Bilir misiniz, oyun salonlarında yer alan 'arcade' makinelerin en büyük özelliği oynayanı kolaylıkla yenebilmesi için tasarlanmış olmasıdır. Çünkü oyun salonları gelirlerini jeton satarak kazanırlar; ne kadar çok oynarsanız, ne kadar çok yenilirseniz daha fazla jeton almak, daha fazla oynamak zorunda kalırsınız. Bir aşamadan sonra Pac-Man oynamak da tıpkı kumar gibi bağımlılık yaptığından makineye boyun eğersiniz, ne isterse onu yapar sürekli jeton yetiştirmeye çalışırsınız.
Kurallar da tıpkı Vegas'taki gibidir: 'Kumarhane daima kazanır.'
Eski arcade oyunlarını artık İnternet'te bulmak mümkün; yine aynı zorlukla, bir saniyelik dikkatsizlikte makine sizi yerle bir ediyor. Neyse ki bu oyunları artık sadece nostalji, retro bir modaya dahil olmak için oynuyoruz.
Arcade salonları 80'li yıllarla beraber hayatımızdan çıktı gitti. Dünyanın çeşitli şehirlerinde bu oyun makineleri bazı loftlarda dekorasyon objesi olarak duruyor. Eminim, bugün bu dev oyun makinelerini hiç görmemiş kuşaklar bile dolaşıyor aramızda.
Oysa ben çocukken o oyun salonları, o heyecan, o rekabet... Tabii bir de korku: Param mı bitecek, jeton alamayacak mıyım, hevesim kursağımda mı kalacak korkusu...
'Makine' benzetmesi devletler için sıklıkla yapılır.
Bu bir oyun makinesi olabilir mi?
Kendi ülkemiz tam anlamıyla kullanıcının aleyhine çalışan, onun cebine gözünü dikmiş oyun makinelerinden farksız görünüyor bana.
Sürekli olarak daha fazla jeton istiyor, hiç farkında olmadan 'Game over' yazısı ekrana çıkıyor.
Nasıl ki arcade makinelerine sürekli jeton yetiştiriyorsak, devlet makinesine de durmaksızın insan kurban ediyoruz. Teker teker... Birini veriyorsunuz, bir süre daha yaşam devam ediyor, sonra tekrar aynı yazı çıkıyor: 'Game over, insert coin.'
Devlet makinesi -en azından bizim gördüğümüz Türkiye tecrübesi- kendini bir tek insan yutarak devam ettiriyor demek ki... Bir tür Hannibal Lecter.
Ben hiçbir zaman bir 'oyun insanı' olmadım. Dün de, bugün de ne zaman bilgisayar oyunu oynamaya kalkışsam hemen ne kadar yeteneksiz olduğum gerçeğiyle yüzleşirim.
Bir sene kadar oluyor, bir arkadaşımın dört yaşındaki oğluyla Sonic oynadık ve beni defalarca dövdü, hakaretler etti, şevkimi kırdı.
Şevkim kırılınca oyundan sıkılmak gibi de bir huyum var. Başkaları eğlenmek için oyun oynuyor, ben oyunun kendisinden bıkıyorum.
Çocukluğumda arcade salonlarında da böyle oldu. Hemen küsüp kaçtım, gururum incindi durdu. Yenilmek bana acı verir.
Şimdiki hislerim de farksız.
Bir yandan 'Oyuna devam' diye içim içime sığmıyor... Diğer yandan da sonunda 'Game over' yazısının çıkacağı belli bir oyuna bu kadar jeton yatırmanın mantıklı olup olmadığını düşünüyorum... Bir yenilgi daha mı, diyorum.
Bazen merak ediyorum, bugün arcade salonlarını bir yakın zaman nostaljisi bağlamında andığımız gibi devlet makinesini de aynı şekilde anacak mıyız diye... Bugünleri, bu yaşananları da eskinin 'acı tatlı' anıları olarak mı hatırlarız...
Düşünmesi bile çok yorucu, çok ağır şimdi.

Benim daha iyi bir önerim var
Bence hiç Emniyet mensuplarını yormayalım. Pensilvanya'daki, Utah'taki çocukları gece gündüz çalıştırmayalım. Bilgisayar başından kaldıralım büyük bilişim uzmanlarını; göz sağlıkları için hem...
Gazete patronlarını da rahatlatalım...
Hükümetleri de...
Gelin en iyisi kapımıza kilit vuralım...
Zaten artık kendi aramızda konuşamaz olduk, arkadaşlarımızla rahat rahat dertleşemez, dedikodu yapamaz hale geldik. 'Aman dinlenir mi, yanlış anlaşılır mı' korkusuyla yaşamaya başladık. Apartmanın kapıcısı, mahallenin manavı bile dinlendiğini düşünüyor, daha ne diyeyim.
En iyisi Türkiye'de ölen sektörler arasında medyayı da ekleyelim. Hiç ama hiç gazetecilik yapmayalım. Zaten bu topraklara matbaa epey gecikmeli olarak geldi, en iyisi hiç gelmemiş gibi farz edelim ve yazılı kültüre dair bildiğimiz ne varsa unutalım.
Hepimiz toptan başka sektörlere geçelim... Pastane işine girelim mesela; gazete isimleri yeme-içme sektörünün yeni duraklarına verilsin. İki yıldır bu konuda kendi kendime çalışıyorum mutfakta, belki sonunda işe yarar...
Öyle yandaş ya da muhalif diye ayırmaya gerek yok; toptan gazeteleri kapatalım. Baksanıza zaten fark etmiyor bile. Birbirini tanımayan, birbirleriyle alakası olmayan insanlar aynı potada eritilmeye çalışılıyor işte.
Televizyonlar da sadece 'Binbir Gece' benzeri diziler göstersinler.
Hepimiz kendimizi yeni bir hayata gönüllü olarak alıştıralım, kimseyi yormayalım.
Ne dersiniz, en kolay, en etkili çözüm bu değil mi?

Yılın en özel günü
Dün herkes bana 'Bu seneki çılgın parti nerede' diye sordu. İnsanları alıştırmayacaktım!
Aslında bende bir doğum günü kutlama fobisi vardır. Çocukluğumdan kalma sakatlıklardan biri. Çünkü mart ayında doğmanın bazı sakıncaları vardır; mesela kar yağar ve kimse doğum gününüzü kutlamaya gelmez. Mumları kendi kendinize, ya da anne-babanızla üflemek zorunda kalırsınız. Üflerkenki dilekleriniz de genelde gerçekleşmez.
Bana hep böyle oldu... Çocukluğumda hep kar yolları kapattı. Her mart geldiğinde de 'Ya kimse gelmezse' korkusuyla yaşadım.
Bu korkuyu aşmam uzun yıllarımı aldı, acısını çıkartmak için de bir sürü parti verdim. Genellikle 'Nuh'un Gemisi' konseptli; birbiriyle alakası olmayan bir sürü insanı bir araya getirerek. Genellikle herkes de çok eğlenirdi...

***
Mart ayında doğmuş olmanın bir başka sakıncası da 'Balık' olmak; sulu gözlü, duygusal, kolay incinir olmak. Balık olmaktan dolayı mutluyum gerçi...
Ama geçen sene kalbim kırıktı, hiçbir şey yapmak istemedim. Doğum günümden bir gece önce tesadüfen bir arkadaşımla bara gitmiş, saatlerce içmiştik. Gece 12'yi geçince nostaljik Türkçe pop şarkılarına tekilayla eşlik ettik. Küçücük bir barda beni hiç tanımayan insanlar da gelip doğum günümü kutladı...
Ertesi güne bir şey yapacak enerjim kalmamıştı.
Bir-iki tane arkadaşım yalnız bırakmamak için geldi. Mutfakta oturduk; salonda bile değil! Makarna yaptım, şarap içtik.
Bu sene mutfakta makarna da yok. Kalbim kırık değil ama içimde bir 'kutlama' havası hiç yok.
Evin yeniden hep beraber altını üstüne getireceğimiz, temizlemesinin günler süreceği, kapıya paparazzilerin dayanacağı, apartman komşularımdan şikayet geleceği, herkesi ama herkesi bir araya toplayana kadar da parti yok.
Bu sene kendi kendime bir 'cupcake' alıp sadece bir mum yakıp üflemeyi düşündüm. Belki bu sefer dilek tutar diye.