Doğum yapan kadınların yüzde 80’ni lohusalık döneminde lohusalık hüznü yaşıyor ve bu çok normal. Bu sıkıntılar genellikle, annenin bebeğe ve bebekli yaşama alışması ile ilgili… Normal olmayan şu ki; bu kadar hassas bir dönemde, bizlerin anneye her şey çok sıradanmış gibi davranmamız… “Bunu da nereden çıkarıyorsun?” diye sorabilirsiniz… Hemen cevap vereyim: Annelik hikâyesini dinlediğim onlarca anneden ve de kendi deneyimimden elbet…
En son mesela, ünlü bir şarkıcımız doğum yaptı, “İlk gün hastaneye ziyaretime gelmeyin” diye rica etmiş… Aaaa, hiç olur mu, bütün ünlü arkadaşları doğumdan hemen sonra kendisini ziyaretçi akınına uğrattılar. Hayır, anlaşılır gibi değil!

HORMON DEĞİŞİMİNE DİKKAT!

Anne, bir travma yaşıyor doğumla birlikte, hormonlar zaten tavan yapmış durumda, bir de hastanede yeni anne ve babanın birinci dereceden yakını değilseniz, üstelik anne ilk gün ziyaretime gelme diye duyurmuşsa, hastaneye koşmanın anlamı ne?!
Ünsüz yeni annelerin durumu da hiç farklı değil elbet, hatta daha korkunç! Ünlü kapris yapınca, doğal karşılanıyor çünkü… Ama ünsüz anne öyle mi; hem yeni doğan bebeğine hemen alışacak hem de kapris yapmayacak, hormon değişimlerinden falan da hiç etkilenmeyecek!..
Valla, ne yalan söyleyeyim, hastane odasında bebeğin başına çöreklenenlere gıcık oluyorum… İnsan zarifçe şöyle bir bakar… Ellemeler, okşamalar, hatta yeni doğan bebeği öpmek, kucaklamak istemeler falan…
Annenin koruma içgüdüsü had safhadayken ve bebeğin bağışıklık sistemi gelişmemişken, anne ve bebek yeni bir yaşama uyum sağlamaya çalışırken, anne ve bebekten rol kapmaya çalışmak hiç hoş değil. İyi niyetlisiniz, yardım etmek istiyorsunuz; fakat malum, doz çok önemli! Uygun dozda verilmeyen ilaç bile zehir etkisi gösterir, oradan pay biçin…

ANNEYE BAKIN, BEBEĞE DEĞİL!

Sonra, anneye ‘şöyle emzir böyle emzir’ demeler, ‘şöyle tutma bebeği böyle tut, ay sen beceremezsin şimdi ben yapayım’ demeler… Bitmedi; bebeğin bakımını ilk günden üstlenmeler…
Yahu, anneye ve bebeğe bir yardım ve destek vermek istiyorsanız, moral-motivasyon verin, sessiz ve zarif olun… Bebeğin bakımını annenin yapmasına, bebeğine alışmasına izin verin. Siz bebeğe değil, anneye bakın, besleyin ve destekleyin…
Aksi taktirde, doğumdan sonra ilk 6-8 hafta kadar yaşanan ve normal kabul edilen lohusalık hüzünleri, annenin bu ‘desteklerle’ stresinin artması nedeniyle lohusalık depresyonuna dönüşüveriyor… Ki, maalesef ülkemizde lohusalık depresyonu, yani bebek sonrası depresyon yaşayan annelerin sayısı hiç de azımsanacak gibi değil! Yazıktır!..

>>> Annelik sevincine gölge düşmesin! Peki, ama nasıl?