1

Her ne kadar rahmetli Haluk Dursun Hoca, ‘in’ olan, entelektüel olmanın ön şartı olarak kabul edilen nostaljiyi sürüye katılmak olarak nitelese de;

Öyle anlar, öyle hatıralar, öylesine olaylar ve olgular akla gelir ki ‘nerede o günler’ dememek imkansızlaşır.

Hoca’yı anlayabiliriz. Der ki Hoca: “Eskinin kötü tarafları, eksik yönleri olduğu gibi, yeninin de taşıdığı güzellikler olabilir.” Yani burada olmanın önemine işaret eder Hoca, ‘bu arada’ oluşumuzu anlayamaz ve anlamlandıramaz isek geçmişin de geleceğin de bir kıymeti harbiyesi yoktur demeye getirir.

Oysa geçmişe referansta bulunmak her zaman ‘bozulma ekmeklerden başladı’ basitliğine indirgenemez, indirgenmemeli.

2

Eskiden, sadece ekonomik sıkıntı içinde bulunanlar değil, genel olarak her ebeveyn çocuklarına yeni bir giysi alırken bir-iki numara büyük alırdı.

Buradaki amaç sadece tasarruf değildi. (Ayrıca, tasarruf da çok önemli) Doğal olarak ve kendiliğinden çocuğun büyüyeceğine ve gelişeceğine olan inanç ve bu inancın geliştirdiği, etkilediği hayat anlayışı…

Şimdilerde ise, trendlere, modalara, ne derlere, uyarak çocuklarımızı giysilerle sıkıştırıyoruz. Onların bedenlerini sıkıştırmakla ruhlarını da sıkıştırmış olduğumuzun farkına varmıyoruz çoğunlukla.

Ve gün geliyor/gelecek, çocukluğunda sıkıştırılmış çocuklar yönetici/üretici/denetleyici pozisyonlara geçecekler. Ve önlerine gelen her pozisyon için bir an önce karar vermek isteyecekler/verecekler.

Acele etmek mecburiyetindeler.

Nasıl ki, çocukluklarında üzerlerine zar zor geçirilen giysilerin keyfini kısa zamanda çıkarmak mecburiyetindedirler, çünkü bir zaman sonra artık onları giyemeyecekler. Şimdi de bir an önce hareketi bitirmeliler, hareket geleceğe uzanamayabilir.

Oysa; birkaç yıl giyebileceği şekilde bol giysili çocukların hiç acele etmesi gerekmemiştir. Doya doya tadını çıkarmış ya da tanımıştır üzerindekini, onunla hemhal olmuştur.

Onların bu günkü ruh hali de uzun vadeye matuf ve dingindir şüphesiz.

3

Hatıralarımız yoksa neyiz ki biz?