Ekranların başına kilitlendiler. Soluksuz izlediler ABD Başkanı'nı. Ağzından çıkan her kelimeye, mimiklerine, el kol hareketlerine, oturuşuna hatta gözlerindeki ifadeye dikkat kesildiler. Elleri böğründe beklediler Trump'tan Türkiye'nin liderini küçük düşürecek tek bir hareket yapmasını. Fakat nafile.

Sadece sonu hüsran dolu bu bekleyiş bile muhalefetin nasıl bir sefalete düçar olduğunu göstermeye yeter. Dünyadaki hiçbir siyasi yapı kendi ülkesinin aşağılanması için bu kadar heveskâr olmamıştır. Oysa utanç içinde bir miras arayanlar için Johnson Mektubu orada duruyor.

ABD Başkanı Johnson'un bir emriyle soluğu Washington'da alıp, Kıbrıs Türklerini tam 10 yıl ellerinden kan damlayan Rumların merhametine terk edenlerin "sert adamları" anlayabilmeleri elbette mümkün değil.

Trump seçildikten sonra sürekli olarak 2019'da cumhurbaşkanımıza gönderdiği ve çöpe atılan mektubu diline dolayanlar, Erdoğan'ı 6 yıl sonra benzer bir üslupla karşılayacağını düşünüp sevinmişlerdi. Oysa Trump iki saati aşkın süren görüşme boyunca cumhurbaşkanımıza aralıksız iltifat etti. Çok sevdiğinden mi?

Elbette hayır. Ülkeler arası ilişki "sevgi" sözcüğüyle izah edilebilir mi? PKK'nın Suriye koluna harekât hazırlıklarının yapıldığı o gün Trump'ın "sert adam olma" diyerek uyarı mektubu yazdığı Cumhurbaşkanı Erdoğan, cevabını operasyon emri vererek göstermemiş olsaydı, bugün bu saygıyı görür müydü? Şüphesiz hayır.

Operasyonun bedelini ağır ekonomik faturayla ödemiş olsak da sınırımızda kurulmak istenen terör devleti hayalini kâbusa çeviren, DEAŞ terörünü ve nihayetinde Suriye'deki 60 yıllık Baas çetesini yok eden "o emir" bugünkü coğrafyamızı inşa etti.

Başına 10 milyon dolar ödül konulan Ahmet Şara'nın 10 yıl sonra ABD Başkanı tarafından büyük bir nezaketle ağırlanması da Suriye'nin liderinin ezik ve sünepe değil, sert adam olmayı tercih etmesinden değil mi?

İran'ın 45 yıllık tasallutunu, 60 yıllık Rus boyunduruğunu Şam'dan söküp atan bir lidere Trump değil kim olsa hürmet ederdi.

Erdoğan ve Şara'ya BM Genel Kurulu'nda ve ABD'de gösterilen ilginin ardında büyük bir başarı hikayesi var. Üstelik bu başarı ABD'nin bölgemizdeki politikalarına rağmen inşa edildi.

Fakat gelinen noktada Ortadoğu'da Esat gibi bir diktatörün çöküşünün, istikrarlı bir Suriye'nin inşasının ve PKK'nın silah bırakmasının ABD'nin çıkarlarıyla çelişmediğini de görmüş oldular.

İşte bu yüzden Trump Şara'yı "cesareti ve kararlı duruşu" sebebiyle överken Erdoğan için "Tüm dünyada saygı gören bir lider. Muazzam bir ordu kurdu ve onu ağırlamak benim için bir onur" ifadesini kullanıyor.

İşte bu yüzden ABD'nin mevcut başkanı Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın koltuğu düzeltmekten onur duyuyor. Oysa biz Oval Ofis'te koltuğuna tünerken, Türk Başbakanı'nı huzurunda bekleten ABD başkanları da görmüştük.

O günden bugüne değişen şeyin ABD başkanlarının bakışları olduğunu sananlar yanılıyor. Değişen şey Türkiye'nin liderliği ve o liderin korkusuzca inşa ettiği yeni Türkiye.