Sizi gidi “hınzırlar” sizi! Nasıl da merak ettiniz değil mi? Yazının başlığı “Demokrasi, toplum ve determinizm” olsaydı okumayacaktınız değil mi? Ama baştan söyleyeyim bu bir kedi memesidir!
Evet, hani Peygamberimizin bir sözü vardır, iman ettiğim o söz şöyle: “Yarın ölecekmiş gibi ibadet edin; hiç ölmeyecekmiş gibi çalışın.”
Bunun gibi, “Yarın kıyametin kopacağını bilseniz dahi ağaç dikin” ve “Akarsu kenarında deniz suyuyla abdest alırken dahi suyu israf etmeyin” sözleri de aklımdan kolay kolay çıkmaz.
İşte hayat felsefemi bu sözler üzerine bina eden biri olarak her insan gibi benim de moralim bazen bozuk olur, bazen düzgün..
Şöyle etrafınıza bir bakın, etrafınıza bakamıyorsanız kendinize bakın, kendinize bakamıyorsanız bir zahmet kendinize gelin ama kendi kendinize sakın gelin güvey olmayın.

Örneğin moralimin bozuk olduğu zamanlarda bakın neleri aklıma getiririm:
BİR: 1 yaş civarındaki çocukların dişleri bilirsiniz iki adettir ve bu iki diş alt tarafta konuşlanmıştır.. Dünyanın en güzel gülüşü, bu iki dişe sahip olan bir çocuğun gülüşüdür. Güldüler mi dudaklarımın iki kenarı kontrolsüz bir şekilde genişler..
İKİ: Kediler de mi Başbakan Erdoğan hayranı bilmiyorum ama son zamanlarda piyasada mebzul miktarda kedi var. İşte bu kedilerin yavrularını görünce çok mutlu olurum. Aklıma beş yavru kedinin, annesinin muhtelif yerlerinde bulunan memelerinin her birine ayrı ayrı “el koyuşu”.. bu “eylemi gerçekleştirirken” parmak uçlarıyla annesinin karnına küçük küçük darbeler vuruşu.. Yavru kedi olan iki kardeşin daha sonra “azması”.. üçüncüsünün “çaktırmadan” bu ikisinin üzerine çıkması.. azarken karınlarının yukarıda oluşu, şekilden şekle girişi gelir..
ÜÇ: Eyüp Camii’nde kılınmış olan bir sabah namazından hemen sonra bir “sınav öğrencisinin”, elinde bir ders kitabıyla bir köşede öyle sessizce dalışı..
DÖRT: Memleketim Erzurum’un sarsan ve çarpan türküsü “huma kuşu”nu, Mükerrem Kemertaş ve Eda Karaytuğ’dan peş peşe dinlerim.
BEŞ: Arşivimden sağlam adam Barış Manço’nun söylediği “Dönence”, “Dere Boyu Kavaklar” isimli şarkıları bulurum, bulur bulmaz neşemi bulurum. Barış Manço’ya Allah’tan rahmet dilerim..
ALTI: İnce belli bir bardakta demli bir çay içen ağzımın; onun tadını alacak bir dilimin; o çayı dilimle buluşturacak bir elimin; o eli hareketlendiren bir “ağ bağlantısının” ve o bağlantıyı kuran bir beynimin oluşuna şükrederim.
YEDİ: Selvi Boylum Al Yazmalım, Züğürt Ağa gibi güzel filmlerimizden biri olan Kibar Feyzo’daki Kemal Sunal, Şener Şen ve İlyas Salman’ın repliklerini aklıma getirir, dönemine göre orijinal espriler ile donanmış olan böyle bir filmi bize kazandırdığı için emeği geçen herkesi saygıyla hatırlarım.
Evet bir de zaten mutlu olduğum anlarda “Fikri, mutlusun tamam, tamam ama mutlu olamayanlar da var, onları unutma” diye farkında olmadan hatırlamak durumunda kaldığım olaylar da var.
BİR: Çocuk, askerdir. Yeryüzünün en kötü icatlarından biri olan mayına basmıştır.. Şehit düşmüştür. Nişanlısı vardır. Evlidir, çocuğu vardır. Çocuğu babasını bekliyordur ama babası gelemeyecektir. Ya da eşi hamiledir, çocuk bekliyordur.. Çocuk gelmiştir ama bu kez baba gelmeyecektir.
İKİ: Bir genç, okumak istiyordur.. Ne
dershaneye gidecek ne de test kitabı alacak bir parası vardır. Ya da parası vardır ama onun okumasına karşı çıkan bir babası da vardır. Ya da parası vardır, hatta onu okutmak isteyen bir babası da vardır ama üniversiteyi kazanıp bitirdiğinde “sevdiği” mesleğini icra edemeyen bir “sistem” vardır.
ÜÇ: Üç kuruşluk menfaat için dört dönen; yozlukla sakatlanmış menfaatinin gerçekleşmesi için dokuz doğuran; bir yüzlü olmak yerine, ya o yüzü ortadan kaldırıp yüzsüz olan ya da yüzüne bir yüz daha ilave edip ikiyüzlü olmayı yeğleyen..
Velhasıl, insanlıktan nasibini almamış insanlar vardır ve çok şükür ki bu “insan tüccarlarına” karşı, insanlara insanlık hediye eden bir insan çeşidi vardır.