Geçtiğimiz günlerde Prof. Dr. Behçet Yalın Özkara'nın yaptığı bir araştırmanın sonuçları sosyal medyada çok fazla tartışıldı. Araştırmanın tartışma yaratan kısmı insanların arkadaşlık ilişkisi kurarken siyasi kimliklere göre hareket edip etmediğine dairdi. Sonuçlar da aslında kamuoyunda fazlasıyla dikkat çekti.

Sonuçlara göre AK Parti'ye oy veren insanların %77'si CHP'ye oy veren insanlarla samimi bir arkadaşlık kurabileceğini söylerken, bu oran CHP'ye oy veren insanlar söz konusu olduğunda tam tersi bir sonuç ortaya koyuyor. CHP'ye oy veren insanların sadece %25'i AK Parti'ye oy veren insanlarla samimi bir arkadaşlık yapabileceğini söylüyor.

Aslında herkesin gördüğü, bildiği ama ifade etmeye çekindiği bir gerçeği bu bilimsel araştırma açıkça ortaya koyuyor. Yani Türkiye'deki politik farklılaşmalarda ötekileştirici, kutuplaştırıcı davranışların; gündelik hayattaki veya sosyal medyadaki nefret söyleminin, hem çalışma hayatında hem de özel hayatta yapılan ayrımcılıkların hangi kesimlerde daha fazla içselleştirildiğini gösteriyor. Yalnız kavramsallaştırmak gerekirse mevzu politik veya ideolojik de değil. Mevzu CHP- AK Parti karşıtlığının da daha ötesinde: Kültürel.

Yani konu herhangi bir ülkede karşılaşılabilecek bir X partisi –Y partisi rekabeti ya da sağ – sol karşıtlığı değil. Çünkü Türkiye'deki siyasal kimlikler veya aidiyetler başka ülkelerdeki tarihsel, sınıfsal dinamiklerin ötesinde oluşuyor. Sınıfsal tarafı olmakla birlikte bu tam ters oluşuyor. Üst-orta gelir gruplarının ekonomik, kültürel asimilasyona daha açık olmaları; Batıcı kültürel hegemonya etkisine rıza göstermeleri sebebiyle "sol" partilere oy verdiğini söylemek mümkün. Dahası "sağ" diye bilinen siyasal kimliğin de Batı'nın ve Batıcıların kültürel, ekonomik ve siyasal hegemonyasına/ vesayetine karşı kendi geleneğini, inancını, millî kimliğini korumaya çalışan alt-orta sınıflardan oluştuğunu biliyoruz.

Fark edileceği üzere ben Türkiye'deki siyasal ve kültürel tartışmalarda kritik noktayı Batıcılığın teşkil ettiğini iddia ediyorum.

Nasıl sömürgecilik döneminde Batılı toplumlar Batı-dışı toplumları evrimleşmesin tamamlamamış, ontolojik olarak eksik, yoksun ve yarı-medeni olarak görüyorsa; bu durum Batıcı kesimlerin Batıcı olmayan milliyetçi, muhafazakâr, dindar tüm kesimlere dair yaklaşımlarını oluşturuyor. Bu sosyo-kültürel eko-sistemi de Batıcı kültürel ve siyasal aktörler kışkırtıyor.

Batıcı olanlar Batıcı olmayan milliyetçileri ve muhafazakârları kendileriyle eşit görmüyor ve onlardan kimlikleri, kültürleri nedeniyle nefret ediyor. Politik olarak da Türk ve İslam kimliğine siyasi kimlik olarak sahip çıktıkları için milliyetçiler ve muhafazakârlar Batıcıların nefret nesnesi haline geliyor.

Çünkü doğrudan veya dolaylı olarak her türlü olumsuzluğun kaynağı olarak bu kimlikler görülüyor. Self-kolonyal bir psiko-kültürü ideolojik ve siyasal bir farklılaşma gibi görüyoruz sadece.

Bu nefret ve eşit görmeme hali nedeniyle de çocukluk arkadaşı, akrabası bile olsa onlara küfretmeyi, nefret söylemini meşru görenlerle karşılaşıyoruz. Bu nedenle milliyetçi muhafazakarların seçtiklerine darbe yapıldığında tankları alkışlayanlar oluyor, Türk - İslam düşmanı ve Batı aparatı terör örgütünün partisiyle ittifak yapıldığında büyük kamuoyu tepkisi ortaya çıkmıyor.

"Esas mevzu politik değil, mevzu CHP - AK Parti karşıtlığı da değil" demenin sebebi bu. Konu kültürel. Neticede bugün AK Parti'den nefret edenler MHP'den de nefret ediyor ve geçmişte Özal'dan ve Erbakan'dan da nefret ediyorlardı.

Bu nedenle üniversite kampüslerinde ülkücü öğrenci avına çıkılan 1970'ler Türkiye'si ortaya çıkabilmiş, 1990'larda başörtülü kadınlar üniversitelere alınmazken şeriat korkusuna dair sloganlar atılmış, 2010'lardaki Gezi'den bugüne kadar nefret rejimi tahkim edilmişti.

Bu nedenle de sırf milliyetçilere, muhafazakârlara nefret kusmuyor diye bile CHP'ye yakın siyasetçi ve ünlüler linç edildi.

İşte bu kutuplaşmanın toplumsal ve siyasal zeminini açıkça konuşmak gerekiyor.