1

Ben farkına varmamıştım. Akşam üstü Kamil söyleyince gördüm. Ertuğrul Özkök o günkü (pazar) yazısında Çakırbeyli Köyün’ndeki çınar ağacından bahsediyor.

“Abi senin telefonların takipte mi? Dün biz çınar ağacı üzerine konuşurken Ertuğrul bizi mi dinliyordu?”

“Dinlediğini zannetmiyorum. Belki torsiyon alanına girmiştir” deseydim, Kamil’e derdimi anlatamayabilirim diye sesimi çıkarmadım, bir cevap vermedim.

2

Doğrusu ne ‘batıni’ okuma yeteneğine sahibim, ne para-psikolojik özelliklere, ne de sembollerin dilinden anlarım.

Ancak Çınaraltı’nda Adem, İbrahim, Hikmet, Kamil, Salih ve Mustafa ile oturuyorsan sohbetin bir anında sembollere şapkasının ters giydirildiğini dahi görebilirsin.

Adem’den sonra Kamil’in hangi ‘hikmet pınarı’ndan beslendiği, Salih’in hangi ‘leuon’ vadisinden geçip geldiği bizim gibi ham ervah tarafından anlaşılmasa da İbrahim’in “hepinizden önce ben vardım” deyip söze giriş ve orta bir yol bulmasıyla masadaki mevcudiyetimizi sürdürebiliyoruz ancak.

Diyor ki İbrahim; “Çınar Osmanlı’nın ağacıdır. Fethettiği her yeni beldeye öncelikle çınar dikmiştir, damgasını vurur gibi. Bu bağlamda çınar el koymanın, nişan dikmenin adıdır.

Çınar ağacı yaşadıkça, ki en uzun yaşayan ağaçlardan birisidir, Osmanlı’yı hatırlatacaktır.”

3

Osmanlı coğrafyasının tamamında, neredeyse her yerleşim yerinde bir çınar ağacı vardır. Çınaraltları en merkezi konumda olup şehrin meydanı, merkezi olmuşlardır. Şehir çınaraltının çevresinde oluşmuş gibidir. Ayrıca her çınaraltının yanında, yakınında mutlaka bir mabet bulunmaktadır. Bu nedenledir ki, çınaraltı çocukları mabet yanında doğmuş ve gelişmiş çocuklardır.

Dünyanın başka yerlerinde de çınar ağacı yetişiyor olsa da, Osmanlı topraklarındaki, Anadolu’daki çınarlar başkadır.

Bizim çınarlarımız yerlidir ve ulvidir.

Keza çınaraltı çocukları da yerlidir, asıldır, sahicidir.

Çınar ağaçları asırlık ömürlerinde birçok yaşanmışlığa şahitlikleri nedeniyle hep olgundurlar, hep dingindirler.

Çınaraltı çocukları da, sırtlarını dayadıkları, gölgeliğinde oturdukları çınarların köklerini derinlere, dallarını göğün daha yükseğine yönelttikleri gibi, geçmişinden haberdar, geleceğe umutla bakarlar.

Güncel olanın büyüsüne kapılmadan tarihi bir akışkanlık içinde hayatlarını yaşarlar.

4

Çınaraltı çocukları, çınar ağaçlarına plaket çakmazlar. Plaket çakan yabancılardır, ziyaretçilerdir, gelip geçenlerdir. Oysa hayatlarının merkezine çınaraltlarını yerleştirmiş olanlar zamanla bizatihi çınarlaşırlar.

5

Şimdi, Özkökgillerin bir fotoğraf karesi olarak algıladıkları Çınaraltı ile Çengelköy’deki Çınaraltı sakinlerinin çınarının aynı şey olmadığını, olamayacağını söylemeye ihtiyaç var mı bilmiyorum?

Söz ağaçlardan açılmışken;

İttihat Terakki’nin bir incir ağacının altında kurulduğunu…

Selvi’nin mezarlık ağacı olduğunu, bu bağlamda Selvi’nin Hürriyet’e geçmesinin sembolik bir değeri olup olmadığını varın siz düşünün.