2014 İngiltere...

Siyaset bilimi doktora öğrencilerinin bulunduğu bir ortamda Romen ve Yunan iki kadın doktora öğrencisi benim haricimde başka Türk öğrencilerin de olduğu bir toplantıda Türklere ve Müslümanlara bilhassa da Osmanlı tarihimize hakaretler ediyor. O sırada ben bir ân için 'acaba diğer Türkler cevaplarını verecekler mi' diye bekliyorum... Diğer "Türk" öğrencilerse "ama biz de seküleriz, biz de sizin gibiyiz, Osmanlı'yı biz de sevmiyoruz" minvalinde konuşmaya başlıyor... Bu ezik hallere karşı oluşan yüzlerdeki tiksinme ifadesini unutamam. Düşmanın düşmanlığı değil de millettaşın ezikliği ve ihaneti yaralıyor. O ezikliği ve cehaleti itinayla imal eden eğitim sistemini de kültür ortamını da unutmamak gerekiyor.

Yine aynı yıllar İngiltere...

Üniversitedeki Rum ve Yunan öğrenciler üniversitenin KKTC'deki bir eğitim fuarına katılmasına karşı büyük bir protesto düzenleyip kampanya yürütüyor. Biz birkaç Türk arkadaşsa hem bir karşı-kampanya başlatıyor hem de Yunan ve Rumların Türk düşmanı söylemlerine karşı bir bildiri yayınlıyoruz. Hadise büyüyor ve yerel medyaya kadar aksediyor. O sırada da İngiltere'ye devlet bursuyla gelmiş birçok "Türk" de bırakın bizimle birlikte hareket etmeyi, Türkiye aleyhindeki başka emperyalist kampanyalara katılıyor. Neticede Rum ve Yunanların girişimlerine karşı biz kazanıyoruz ama hatırlarda o dönemde Londra'daki Büyükelçiliği'mizin bizi nasıl yalnız bıraktığı ve devlet burslusu öğrencilerin ihaneti kalıyor.

Türk düşmanlığının tarihi de örnekleri de uzun ve çok. Benim bile şahsen tanık olduğum onlarca örnek var ve onlardan sadece iki tanesi bunlar...

Türk düşmanlığının İngiltere'deki "Turk's Head" (Türk Kellesi) pub'larından, Almanya'da diri diri yakılan Türklere, Sırpların Bosna'da, Ermenilerin Anadolu'da ve Karabağ'da, Yunanların Mora'da ve Anadolu'da, Rumların Kıbrıs'ta, Bulgarların Trakya'da, Rusların Kazan, Kırım, Ahıska ve Kazakistan'da, Çinlilerin Doğu Türkistan'da yaptığı katliamlara ve bugünlerde her spor müsabakasında karşımıza çıkan Türk düşmanı pankartlara kadar giden uzun bir tarihi var...

Bugün Türk düşmanlığının sadece etrafımızdaki Türklere karşı aşağılık kompleksi hisseden halklara özgü değil, küresel bir sorun olduğunu 2019 yılında Yeni Zelanda'da düzenlenen terör saldırısında da görmüştük. Bugün Türklerin bile %99'unun bilmediği tarihsel hadiseleri dünyanın bir ucunda, katliamı yaptığı silahın üzerine yazan, silahına "Türk yiyici" ismini veren katilin en büyük motivasyonu Türk düşmanlığıydı. Evet, İslam düşmanlığı ile Türk düşmanlığı zaman zaman birbirinin içine geçse bile birçok ülkede ve konjonktürde Türk düşmanlığı çok daha baskın halde bulunuyor.

Bugün Türklerin yurdu olan veya diaspora olarak bulunduğu hemen hemen her coğrafyada karşı karşıya kaldıkları ayrımcılık, taciz ve saldırılar üzerine düşünmek gerekiyor. Çünkü Türk düşmanlığı küresel bir sorun teşkil ediyor.

Son yıllarda Hollywood ve dijital platform yapımlarında artan Türk düşmanlığını sık sık yazıyorum. Yine Türk ülkesi Türkiye'deki Türk düşmanlığı örneklerini de Türkleri aşağılayıcı, küçümseyici tavır, hareket, söylem ve eylemleri de unutmamak gerekiyor. Bunların bir kısmı ise anlaşılmaz bir kompleksle içselleştiriliyor ve sıradanlaştırılıyor.

Hazır, Papa gelmişken de hatırlatmak gerekiyor: Düzenlenen Haçlı Seferleri'nin arkasında da önemli oranda Türk düşmanlığı var ve tıpkı daha önce Yahudiler'den defalarca özür diledikleri gibi onbinlerce mensubunu katlettikleri Türk milletinden de resmî özür dilemeleri gerekiyor.

İşte bu noktada son yazımda da değindiğim üzere dünyanın pek çok yerinde ve toplumunda mevcut olan Türk düşmanlığını son dönemde daha da kışkırtan bir akılla karşılaşılıyor.

Neticede de Türk düşmanlığı veya Türkofobi ile hem yurtta hem de cihanda mücadele edecek politikalara ve kurumlara ihtiyacımız daha da somutlaşıyor. Bu konuyu akademik, entelektüel ve kültürel bağlamda ele alacak nitelikli bir kadroya ihtiyacımız da iyiden iyiye gün yüzüne çıkıyor.