30 Mayıs tarihli 28 sayfalık İmralı notlarıyla alakalı ilginç kısımlara daha önce bu köşede yer verdim. Tekrar iki başlığı hatırlatmakta fayda var. Birincisi Öcalan, İsrail'in kendilerine "devlet" vaat ettiğini belirtiyor; diğer başlıkta ise YPG'nin İsrail'in Haşdi Şabi'si olduğunu, Kandil'in de İran etkisinde olduğunu net olarak belirtiyordu.

Kendisinin 1999'da Türkiye'ye teslim edilmesinde MOSSAD'ın başrol oynadığına da uzun uzadıya söz konusu görüşme notlarında vurguluyordu.

Benim dikkatimi çeken ise İmralı'ya giden DEM heyetinin yaklaşımı ve pozisyonu. Özellikle silahların bırakılması hususunda ilginç bir direnç sergiliyorlar. Öcalan, çözüme bir kapı aralamaya çalışırken DEM ısrarla "güvence yok" diyerek itiraz ediyor. DEM heyeti "Başkanım, yurtseverler soruyorlar 'bu işin güvencesi nedir' diye. Neye güvenerek silahlı mücadeleyi bitiriyorsunuz. Halk ve dostlar bunu soruyor cevap veremiyoruz!"

Dikkat buyurun lütfen silahların bırakılmasını "halk soruyor, bu heyet de cevap veremiyormuş. Apo utanılacak bir iş mi yapıyor? DEM heyetine göre böyle!

Ayrıca Diyarbakır, Hakkari, Şırnak, Mardin... Güneydoğu silah bırakılacak diye üzülüyor mu? "Bizim Başkan niye böyle yapıyor" diye barış umuduna mı karşı çıkıyorlar? Bu nasıl bir kafa? Üstelik bu heyet, demokratik siyaseti temsilen orada. Ama toplumun silahların bırakılmasına karşı olduğu yönünde fikir beyan edip Öcalan'ı da baskı altına alıyorlar. Bu görüşmede Sırrı Süreyya Önder'in bulunmadığının altını çizelim. Görüşme, 27 Şubat'taki örgütün fesih çağrısının ardından yapılıyor.

Silahların bırakılması hususunda DEM Heyeti'nin "güven vermiyorlar" direncine karşın Öcalan, Kandil'e bir militan gurubunun -görüntüde de olsa- silah bırakması için talimat veriyor.

28 sayfalık diyaloglardan çıkardığım izlenim; silah bırakma işine sadece Kandil değil, DEM Heyeti de işi zorlaştırarak katkı sunuyor. Notlar internette bulunuyor, inanmayan bir de bu gözle baksın, derim. Ayrıca Kandil ve DEM'in silahları bırakmaya yanaşmamak için Barzani ile -can ciğer kuzu sarması oldukları- Talabani'yi gerekçe göstermeleri; Öcalan'ı alttan alta kurnazca Barzani'ye karşı kışkırtmaları da dikkatlerden kaçmıyor.