Kat kat ayrıntıların, örtülerin, sahte amaçların altına sakladığımız hayat, o fazlalıklardan kurtulunca ay gibi çıkıyor ortaya. Ben üç aydır teker teker ayıklayıp duruyorum yaşamak zannettiğim tüm gereksizlikleri. Babamın hastalığı onca zorlu hale getirdiğimiz dünyanın aslında ne kadar sade olduğunu öğretti. Hafifletti bizi adeta.

***
İşte o hafiflikle pazar günü Rasim Ozan Kütahyalı ile hastanede evlendik. Hayatın sadeliğini gördük, dedim ya... Meğer kapılar sadeliği görene açılıveriyormuş! Kendime iki saatte beyaz bir elbise ve beyaz bir çanta seçtim. Hızlı bir şekilde nikah ile ilgili bürokratik detayları tamamladık. Hastanede bir kokteyl salonu bulduk ve sadece çekirdek ailemizle mini minnacık bir evlilik töreni organize ettik.

***
O tören sabahı babamın hastane odasına girdim. Annem hüzünlü ama ışıltılı gözlerle baktı bana. Elinde küçücük bir duvak vardı. 'Kızım', dedi. 'Ben bu odadan haftalardır çıkamıyorum maalesef. O yüzden sana burada kendi ellerimle bu duvağı diktim...'

***
Benim için dünyanın en kıymetli mücevherinden çok daha değerli duvağı saçıma iliştirdim ve annemle birlikte nikahın yapılacağı salona indim. Hayatımın geri kalanını paylaşmak istediğim adam, sevgilim Rasim Ozan Kütahyalı'nın ailesi çoktan hazırdı ve Beşiktaş Belediye Başkanı İsmail Ünal nikahı kıymak için salona gelmişti bile.

***
Bir süre sonra babacığımı getirdiler. Annem, babamın yazdığı yalın ve güzel metni okudu. O sırada kendimi tutamadım ve ağlamaya başladım. Kafamı kaldırıp etrafıma baktığımda bir de gördüm ki yalnız değilim. Salonun neredeyse tümü ağlıyordu... O hastane salonunda hiçbir beş yıldızlı otelde yaşayamayacağımız kadar görkemli duygularla evlendik.

***
İnsan sadeleştikçe, yalınlaştıkça büyüyor. Ben, babam ve annemin hastanedeki mücadelesi sayesinde büyüdüm. Çocukluk kaprislerimden, hayata dair lüzumsuz takıntılarımdan böylece kurtuldum. Rasim'le beraber bu zor süreçte hayata ve dünyaya dair çok düşündük, hayatlarımızı çok sorguladık. Babamın yaşam deneyimlerinden süzdüğü yazılarını bu süreçte kitaplaştırdık.

***
İki insan saatlerce konuşup, hala birbirine doyamıyorsa, yanında o yokken her an eksiklik ve mutsuzluk hissediyorsa o kişi doğru kişi demektir. Ben doğru kişiyi buldum.
Not: En güzel evlilik hediyelerinden biri usta meslek büyüğüm Mehmet Barlas'tan geldi. Sevgili Mehmet Abi geçtiğimiz pazar günü Sabah gazetesindeki köşesinde babamın kitabına dair çok güzel bir yazı yazdı. Ona bu vesileyle teşekkür ediyor, sizlere de o yazıyı okumanızı tavsiye ediyorum.