Servet Çetin ya halüsinasyon gördü, ya karşısındaki Sow'u Shevchenko ile karıştırdı...

Ben bir stoperin bu kadar dağınık haline hiç şahit olmadım... Rıza Çalımbay'ın Efe tercihini de tartışırım, Mihajlov tercihini de!
Serkan Balcı-Vederson'un Kadıköy'deki nostaljik ruh halini de ekleyin.. 4'lü savunmanın 3'lüsünün Fenerli oluşunu da!
Mersin İY'nin gerisi bu kadar 'romantik' olunca ortaya 'yerli drama' çıktı.
Önce misafir umduğu atakları buldu ama bu rüzgar 15 dakika sürdü...
Sonrası F.Bahçe'nin Sow'u...
Sow'u uçuran Senegal milli takımı daveti mi, tek forvet oluşu mu, anket yapsanız ikincisi ağırlıklı çıkar.. Emenike bu kadar bitikten haftalardır Sow kenarda neden çürür tartışması açacak bir patlayıcı performans vardı...
Ama ama onu alevlendiren gerçek; Alper Potuk...
Zaten gole bakın; Gökhan Gönül'lü özlenen atak bitirişi, Alper'in topa dripling yaptırışı, Sow'un Zidane'vari tek pası, Topal'ın temiz vuruşu...
Matematik kurallarını kıskandıran bu üçlü aritmetik Fener'in tartışılan özgüven-korku sendromunu erken bitirdi..
Sanki Mersin'in tek gardı vardı, bu golle o da düştü...
Sonrasında bol kepçe atak bolluğu...
Caner-Gökhan Gönül heyecan veren atak alanları, Sow 'tarla savunma'nın arasında cirit atışı, Alper rakipleri denize döker gibi attığı dripligleri ile maçın öne çıkan isimleriydi.

Verilen-verilmeyen penaltı tartışmaları;
Emre varken Diego nasıl atar sorunsalı;
Volkan Demirel'in karar organı olması;
Taraftarın penaltıya karışma duygusallığı;
Emenike bir daha dönmesin arzusu;
F.Bahçe'nin gölgelenemeyecek iştahı;
Kadıköy tribünlerinin cılız da olsa kıpırdaması;
5-0 yeine 1-0 biten 90 dakikanın bizde iz bırakan anları...
Ancak gerçek şu ki;
Bu F.Bahçe Alperoviç'le, Sow'la devam etmeli...
Özellikle de Diego'lu 4-2-3-1'le..
Ne dersin sevgili İsmail Hocam!
Ersun Yanal'ın 4-3-3'ü eskimedi mi!