Gözü kapalı taraftarlığın, fanatikliğin, spora ideolojik gözlüklerle bakmanın şaşkınlığı da genelde büyük olur.

Oysa hiçbir şey göründüğü gibi çıkmaz hayatta. Kim tahmin ederdi ki Atatürkçü, cumhuriyet değerlerini benimsemiş, modern laik Türkiye'nin öncüsü (!) Fenerbahçe'nin, Kürt kimliği dolayısıyla baskı gördüğünü savunan (ki zamanında evet böyleydi) köylerinin asker tardından bombalandığını öne sürerek (böyle vakalar da resmi kayıtlarda mevcut) ABD'ye sığınmış ve sonradan zengin olmuş birinin adını/markasını (sanki tüm Türkiye'ye ibretlik bir hayat dersi vermek istercesine) dev puntolarla stadına asacağını?

Türkiye'de baskı gördüğü için 1994'te ABD'ye sığınan, burada kısa sürede ABD'nin en etkili ilk 100 insanı arasına girebilecek kadar zenginleşen ve bıraktığı ülkesinin en popüler takımının stadyumuna adını yazdırarak dönen bir "başarı" hikayesiyle karşı karşıyayız. Üstelik filmlere, romanlara konu olabilecek türden bir hikaye bu. Ama daha çok Amerikan sinemasına.

Düşünsenize, ülkesini bırakıp gitmesine neden olan o "Kürt kimliği" üzerindeki baskıyı aslında tam da adını yazdırdığı Fenerbahçe'de simgeleşen "Beyaz Türklerin ideolojisi olan "CHP Atatürkçülüğü" üretip şekillendirdi. Kürtler, bu Atatürkçülük türünden bir dönem ölesiye nefret ederdi. O Atatürkçülük kafası ki Kürtlerin varlığını, kimliğini, dilini inkâr edip yok sayıyordu.

Şu hayatın cilvesine bakın ki baskı gördüğü için ülkesini bırakıp kaçmak zorunda kalan o "Kürt kimliği", bugün kendisini inkâr eden, yok sayan ideolojinin temsilcisinin stadına adını yazdırarak geri dönüyor!

Ve bu muhteşem dönüşe (!) aracılık eden ise Fenerbahçe Başkanı oluyor. Koç grubu sadece ticari bir kuruluş değil, ekonomik, sosyal ve kültürel hayatta "Atatürkçülük" misyonerliği yapmakla övünen dev bir organizasyon.

Kader burada insanoğluna hangi dersi vermek istiyor acaba? Daha doğrusu, tarih Türkiye'ye Koç'lar eliyle hangi dersi alması gerektiğini söylüyor? Fenerbahçe'nin başarılı bir spor yönetimine sahip olduğunu ve kârlı bir anlaşmaya imza attığını mı? Baskı gören bir kimliğin zaferini mi? Dönüşü muhteşem olan Chobani'yi mi?

Türkiye'ye bir şey anlatıyorlar şüphesiz ama tabii anlayana. Ne yazık ki ne iktidara gönül verenlerin ne muhalefeti destekleyenlerin ne de kimliği baskı altında olanların toplu halde, gözlerine geçirdikleri ideolojik gözlüklerle, ortak psikolojiyle anlayabileceği bir ders bu? Evet, gerçekten yazık!