anlamlı bence. Tuluhan'ı kutluyorum bu açıdan. Eminim birçok kişiye, projeye ilham verecek bu çalışma.
SONSUZ OYUN TUTKUSU
Ancak benim hala belgesel gibi izlediğim bir grup 50'ler var ki; onların medya aracılığıyla sergiledikleri üstün performanslar gerçek birer muamma... Kılıktan kılığa giren gözü sürmeli, kovboy şapkalı, yoga heveslisi futbol yorumcuları, 'Bu değil, bu değil, bu hiç değil... İşte buuu!' diye haykırarak yeni giriştiği orman sitesini at üstünde tanıtan inşaatçı Ali Ağaoğlu mesela! Televizyonda ya da sokakta fark etmiyor nihayetinde. Parası olan en pahalı oyuncaklarla oynuyor, parası olmayan ise halı sahada ya da duman altı yeşil çuhalarda çayına-cigarasına tırmalayıp duruyor. Olmadı bilgisayar ekranında aslan kesiliyor. Velhasıl, oyun tutkusu hiç değişmiyor. Erkek kafası hep ama hep 'oyun kafası.'

Boğaz hakkında her şey!
Yazdan kalma şu pırıl günlerden birinde kendime bir iyilik yaptım ve sevgili star rehberimiz, seyahat yazarımız Saffet Emre Tonguç'un sınırlı sayıdaki 'Boğaz ve yalılar' turlarından birine katıldım. Kişisel gezmelerimizden iyi bildiğim Saffet'in o sıcak, eğlenceli ve bilgi dolu şahane anlatımı, 220 kişilik teknedeki herkesin yüzüne kocaman bir gülümseme yerleştirdi ve İstanbul'a sevgisini katladı. Herkesin yaptığı işi kendine has bir tarzda yaparak özel kılmayı başaran rafine insanlardan Saffet Emre. 25 yıllık rehberlik deneyimi, her biri kendi alanında en büyük ödüllere sahip İstanbul, Boğaz ve Avrupa kitapları, çoğunluğu Amerikalı birçoğu da çok güçlü, çok ünlü misafirleriyle yaptığı turlar, Hürriyet gazetesinde yazdığı birbirinden renkli seyahat yazılarıyla son derece üretken ve meşgul bir adam. Benim katıldığım Boğaz turunun tekrarı da ancak 2013'ün erguvan zamanında... İyi şeyler sınırlı oluyor maalesef. Ama beklemeye kesinlikle değiyor.

Scorpions'a veda
2010 konserini kaçırmıştım grubun. Kaçırmıştım derken, konsere ev sahipliği yapan Küçükçiftlik Park'ın hemen karşısındaki Şişli Evlendirme Dairesi'nde, bitmek bilmez bir takı kuyruğunda kısılıp kalmıştım. Önde çeyrek altınım ve ben, fonda Scorpions! İçinde bulunduğum en sürreel evlilik serüveniydi kesinlikle. Neyse ki bu defa çakışan bir durum yok. Scorpions'a vedanın hakkını vermek için cuma Küçükçiftlik'te olacağım. Son veda bu artık, kaçmaz.

Hope Tweet Hope:
'İBB'nin Biyolojik Arıtma Tesisi afişi yırtılmış; Sosyolojik Arıtma Tesisi diye okudum. Kentsel Dönüşümler için anlamlı tashih oldu.' (@itaatsiz)