Bu hafta dünyaya örnek olmamız gereken bir husus, yüzümüzü ağartacak bir amel olması gereken israf ve tasarruf konusunu kaleme alma gereği duydum. Esasında israf ve tasarrufu değil bu hafta, her an işlesek yine de hakkını vermiş sayılamayız!

Zira, bu husus bir vicdan, bir duruş, bir vatandaşlık bilincinin de ötesinde, dünya ferdi olabilmenin alamet-i farikası, yerküreye gönül rahatlığı ile basabilmenin teminatıdır.

İstatistikler ortaya koymakta ki; israf etmeyerek neredeyse bir ülke ekonomisini ayakta tutacak güce sahibiz. Yine aynı hassasiyetle tasarruf ederek de bir ülke inşa edeceğimizden şüphe duymamaktayım.

Türkiye’de israfın ne derecelere geldiğini Türkiye İsrafı Önleme Vakfının hazırladığı raporda çok net görmekteyiz. Rapor da en çok dikkat çeken bazı veri ve tespitler ise şu şekildedir;

Türkiye’de 214 milyar liralık gıda israfı yapılıyor ve günde 6 milyon ekmek çöpe atılıyor. Her 100 TL elektrik faturasının 35 TL’sini tasarruf etme potansiyelimiz bulunuyor.

Millî gelirimizin yaklaşık yüzde 15’ini israf ettiğimize dikkat çekerken bunun 2018 yılı verilerine göre 555 milyar liraya ulaştığı belirtiliyor.

Gıda alanında Türkiye’de israf edilen miktarın 26 milyon ton olduğuna ve bunun 125 milyar liraya karşılık geldiği belirtiliyor.

Türkiye’de bir yılda yetişen 49 milyon ton meyve ve sebzenin yüzde 25-40’ı kaybolduğu veya israf edildiğine de dikkat çekilmekte ve en iyimser hesapla bunun 25 milyar lira değerinde olduğu vurgulanmakta.

Damlayarak akan bir musluğun, yılda 3 metreküplük su kaybına neden olduğu ve su israfının da yaklaşık 11 milyar TL olduğuna dikkat çekilmektedir. İsrafı engellemek ve tasarruf etmek gerek medeniyetimizin gerekse geleneğimizin bize muştuladığı kurtuluş sebeplerindendir.

“Akarsu kenarında dahi olsanız, israf etmeyiniz!” buyuran Sevgili Peygamberimiz abdest özelinde bile inancımızın israfa karşı tavrını net ve kutlu ifadeleri ile beyan buyurmuşlardır.

“Damlaya damlaya göl olur” diyen atalarımız, damlaların birleşerek ya israf ya da tasarruf gölü olabileceği öğüdünü bizlere ne de güzel anlatmışlardır.

İsraf ve tasarruf ışığında harcama ve tüketimlerimizi sorgulayabilirsek işte o zaman asıl kazanmanın “kaybetmemek” olduğunu görebileceğiz.

Çöpe giden her geri dönüşüm unsuru bizim vicdanımızın karnesi, insani hassasiyetimizin ders geçme notudur! Bizim bulduğumuzu bulamayan herkes için elimizdeki nimetlerden mesulüz.

İsrafa karşı net bir tutum sergileyen medeniyetimizin bir gerekliliği, açlıkla mücadele eden milyonların vebali, insan olmanın getirdiği sorumluluk anlayışı ile de olsa sorumsuzca tüketme yarasını kapatmalı, tüketim sarhoşluğu ile vicdan zafiyetine dönüşen, “israf bağımlılığına “dur diyebilmeliyiz.

Kıymetli okurlarım; unutmayalım ki doğru tüketmeyi, tasarruf etmeyi öğrenemez ve harcamayı yok etmekle bir tutarsak, bugün uğruna alın teri döktüğümüz nimetler için, gün gelir gözyaşı dökeriz!

Merak Ediyorum:

Bu yazıyı okuduktan sonra, kaç okurum gazetesini geri dönüşüme kazandıracak ve bundan sonra sokakta sırtında taşıdığı arabasıyla kâğıt, plastik, metal vb. toplayan emekçilere “çöp toplayıcı” diyebilecektir?

Sağlık ve afiyet içinde kalınız.