ÖN NOT: Başlıktaki 'bilmek'in, Yunus'un söylediği anlamda 'kendini bilmek'le, yani 'haddini bilmek'le, 'Rabb'ini bilmek'le ilgisi olmayıp; 'kendisini tanır' anlamındadır.

1

Hafızam beni yanıltmıyordur umarım;

Özal'lı iktidar yıllarında Yalçın Küçük, başta Turgut Özal olmak üzere zamanın siyasetine damga vuran 'dindar mühendisler' hakkında bir makale yazmıştı. Özetle orada diyordu ki; bunlar mesleğinde oldukça başarılıdırlar, buna paralel olarak/sebep olarak da diyebiliriz, dünyadaki tüm mesleki yayınları günü gününe takip ederler. Lakin bunların İslami bilgilerini ölçmeye kalksanız 'ilmihal' seviyesinden yukarı çıkamayacaklarını görürsünüz...

Öyleydi... Fakat onlar bir yönüyle mazurdular. Zira aileleri, yürürlükte olan müfredatın, bahusus sosyal bilimler yönüyle, kişileri dinden, tarihten, gelenekten uzaklaştırdığına inanıyor, bir taraftan da çocukların eğitim alması gerçekliği/zorlanması karşısında 'tekniğin dini imanı olmaz' düşüncesi/avuntusuyla çocuklarını teknik bölümlere yönlendiriyordu. Kaldı ki dindar/mütedeyyin aile çocukları lise sıralarında, kendileri de yukarıdaki gerekçelerle mühendis mekteplerini tercih etmiş olabilirlerdi...

Söz konusu tercihin ne kadar isabetli olup olmadığı ayrı mesele...

2

Yıllar ilerledikçe, çocukların formel eğitim alma isteği/ihtiyacı yaygınlaştıkça, kız-erkek bütün çocuklar okullulaştıkça, önceki dönem anlayışlarına itirazlar gelmeye başladı. Bu itiraz sahiplerine göre; dinimizi-imanımızı, geleneğimizi-göreneğimizi, örfümüzü-adetimizi, tarihimizi-coğrafyamızı korumak için; bu değerleri koruyacak nesiller yetiştirmek için... sosyal bilgiler alanına da girilmeliydi.

Böylece; hukuk, felsefe, sosyoloji, iktisat/işletme vs. alanlarda da temayüz eden öğrenciler, daha sonra hocalar/akademisyenler oraya çıkmaya başladı.

Kuşkusuz bu bir veçhesiyle hayırlı bir gelişmeydi. Lakin yeterince altyapısı kurulmadığı için olsa gerek, belki de başka birçok nedenle, birtakım problemler de baş göstermeye başladı...

Mühendisler eksikliklerini biliyorlardı, bu nedenle inanç ve ibadet konusunda bir hoca'ya/şeyh'e/alim'e/abi'ye teslim olarak meselelerini halletmeye çalıştılar. (Bu hususun isabetli bir yol olup-olmadığı da ayrı bir tartışmanın konusu)

Yeni zuhur eden sosyal bilimciler ise, iştigal ettikleri spesifik alan/ihtisas sahası dışında da, yani inanç ve ibadetler hususunda da kendilerini yetkin kabul etmeye başladılar. Sorulduğunda; gelenekten referans getirdiler... Hani; İbn-i Sina'lar, Biruni'ler, Gazali'ler, İmam-ı Rabbani'ler... her biri birer hezarfen yani birden fazla ilimle meşgul olan şahıslar değil miydiler? Bu gelenek onlardan bize tevarüs edilmiş değil miydi?

Güya geleneği önemsediklerini söylediler; ne var ki bugün gelenek dediğimiz şeyin ilk oluşumunun o gün bir meseleyi çözdüğünü, sonra bu mesele çözme durumunun tekrarlana tekrarlana gelenek olma vasfı kazandığını, öyleyse bugün o geleneğin bizim hangi meselAemizi çözeceğine dair doğru dürüst bir çıkarımları, sadra şifa bir önerileri olmadı...

Hezarfenlikten söz etseler de her birisi birer 'uzman'dılar aslında... Rene Guenon'un değişiyle bu uzmanlar gözlük takmış atlar gibi; gözlüklerin sınırladığı (uzmanlık) alan içinde lüzumsuz teferruatları dahi çok net görürken, dışardaki alemi ya hiç bilmediler ya da yeterince tanımadılar, bu anlamıyla bütüncül düşünceden/okumadan yoksun kaldılar. Fakat hiçbir zaman bunu kabullenmediler...

Bu türden uzmanlık 'takıntılı bir hastalık'tır aslında. Hasan Aycı'nın bir çizgisinde ortaya koyduğu gibi kendi dağarcığındaki bir tek 'a'yı başkalarının kitaplar dolusu bilgeliğinden üstün tutmaktı...

Devam edecek...