Bu dünya pek çok ölümlünün hiçbir iz bırakmadan geçip gittiği bir dünya. Sadece yiyip içip ihtiyaçlarını karşılayan milyarlarca insanın neticede toprak olduğu, yaşadıklarına dair geride bir iz bile bırakmadığı, bırakamadığı bir dünya...

Nihayetinde rüzgârın savurduğu, güneşin yaktığı, suyun çamura çevirdiği sayısız fâniyle dolu bir dünya...

Bir de bu ölümlü dünyada ölümsüzleşenler var.

İnandıkları değerler için yaşayan, davaları için toprağa düşenler var.

Egemen düzene, egemen kültüre, egemen söyleme teslim olmayıp direnenler var.

Kimsenin izinin, tozunun kalmayacağı bu dünyaya iz bırakanlar, mühürlerini vurup öyle gidenler var.

Ölümlü bedenlerini ölümsüz bir mücadele için feda edenler var.

Tüm bu mücadeleler yok olup gider mi sandınız?

Kahramanlar toz olur uçar mı sandınız?

Çubuk Ovası'na karanlık çöktüğünde Yıldırım Beyazıt'ın ihanetler neticesinde bir avuç kalmış ordusuyla atlarını Timur'un fillerle dolu ordusuna karşı sürdüğünü tarih bugün de yazmıyor mu?

Yavuz Sultan Selim, "Şirler (arslanlar) pençe-i kahrımdan olurken lerzan (titrek), Beni bir gözleri ahuya zebun etti felek" diye bugün 500 sene sonra bile okunan şiirinde bahsettiği Türkmen kızını arkasında bırakıp, "aşılmaz" denilen Sina Çölü'nü aşıp Mısır'ı fethetmedi mi?

Plevne'yi tek başına yüz bin kişilik Rus Ordusuna karşı aylarca tutan Gazi Osman Paşa'nın adına marşlar hâlen söylenmiyor mu?

Yiyecek ekmeyi, içecek suyu kalmamışken Medine'yi, peygamber makamını namerde teslim etmeyen Fahrettin Paşa bugün hâlâ dualarla anılmıyor mu?

Biricik sevdiği Naciye Sultan'a yazdığı son mektubundan sonra atını Rus mitralyözlerine doğru süren Enver Paşa bugün hâlâ Türk dünyasının ortak sembolü sayılmıyor mu?

Bu ölümsüzler arkalarına dönmeden gitmek yerine uzlaşmayı, geri adım atmayı seçebilirlerdi...

Mazeretler üretip ruhlarını, haysiyetlerini, şahsiyetlerini teslim edebilirlerdi...

Sırtlarındaki hançerlerle yılabilir, bıkabilir, korkabilirlerdi.

Yılmadılar, bıkmadılar, korkmadılar...

Hayallerini satmadılar, haysiyetlerini düşürmediler.

Mağlup olacaklarsa bile izzetleriyle, şahsiyetleriyle mağlup olmayı seçtiler.

Ölümsüzleştiler!

Tıpkı bugün Filistin'de hayallerini satmayıp, haysiyetlerini düşürmeyenler gibi...

Hem ABD hem de İsrail'in, dünyanın en büyük silahlı güçleriyle, 1 tonluk bombalarıyla vurdukları, yıktıkları, yaktıkları vatanlarını yılmadan savunanlar gibi...

Egemenlerin ordularına, işgallerine, kültürlerine, söylemlerine, direnenler gibi...

Tanka karşı tüfekle, drone'a karşı sopayla enkaz altında bile dimdik duranlar gibi...

Bir yanda İsrail ve ABD'ye teslim olan, uzlaşan Arap Rejimleri; bir yanda evlerini, vatanlarını, namuslarını savunan, haysiyet ve şahsiyet mücadelesi veren Filistin direnişçileri...

Bir yanda "bize ne Araplarla Yahudilerin kavgasından" diyenler, bir yanda bu haysiyet mücadelesi için, yakılan bebekler için kalbi titreyenler...

Tarih ikisini de yazacak, elbet.

Haysiyeti de yazacak. İhaneti de....

Kalbini çamura gömen ölümlüleri de yazacak...

Kalbini vatanına gömen ölümsüzleri de...