'Bu yemin Türk ve Kürt halklarının kardeşliği içindir.'  Leyla Zana 6 Kasım 1991'de halkın oylarıyla çıktığı Meclis kürsüsünden bu cümleyi Kürtçe söyledi ve Türkiye karıştı. O fotoğraf karesinden birkaç ay önce Talabani, Özal'ın kendisine 'Kürtlere özerklik vereceğini' söylediğini açıklamıştı. Bu açıklamadan kısa süre sonra Diyarbakır'da Vedat Aydın öldürüldü. Cenazesinde toplanan binlerce insanın üzerine polis ateş açtı.
1992 Nevruz'unda ben Cizre'deydim. Güvenlik güçleri gözümün önünde sivillerin üzerine yaylım ateşi açtı. O gün orada 25 kişi, tüm bölge genelinde yaklaşık 100 kişi öldürüldü.
Turgut Özal, o sırada Adnan Kahveci'ye Kürt sorununun çözümü için talimat vermişti. Kahveci hazırladığı raporda, 'Kürt realitesi, Kürt kimliği ve dili hızla kabul edilerek Kürtlerin siyasal hakları verilmelidir' dedi. Adnan Kahveci, bir yıl sonra şüpheli bir trafik kazasında öldü. O günlerde bölgede kan oluk gibi akmaya başladı. Kürt meselesiyle bir şekilde ilgili son derece kilit veya simge isimler suikasta kurban gitti. Uğur Mumcu, Musa Anter ve Eşref Bitlis aynı yıl öldürüldü. 17 Nisan 1993'te Özal şüpheli bir şekilde öldü. PKK,  23 Mart 1993'te tek taraflı ateşkes kararı aldı. Bingöl'de 33 asker şehit edilmeseydi, MGK, bir gün sonra PKK'ya yönelik genel af gündemiyle toplanacaktı. Diyarbakır Jandarma Bölge Komutanı Tuğgeneral Bahtiyar Aydın, 22 Ekim 1993'te Lice Tugay Komutanlığı bahçesinde vurularak öldürüldü. Lice yakıldı. 30 kişi yaşamını yitirdi... Çiller, 3 Kasım 1993'te 'Devlet, PKK ile olduğu gibi PKK'ya mali destek sağlayanlarla da her biçimde mücadele edecektir.' dedi. Bu açıklamadan sonra ünlü Kürt işadamları teker teker infaz edildi. 93 yılında Cem Ersever infaz edildi. O dönemin kara kutusu Ayhan Çarkın'dır...
1994'te DEP milletvekillerinin dokunulmazlığı kaldırıldı. Leyla Zana, Hatip Dicle, Sırrı Sakık, Ahmet Türk, Orhan Doğan ve Mahmut Alınak enselerinden tutulup hapse atıldı. Tam 15 yıl yediler. O günlerden bugünlere yaşanan nedir? Kan ve gözyaşı...
Tarih tekerrür ediyor. Devlet, Kürt siyasetine adeta savaş ilan ediyor. 90'lı yılları herkesin hatırlamasında fayda var. Bugün yüzde 10 baraja rağmen üç milyon insanın oyuyla Meclis'e girebilen ve sorunun çözümünü demokratik siyaset içinde arayan örgütlü bir irade var. Ahlaki ve hukuki olmayan bu siyasi karar karşısında soru aslında çok basit:
Artık bir parti devleti halini alan siyasi koalisyon Kürt sorununda barışçıl ve demokratik yöntemleri mi esas alacak, yoksa baskıcı şiddet yöntemlerini mi? İnkar ve imha politikalarının ne denli ağır sonuçları olduğunu biliyoruz. Ve istikrara oy veren milyonlar bu sorunun çözümünü istiyor.
Anayasal çözüm süreci hiç bu kadar yakın olmamıştı. Bu fırsatı heba edeceklerin 90'lı yıllardan sonra bu ülkenin ödediği bedelleri hatırlayarak meseleye samimiyet ve sorumlulukla yaklaşmasında büyük fayda var.