Soruyu tuhaf bulabilirsiniz. Çünkü NATO-Türkiye ilişkilerinde bugüne kadar bir şey talep eden taraf daima NATO oldu. Bu döngünün nasıl kırıldığını anlayamazsak, ne 77 yaşındaki NATO'yu ne de Türkiye'nin bugünkü durumu ve gücünü tam olarak idrak edemeyiz.

NATO kurulduğu günden bu yana sadece iki defa Türkiye'de toplandı. İlki 2004 yılıydı. Ak Parti iktidarının ikinci yılında gerçekleşen zirveye o tarihte Başbakan olan Erdoğan ev sahibi lider sıfatıyla başkanlık yapmıştı. Bu NATO'nun Türkiye'nin gerçek önemini fark ettiği ilk tarihti. Üzerinden 22 yıl geçti.

Erdoğan bugün, o günden çok daha güçlü bir Türkiye'nin Cumhurbaşkanı. Bu yıllar boyunca etrafı savaşlarla yangın yerine dönmüşken Türkiye sadece bir güven adası olmakla yetinmedi, "çevresini istikrarlaştırıcı bir güce" dönüştü. Bunun en somut örneği 14 yıllık acı bir savaş sonunda uluslararası toplumun artık yönetimini meşru gördüğü ve dikkate aldığı bir ülkeye dönen Suriye'dir.

Tüm NATO üyesi ülkeler Türkiye'nin Güney Kafkasya'dan Kuzey Afrika'ya uzanan siyasi-askeri gücünü test ettiler ve Türkiye'nin bölgesel ağırlığını hesaba katmak zorunda kaldılar.

İşte bu yüzden Türkiye artık kendisinden bir şey istenen değil, "talep eden ülke" konumuna geldi. Elbette hiçbir şey tesadüfen olmadı. 23 yıldır ilmek ilmek dokunan bir Türk halısı karşılıyor şimdi misafirlerini.

Artık "üzerine basılamayacak" kadar kıymetli bir duvar halısı bu.

32 ülkenin lideri, yaklaşık 100 bakan, binden fazla diplomat bu tarihi zirveye katılıyor. Öyle ki 3 binden fazla gazeteci haberlerini Ankara'dan dünyaya aktarıyor.

Tüm Avrupa'nın askeri desteğine rağmen Ukrayna'da durdurulamayan Rusya'ya karşı ne tedbir alınacak? Avrupa'nın güvenlik mimarisi ABD şemsiyesi yara almışken nasıl oluşturulacak? Terör ve düzensiz göç Avrupa başkentlerini tehdit ederken NATO kendisini nasıl yeniden yapılandıracak? Bu temel sorunlar zirvenin ana gündemi.

Elbette Türkiye'nin "terörsüz bölge" konsepti ve sahadaki uygulamaları zirveye yol gösterecektir. Batı gerçekten "güven" istiyorsa doğru yöntemi uygulayan Türkiye'ye dikkat kesilmeli. Bunun için birinci şart çeşitli kılıflar altında ve kirli hesaplar güderek "teröre verilen desteğin" tamamen sonlandırılması olmalı.

Türkiye bundan önceki zirvede İsveç ve Finlandiya'nın NATO üyeliğinin ön şartını açıkça ortaya koymuştu: FETÖ, PKK ve türevlerine verilen destek tamamen sonlandırılacaktı.

Sonunda her iki ülke kendi iç hukuklarında dahi değişikliğe razı olunca Türkiye şerhini kaldırmıştı.

O gün Türkiye'deki muhalefet Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın bu ayak diremesini "NATO'yu rehin almak" olarak nitelendiriyordu. Hatta bu yaklaşımın mimarı ve 6'lı masanın dış politika sözcüsü gibi hareket eden İyi Partili Ahmet Kamil Erozan "Artık Türkiye'ye İsveç ve Finlandiya'dan turist gelmez" diyerek Cumhurbaşkanının inadının ekonomik maliyetiyle adeta "şantaj" yapıyordu.

Şimdi aynı kişi NATO zirvesini önemsiz görüyor. Onun için asıl mesele hangi liderin Anıtkabir'i ziyaret ettiği. Öyle ki iktidara geldiklerinde ülkelerle ilişkilerini bile bu listeye göre belirleyeceklerini söylüyor.

Yani Türkiye'nin güvenliği, terörle mücadelesi ve bunun için NATO'daki konumunu kullanması muhalefet için hiçbir anlam ifade etmiyor. Siyaset üretemeyince, üretilene de Brüksel'den bakıp buna "şantaj" denilince geriye sadece her daim kullanışlı bir retorik kalıyor: Anıtkabir'in merdivenleri.

Vizyon farkı diyoruz ya.

Bu uçuruma fark demek farka ayıp.