Şanlıurfa’ya giderken uçakta okuduğum gazetelerden birinde küçük bir haber: ‘İsveç’in Göteborg kentinde 2 bin yıl öncesine ait bulduğu yüzüğü resmi makamlara teslim eden kadına devlet nişanı verildi.’
Gelelim bizim Şawak amcaya. Şawak amca tarlasını sürerken, karasabanına takılan ‘oymalı taşı’, Şanlıurfa Müze Müdürlüğü’ne götürüyor. (Oymalı taşın kadir kıymeti bilinmiyor uzun bir dönem bilinmiyor, o süreci daha sonra aktaracağım.) Alman Arkeoloji Enstitüsü’nden arkeolog Prof. Dr. Klaus Schmidt’in epey sonra fark ettiği bu taş ile tarihe yolculuk başlıyor. Göbekli Tepe ortaya çıkıyor.
İngiliz Daily Mail gazetesinin “Medeniyetten ve her şeyden önce Göbekli Tepe vardı” dediği, National Geographic’in “Dinin Doğuşu”, Guardian gazetesinin de “Göbekli Tepe, Piramitler kadar ilgi çekecek” başlığını attığı, tarihin gelmiş geçmiş en büyük arkeolojik keşfi yorumunun yapıldığı Göbekli Tepe’nin olduğu arazi elbette kamulaştırılıyor. Şawak amca ve Yıldız Ailesi’ne kamulaştırma bedeli ödeniyor.
Şawak Yıldız’ın yeğeni Mahmut Yıldız, “Bize 80 bin lira ödendi. Az bulduk mahkemeye gittik. Karar aleyhimize çıktı. Yargıtay süreci de bitsin Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’ne gideceğiz” diye anlatıyor.
Şanlıurfa Müze Müdürü Müslüm Ercan ise “250 bin ödendi. Onun söylediği rakam her bir kardeşin ailesine ödenen rakam” dese de, bir tuhaflık var işin ucunda.
İsveç’te hepi topu 2 bin yıllık yüzük bulana devlet nişanı veriliyor. ‘İlkel toplumların’ aslında o kadar da ilkel olmadığını sanatsal kabiliyete ve mimari dehaya sahip olduklarını ortaya çıkmasına aracılık eden Yıldız Ailesi “Devlet bizi mağdur etti” diyor.
Yaşanılandan ders alan başka bir çiftçi karasabanına takılanı devlete haber verir mi, yoksa bulduğu yere gömer mi, ne dersiniz?

PAZAR GÜNÜ KİLİSEDE TOPLANTI

12 bin yıllık tarihin kamuoyuna anlatılacağı toplantı için gittiğimiz yerin kapısında Aziz Petrus ve Aziz Paulus Kilisesi yazılı ve devamında da şunlar: Allah’ın evi olan bu kutsal yer Süryani Yakubi halkının yardımıyla yapılmıştır.
Bir dinin kutsal gününde, kutsal mekânında, dua edilecek sandalyelerde bu satırları yazıyor olmak insanın içini acıtıyor. Toplantıyı düzenleyenlere haksızlık edecek değilim, devletimiz bu mekânın Kültür Merkezi olmasına karar vermiş. Şanlıurfa Müze Müdürü Müslüm Ercan’a soruyorum: “Bu toplantı bir camide yapılsaydı, toplum tepki göstermez miydi?” “Haklısınız” diyor.