"Bilindiği gibi Kurtuluş Savaşı'ndan sonra bizde Batılılaşmak eğilimi baş göstermiş, yeni bir düşünce tarzı, yeni bir sanat, yeni bir ahlak kurulması için mücadele başlamıştır. Bu mücadele köklü olarak entelektüel planda yürütülüyor, yeni bir dünya görüşünün toplumsal ve özdeksel yaşama koşullarındaki bir yenileşmeyi izlediği hiç hesaba katılmaksızın, eski kalıba yeni bir boya vurulmak isteniyordu. Bunun sonucu olarak, özellikle büyükşehirlerde yaşayan orta halli zümrelere bağlı bir kuşak yetişti.

Bu kuşak sinemanın, dergilerin, basının da himmetiyle Batı'nın taklitçisi haline geldi. Bu onların henüz o çağı değil de kendi çağını yaşayan toplumsal çevrelerinden ayrılmalarına, onunla çelişmelerine, ona kızmalarına sebep oldu. Bu insanlar kültür düzeylerine göre derece derece soysuzlaştılar; toplum dışı, gerçek dışı her türlü sapık serüvene elverişli kimseler haline geldiler. Toplumsal çevreleriyle çelişmelerini, memleketle bağlarının çözülmesi izledi. Ya korkunç bir kötümserliğin tutsağı oldular ya da ufalanıp gittiler. İçlerinden pek azı gerçeğe yüzünden bakabilmek, memleketinin koşullarını kavrayabilmek ve gerekli fikir bileşimini yapabilmek basiretini gösterdi."

Attila İlhan'ın "Sokaktaki Adam" romanında bu sözlerle anlattığı profil belki de son 1 buçuk asırdır çeşitli karakterlerle edebiyatımızda temsil ediliyor. Bu konunun ve bu tiplemelerin bu kadar konu edilmesi boşuna değil.

19. yüzyıldan itibaren toplumun bilhassa bazı kesimlerinde daha da yoğun yaşanan Batılılaşma, Türkiye'nin son asrında pek çok kültürel ve siyasal tartışma gündeminin ana ekseninde yer almıştır.

Türkiye'nin kültürel, entelektüel, bürokratik ve ekonomik elitlerinde daha fazla hissedilen Batılılaşma süreci hem bu sürece kültürel ve sınıfsal dinamikler nedeniyle muhafazakâr ve milliyetçi bir reaksiyon gösteren toplumsal çevre ile arasında bir "merkez-çevre" zıtlığı oluşturmuş hem de toplumu dönüştüren aktörlerin başında elitler geldiği için Batı kültürel hegemonyasının Türkiye'de "yerli" elitler vesilesiyle yeniden üretilmesi ve yaygınlaşması sonucunu doğurmuştur.

Bu durum da Batı'nın hegemonyasının etkisiyle kendi ülkesini, toplumunu, kimliğini, dinini, milliyetini pek çok olumsuzluktan sorumlu tutan; özgüven sorunu yaşayan bir toplumsal ekosistem ortaya çıkarmıştır. Batı'nın kültürel hegemonyasına karşı muhafazakâr ve milliyetçi reaksiyon gösteren kesimlerde bile bu etkinin az da olsa görüleceği, bu kesimlerin genç nesillerinde kentleşme, bireyleşme, orta-sınıflaşma ve eğitim seviyelerindeki artış gibi etkiler üzerinden bu sürecin daha da somut izlenebileceği bir hegemonya gerçeği karşımıza çıkmıştır.

Kendilerini Türkiye'ye lütuf olarak gören bu insanların durumu gerçekten de sosyolojinin olduğu kadar psikiyatrinin konusu haline gelmeye başlamıştır. Ülkeyi ve milleti aşağıladıkça kendisini daha üstün gören bu ezik, Batı kölesi ruhun incelenmesi gerekmektedir.

Tüm sosyal medyasını bu amaç için seferber edenlerin, tüm gündelik sohbetlerini "abi burası Türkiye yea" gibi laflarla dolduran komplekslilerin, enetelektüel veya akademik çalışmalarında lafı hep buraya getirenlerin psikolojisinin üzerinde durmak gerekiyor. Türkiye ile ilgili her türlü olumsuzluğu abartıp o olumsuzluklar bir tek Türkiye'de varmış gibi anlatan; olumlu şeyleri de itibarsızlaştırmaya çalışan bu zihniyetin müstemlekelerde Batılıların kafese koyup yiyecek attığı eski sömürge halklarından çok daha köle olduğunu yüzlerine vurmak gerekiyor.

Sürekli beyazlaşmaya çalışan, derisinden utanan bu kimliksizlerin daha uzun yıllar bizim gündemimizi teşkil edeceği görülüyor. Bu Batıcı kültürel hegemonyaya karşı nitelikli ve özgüvenli nesiller yetiştirme ihtiyacı da...

Şunu herkese tekrar tekrar hatırlatmak gerekiyor: Türk milleti de Türkiye de herhangi bir fani için küçümseme değil ancak bir hayranlık nesnesi olabilir. Bilhassa da mensupları için...