Mısır Cumhurbaşkanı Abdülfettah Sisi ile Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın Katar'da el sıkışması, muhalefet çevreleri tarafından Türkiye'nin darbe karşı tutumundan vazgeçtiği şeklinde yorumlandı. Onlara göre bu fotoğraf ile "Rabia artık ölmüştü."

Bu çevreler ülkemizdeki siyasi, ekonomik ve askeri değişimi anlamaktan aciz oldukları gibi Ortadoğu'daki meseleleri de kavramaktan çok uzaklar. Dünyadaki gelişmeleri de takip etmiyorlar ve bu yüzden yaptıkları analizler yüzeysel olmaktan öteye geçmiyor. İdeolojik körlükleri, darbecilikten beslendiği için şimdiye kadar Mursi'ye karşı Sisi'yi desteklemelerine rağmen, bugün utanmadan sırf Erdoğan düşmanlıkları yüzünden neredeyse Mursi'ye ağıt yakacak hale geldiler.

Bu ikiyüzlü siyaset anlayışını bir kenara bırakıp, Mısır-Türkiye ilişkileri bugüne nasıl geldi, ona bakalım.

Mısır'da gerçekleşen askeri darbeye bölgede sadece iki ülke karşı çıktı: Türkiye ve Katar. Her iki ülke de darbecilere tavır alırken, Mısır muhalefetine ve medyasına kapılarını açtı. Darbeyi destekleyen Suudi Arabistan, BAE ve İran destekli Şii ayaklanmasıyla boğuşan Bahreyn Türkiye ile boy ölçüşemeyince Katar'ı hedef tahtasına oturttu. 2017'de bu üç ülkeyle birlikte Mısır, Katar'a karşı bir dizi yaptırım uyguladı ve Katar'ın dünya ile kara bağlantıları kesildi.

Gıda ihtiyacının yüzde 75'ini Suud'dan karşılayan Katar tüm zenginliğine rağmen büyük bir darboğaza sürüklendi. Arap ülkelerinin Katar'dan talebi Müslüman Kardeşler üyelerinin ülkeden kovulması ve Türk askeri üssünün kapatılmasıydı. Katar buna direndi. Kimseyi sınır dışı etmediği gibi üssümüzdeki asker sayımızın da artmasını talep etti. Türkiye ise Katar'a gıda sevkıyatını uçaklarla yaparak Suud'un boş bıraktığı alanı doldurdu. Yaklaşık 4 yıl süren abluka sonunda Suud ve BAE pes etti. Geçtiğimiz yıl Katar'a uyguladıkları ambargoyu sonlandırdılar. Erdoğan satranç tahtasında hamlelerini ustaca yaparken, Biden iktidarıyla başlayan Suud-ABD gerilimini kazanç hanemize yazdırmayı başardı.

Türkiye ile Körfez arasında yaşanan gerilimde en çok zararı gören şüphesiz Suriye muhalefeti oldu. Körfez'in muhalefetten desteğini çekmesi İran'ın işine yaradı. BAE ve Suud'un Türkiye'ye yüzünü çevirmesinde bu geleneksel düşmanlarının güç kazanması da ciddi bir rol oynadı.

Körfez ülkeleri Yemen Savaşı'nda İran destekli Husiler karşısında meşru yönetimi destekleyen Türkiye'nin tutumundaki tutarlılığı takdirle karşıladılar. Çünkü kendileri 2013'te başlayan gerilimde çıkarlarıyla örtüşmese de Libya'da Hafter yanlısını bir yerde durmuşlardı. Oysa Türkiye tıpkı Katar'da olduğu gibi Trablus'ta da meşru hükümeti askeri açıdan destekleyerek sahada da var olduğunu gösterdi. Erdoğan bu duruşunun meyvelerini Libya ile Akdeniz'de Münhasır Ekonomik Bölge Antlaşması yaparak alırken, Mısır Türkiye karşıtlığının kendisine bir şey kazandırmadığını anladı. Sonunda Türkiye-Libya arasındaki antlaşmanın sınırlarına riayet ederek 18. parselde ruhsat ihalesine çıktı. Mısır, Türkiye'nin Sisi rejimiyle sorunu olsa da Mısır halkının haklarını da koruyan ilkesel bir tutum izlediğini yaşayarak gördü.

Mısır, Türkiye'nin kararlı duruşu sayesinde ablukaya alamadığı Katar'a tıpkı Körfez ülkeleri gibi Dünya Kupası'nın açılışında adeta çıkarma yaparak bükemediği ele saygı duyduğunu gösterdi. Bununla yetinmedi: Arap Birliği'nde Esad rejimini meşrulaştıracak girişime de Suud ile birlikte mani oldu. Sisi'nin Cumhurbaşkanı Erdoğan'a uzattığı elin ardında böylesi bir gerçek var.

Bugün İran, ülkesinde patlak veren ayaklanmayla boğuşurken, Libya'da meşru hükümet güç kazanıyor, Katar ablukadan güçlenerek çıkıyor. Usta oyuncu ise ilkelerinden taviz vermeden hamlelerini yapmaya devam ediyor.