Seyircinin biri 4 bin liralık VIP biletinin plastik sandalye olduğunu görünce sahneye koşup temsili durdurdu. Binlerce kişinin saatlerce sıra bekleyerek girebildiği salon Müjdat Gezen'in müzikali daha başlamadan iptal etmesiyle hakaretler ve sloganlar eşliğinde boşaldı.

Gezen soluğu hastanede, seyirci ise öfkesini kustuğu sosyal medyada aldı. Yaşananlardan dolayı herkes birilerini suçluyor. Kimisi organizasyonun beceriksizliğini, kimisi ise seyircinin küstahlığını hedefe koyuyor.

Oysa asıl konuşulması gereken, Kahramanmaraş'ta çocuklarımızın öldüğü gün bile sahnelenmekten vazgeçilmeyen bir oyunun, o gün iptal edilmesini sağlayacak düzeyde yaşanan hoyratlıktır. Yılların sanatçısı Müjdat Gezen'i çileden çıkaran bu hoyratlığın mimarı kim?

Asıl soru bu olmalı.

Parasını ödeyince her şeyi satın alabileceğini sanan bu yapıyı Gezen "kendi elleriyle" imal etti. "Ak Parti seçmenine aptal" dediğinde kopan alkışların bir gün bumerang gibi dönüp kendisini vuracağını hesap edemedi.

Sanatçı muhalefetini ince bir hicivle yapabilir. Bu sayede mesajını iletirken her fikirden insanın gönlünü de kazanabilir. Mesela Nejat Uygur böyle biriydi. Fakat kendi ideolojik yandaşlarını militarize etmeye odaklanan bir anlayışın geleceği son nokta bu.

Yılmaz Özdil ve Müjdat Gezen gibi isimler kendilerine uzatılan mikrofonu mesleklerini icra etmekten çok iktidarı destekleyen milyonları aşağılamak, bu sayede "öfkeli ve hırçın" bir kitle inşa etmek için kullandılar.

Şimdi ikisi de kendi yoğurdukları bu hamurun hedefindeler.

"Cahil, aptal" sözlerinin üzerimize boca edildiği salonlar "Mustafa Kemal'in askerleriyiz" tezahüratlarıyla inlerken işin bu noktaya varacağını hesap etmeliydiler.

Bu kitlenin gözünde CHP'li siyasetçilerle bozuştuğu için partinin yayın organından gönderilen Özdil artık bir hain. Zaten o da "uğruna mücadele ettiğimiz insanlar tarafından taşlanmayı göze alarak." sözleriyle veda etti.

El birliğiyle öyle bir kitle inşa ettiler ki, en küçük itiraz ya da basit bir aksaklık anında bile hemen dişlerini gösterebiliyor. Kendilerinden sadece basmakalıp şeyleri tekrar etmelerini istiyorlar.

Aksi halde satın aldığı malı eskitip iade etmeye çalışan huysuza dönüşüyorlar. Öyle ki, Özdil'den "leblebili Atatürk kitabı" için zamanında verdikleri 2.500 lirayı geri isteseler artık kimse şaşırmayacak.

Mesele plastik bir sandalyenin çok ötesinde. O sandalye, beklenti ile gerçeklik arasındaki kopuşun sembolü. Bu tahammülsüzlük, her şeyi bir kalemde silip atan bu vefasızlık adeta iştahlı bir canavara benziyor.

Sahibini yutacak kadar büyüyen bu canavar nasıl ehlileşebilir? Sanatçının topluma karşı bir vazifesi de bunun için çalışmak değil mi?

Neden 45 yıl sonra bile Gırgıriye'nin büyük ustaları Adile Naşit ve Münir Özkul bu milletin her ferdinin gönlünde saygı ve hürmetle anılıyor?

Canavarı durdurma derslerine bu sorudan başlayabilirler.