‘Gelmek isteyen herkesi geldi sayıyorum. İş çok, kaybedecek zamanımız yok’ demiş Ankara Büyükşehir Belediyesi yeni Başkanı Mustafa Tuna. Ne kadar doğru bir yaklaşım. Ülkemizin bu kadar önemli dönüşümler geçirdiği bir dönemde böylesi formaliteler gerçekten zaman çalıyor. Nezaketin, dostluğun ifadesi sayılsa da, iş yapmaya zaman yetmeyen bir dönemde, bir tür lükse dönüşüyor. Eşin dostun hayırlı olsun deme kadirşinaslıkları, nezaketi hayatın her alanına yayarak telafi edilebilir.

Sanırım bürokrasi, siyaset gibi icra makamlarında bu tür yaklaşımlara daha çok ihtiyacımız var. Tuna ile ilgili medyada yer alan bir başka bilgi, ‘şimdiye kadar ilçesinde yaptırdığı üç yüz küsur park için açılış yapmamış, kurdele kesmemiş olması… Yani sadece işine odaklanmış ve yaptığı işi de göstermek için bir çabaya girmemiş. Asıl takdir sahibi olan halkı da takdir etmiş, ikinci seçimde daha yüksek oranda oy vermiş. Sorumlu olduğu belediyenin hiç borcu yok, üstelik kasada da parası varmış…’

Tüm bunları teyit etmiş değilim, Sayın Başkan’ı da şahsen tanımam ama duyduklarımız bir yönetim prensibi olarak ne kadar sahih, ne kadar samimi ve ne kadar doğru…

Meselenin şahıslardan bağımsız ilkesel yönüne odaklanacak olursak; bir makamın yetki ve sorumlulukları verildikten sonra atılan her adımın ‘göstermek’ üzerine kurulmasından abes ne olabilir? Fakat ne yazık ki, bu abesliğe alışmış, hatta alkış tutmuş bir milletiz. Bir belediye başkanı için bir parkı en iyi şekilde yapmaktan daha doğal ne olabilir ki, alkış tutuyor ya da bekliyoruz.

Sosyal medya, yapılan her şeyi dozunu aşmış bir boyutta göstermenin, afişe etmenin, ifşa etmenin meşru mecrası haline geldi. Belediye başkanından siyasetçisine bunu öylesine çiğ bir şekilde yapanlar var ki, böyle zamanlarda suskun kalmanın asaleti her şeyin önüne geçiyor.

Bu bir yönetişim kültürü… İktidar sahipleri ile fotoğraf karelerine daha çok girmek, protokoler önceliklere gereğinden fazla önem vermek, zarfa mazruftan daha çok itibar etmek, her ne kadar toplumca alışmış ve yer yer parçası görünsek de, son derece çiğ ve bayağı tavırların ürünü.

Bir işi çok iyi yapan ama onu yaptığını gösterme yeteneği olmayan ya da bunu tercih etmeyen nice başarılı insan var. Adına ve fotoğrafına hiç rastlamadığımız ama sessizce ve asaletle işini yapan insanlara, profesyonellere, gerçek kahramanlara selam olsun! Böyle insanlara daha çok ihtiyacımız var…