Tamah ile kanaat arasında gidip gelmekten yorulur insan.

Dalgaların savurduğu gemi gibi birine demir atmak zorunda kalır.

Bir korsan yuvasıdır tamah en güvensiz limandır sığınana.

Tam kanaat ise, şüphenin zerresine yer bırakmayan kesinlik demektir.

Güven kalesinin duvarları bu yüzden yıkılmıyor.

Şüphesizliğin sevinç taşıran kaynağına varabilene kolaylaşır yeryüzünün en zor işi olan huy değiştirmek bile.

Bir insanın huyunu değiştirmek...

Görebilir misin insanın huylarının tamamını ve içlerinden en iyisini seçip tükenmez bir sabırla överek yüceltebilir misin ki bütünü kaplasın da kötü olanlarına yer kalmasın.

Kolay inanılan yalanlar ile zor kabullenilen gerçekler arasındaki köprülerdir gel-git akıllara güzergah...

Yık onları ve nereye yakıştırıyorsan kendini orada kal.

Ama hazır ol.

Gerçek imtihan eder, zorlar.

Heves elbisesinden sıyrılıp maddeden iradesiyle geçebilme vasfıdır insanı meleklerden üstün kılan.

Kişinin anlattığı kusur kendisidir.

Yoksa insanın ağırlığı yoktur gövdesinden başka.

Hayal ne zaman ortadan kalkar?

İnsan gerçekleştiğinde...

Doyacağına inanmıyorsan ne yersen ye...

Barışma hevesin canlanmayacaksa kimseyle küsme.

Dedikodu sineğini kov...

İyiliğin rağbet görmüyor diye kötülüğe meyletme.

İnsanlığını terk edenin girdiği ahıra nefret diyorlar.

Bozuluyorsa sahtedir.

Esaslaşmanın simyasını arayan devamlılıkta buldu.

Kararsızın düşüp çıkamadığı çukura tereddüt denir.

Sabır ayrı tahammül ayrı...

Tahammül diş gıcırdatarak katlanmak.

Sabır ise uçsuz bucaksız genişlik.

Elinde her türlü imkan olduğu halde başkalarına rahatsızlık vermemek için yaşadığı olumsuzluğu gönül huzuru ile karşılayıp haline razı olana sabır sahibi derler.

Az ötesi cennet...