Sadece Türkiye'nin değil, dünyanın nasıl bir değişim içinde olduğunu duyuruyordu mehteran kös vurduğunda. Türk Ordusu sefere çıktığında fil kösü denilen ve çapı 130 cm'yi bulan davullar eşlik edermiş gaza ehline. Öyle ki sesi yeri göğü inleten bu kösler ancak filler ya da develerle taşınabilirmiş.

Külliyenin önündeki kösler Zigetvar önlerindekiyle kıyaslandığında oldukça mütevaziydi. Lakin Türkiye'nin tarihine destansı rücusunu anlatmak için bu ölçüler de kâfiydi.

Ses öyle derinden geldi ki, dünyanın en büyük ordusuna sahip ABD'nin Başkanlık Ofisi bu görkemli karşılamayı "ABD geri döndü" diyerek duyurdu. Bu paylaşım, uluslararası itibarın ancak Türkiye gibi ağırlığı olan bir ülke tarafından tevdi edilebileceğini de göstermiş oldu

Türkiye'nin NATO zirvesinde sergilediği ev sahipliğinin nasıl övgüye mazhar olduğunu vurgulamaya hacet yok. Batı basını günlerdir zirvedeki her muhteşem detayı büyük puntolarla duyuruyor okurlarına.

Üç binden fazla basın mensubu, yüz bini yazma eserlerin dijitallerini muhtevi beş milyondan fazla eserin bulunduğu Millet Kütüphanesi'nde çalıştılar günlerce. Türkiye'nin başkentindeki en büyük Cumhuriyet dönemi eserinin sadece siyasi bir merkez değil, aynı zamanda bir bilim yuvası olduğuna da tanıklık ettiler.

Yanı başında yükselen camisi, toplantı salonları ve bahçeleriyle Cumhurbaşkanlığı Külliyesi'nin ancak bin yaşındaki bir devlet tarafından yapılabileceği hakikatini idrak ettiler.

İşte bir devletin gerçek gücü budur.

Kösler, 1826'da tarihte bıraktığımız Yeniçerileri yeniden Türk Devleti'yle buluştururken değişimin sadece maziyi yad etmekten daha büyük bir çerçeveye sahip olduğunu da gösterdi.

Bu, Cumhuriyet'le geride bıraktıklarımızdan çok daha önce terk etmek mecburiyetinde kaldıklarımızla da buluşmamız demekti. Kıtalar dolaşan Yeniçeri'nin börkü artık yeniden devletin müşfik sinesinde.

Peki NATO üyesi devletleri bu kadar etkileyen şey, karadaki mehtarânla, gökteki yıldızların senkronize sergilediği gösteri ya da unutulmaz Türk mutfağı mıydı?

Elbette hayır. Külliye'nin basamaklarını efsunlanmış gibi çıkan liderler yeni Türkiye'nin kıtaları aşan askeri ve siyasi nüfuzunun ardındaki birikimle, dökülen alın teriyle bir kez daha mülaki oldular.

Yıllarca silah ambargosuna maruz kalan Türkiye, bugün NATO ülkelerine savunma sanayi ekipmanları ve modern silahlar ihraç eder konuma geldi.

O kösün sesi Trablus'un çöllerinden Halep'in kalesine, Karabağ'ın zirvesinden Mogadişu'nun limanlarına kadar kıtalar dolaşıyor yine.

Bir tek muhalefetin kulağına ulaşmadı.

Onlar ne yazık ki sadece bunu idrakten uzak değiller. Bir siyasi tutarlılıktan da uzaklar. Özgür Özel, toplantı öncesi İngiliz gazetesine "Erdoğan'a güvenmeyin. Sadece Batı'yla değil, Rusya ve Çin'le de iyi ilişki kurmaya çalışıyor" demişti. Ankara'da Batılı liderler toplandığı saatlerde ise "NATO tek alternatif değil. Rusya ve Çin'le de güçlü ilişki kurmak gerek" dedi.

Gerçekten dedi.

Koltuğunu borçlu olduğu kişi, nasıl aylarca "veremeyecek tek kuruş hesabım yok" diye meydan okuyup, savunma yapacağı gün ağzını mühürlediyse, Özel de bir süre "susma hakkını" kullansa fena olmayacak.

En azından bir fikri olduğunu sanabiliriz.

Topuğundan börküne Yeniçerisiyle, Selçuklu yıldızından ikramlarda sergilenen İznik çinilerine kadar bir dizi sembol, Millî Mücadelenin karargâhı Ankara'nın bu zirveyle hangi ligde olduğunu tüm dünyaya gösterdi.

İşte bu tarihinden güç alan Cumhuriyet'in ve onu halkıyla buluşturan Erdoğan'ın başarısıdır.