Küçük bir grup gazeteciyle birlikte Efes Pilsen Blues Festival 22'yi takip etmek üzere Hatay'daydım hafta sonu. Adana'dan yola çıkan festivalin ikinci durağıydı Hatay. Ve şehre ilk gidişim bu benim. Umulmadık güzellikte bir havaalanına inince afalladım ilk olarak. Mart 2011'de Başbakan Erdoğan tarafından açılan havaalanı şehre yakışır bir karşılama kesinlikle. Taksilere yollanıyoruz hızla. İstikamet, konserin olacağı ve bizim de konaklayacağımız Anemon Otel. Bizim şoför hızlı çıkıyor ve rehberliğe terfi ediyor kaşla göz arasında. Ki esas işi de buymuş. Antakyalı yağız bir genç, Eşref. 'Vaktiniz az madem, çantaları bırakın da Samandağ'a çıkalım hemen' diyor, '6 kişi sıkışabilir misiniz?' diye de soruyor. İstanbullu kafamız basmıyor tabii bu 'sıkışma' işine ama bagaja iki tabure koyduğu gibi 6'mızı tek arabaya sığdırıp 'Samandağ 22' tabelasına vuruyor Eşref. 'Ben sizi düşünüyorum, niye iki katı para veresiniz ki?' diyor. Hatay'da herkes böyle seyahat edermiş ayrıca, ayıp ya da tuhaf değil. Nöbetleşe iki iki bagaja bağdaş kurup, mini Samandağ turumuzu tamamlıyoruz nitekim. 'St. Simon Manastırı Market', 'Lost Berber Salonu', 'Haytalı Bici Bici Dondurma' gibi tabelalar okuyoruz. Ne kafa memleketsin be Antakya! Konser saati, söz verdiği gibi otele yetiştiriyor bizi Eşref...
ANTAKYA'DA BİR SAN FRANCİSCO'LU
Lucky Peterson, Rick Estrin & The Nightcats ve John Mooney bu yıl festivalin konukları. Müzik kadar seyirciyi de merak ediyorum tabii ben. İstanbul yerine Hatay ayağına iştirak etmemin sebebi de bu esasen. Lucy Peterson alıyor sahneyi ilk... Anemon Otel sahnesinin açıldığı havuz başı alanına çıkıp etrafı kesiyor, bir yandan da konsere ısınıyoruz. Tıklım tıklım değilse de memnun edici sayıda dinleyici var alanda. Bu Hatay'ın henüz ikinci blues deneyimi, geçen yıl tanışmışlar festivalle ilk. Ve kesinlikle çok şık giyinip gelmişler konsere. Dans değilse de, yavaştan bir sallanma tutturmuş ortam. İyi iyi derken iç gıcıklayıcı bir armonika yayılıyor sahneden. Gecenin ikinci konuğu San Francisco'lu Rick Estrin bu! Armonika ustası, solist ve besteci olan sanatçı, grubu Nightcats'le beraber sahnede.
MÜZİK BİZİ ÇAĞIRIYOR
Ve esir alıyor müzik bu andan itibaren bizi. Armonikanın çağrısına itaat ediyor ve sahne önü çemberine katılıyoruz. Havaya zor girengillerden olmama rağmen blues sarıyor gecemi. Ne yalan söyleyeyim, Antakya'da blues gecesi yaşamaya giderken hiç düşünmemiştim bu kadar iyi bir müzikle karşılaşacağımı. Fakat bu San Francisco'lu cidden fenaaa! Müziğine yakışan sarkastik de bir tipi var. Ortadan kaybolup Nightcats'e bırakıyor sahneyi bir ara. Grup bir coşuyor, seyirciyi beş... Öyle müthiş bir performans. O ara salonun girişinde Rick Estrin'i görüyorum. Ters ışıkta ortaya çıkan o saç stili ve vücut dili başka kimde var! Sahne arkasında dinlenmek ya da bir şeyler içmek yerine seyircisini izliyor... İnsanların müziğiyle kaynaşıp kaynaşmadığını ölçüyor. Dans edenlerle keyifleniyor. Belki 15 dakika kaldı Rick bu takip işinde. Ara ara sahneye sufleler verip geri döndü salonu izlemeye. Ve Nightcats, resmen uçurdu ortamı. Sahneye dönüp armonikasını ağlattı sonra yine Rick (evet sana bundan böyle hep Rick diyeceğim Lavinya)... Hiç abartmıyorum, 'iyi ki gitmişim' dediğim konser listemde ilk üçe girdi bu festival benim.
BLUES BLUES TÜRKİYE
Bu akşam Kayseri'de çalıyor Efes Pilsen Blues'cular. Sonra ver elini Konya, Antalya, Denizli, Girne, Gaziantep, Diyarbakır, Erzurum, Trabzon, Ankara, Eskişehir, Bursa, Balıkesir, İstanbul, Edirne, Çanakkale, İzmir. Kendinize bir iyilik yapın ve şu San Francisco'luyu kaçırmayın sayın okuyan. Ben 'İstanbul'da bir daha' demek için gün sayıyorum. Hatay'a da mutlaka bir daha gitmeyi planlıyorum bu arada, çok sürprizli bir şehir bu. Bendeki kayıt böyle en azından. Dönüşte havaalanını bir kez daha takdir ediyorum, çünkü içindeki Eat'n Fly Cafe'nin müstakil bir açık hava sahasına sahip oluşu bunu kesinlikle hak ediyor.

Home Tweet Home: 'İnsanın kendi karakterini en açık biçimde ele verdiği zaman, başkalarını tarif ettiği zamandır...' - Jean Paul Ritcher (kalpmasaji)