Kederde, tasada, sevinçte birleşir milletler. Güzellikler bu şekilde paylaşılır, acılar ancak böyle atlatılır.

Büyük, çok büyük bir acı yaşıyoruz şu günlerde. Dünya üzerinde çok az görülen bir felaketle karşılaştık. Ülkemizde, yer kürede yüzyıllardır rastlanılmayan bir hadise yaşandı; pek çok Avrupa ülkesinden büyük bir alanımız yerle yeksan oldu. Hasar çok büyük, binlerce ölü ve yaralımız var.

Ne yapacağız?..

Milletçe el ele vereceğiz. İmkânlarımızı birleştireceğiz. Bu acıyı da atlatacağız. Yok ki başka çaremiz. Her gecenin bir sabahı olduğu gibi, bu felaketin ardından da yine gün doğacak.

Tabi ki ateş düştüğü yeri yakacak. O yangını da dayanışma ile acıları paylaşarak yine biz soğutacağız.

Acı çekenler bağıracak, canı yananlar feryat edecek. Anlayışla karşılayacağız. Hep "Biz olsak ne yapardık?" sorusunu kendimize soracağız.

Onlar yakınabilir, hatta zaman zaman ölçüyü bile kaçırabilirler. Ama biz susmak, anlayışla karşılamak ve el uzatmak zorundayız. Çünkü millet olmak böyle bir şey!

Afet psikolojisi çok farklı bir durum, yıllar önce bizzat yaşadım...

17 Ağustos Depreminde Sakarya'daydım. Milletvekili dostum Mümtaz Özkök ağabeye yardıma gitmiştim. Enkaz üzerinde çalışıyor ve kurtarma faaliyetlerine katılıyordum. Olayın üzerinden üç gün geçmiş ve enkaz altındaki cesetler kokmaya başlamıştı. Kireçlenerek toprağa veriliyordu. Ben de yakında bir ardiye bulmuş, kireç torbası taşıyordum. Sıcaktı, yorulmuştum. Enkaz altındaki ailesinin çıkarılmasını bekleyen birinden yardım istedim. Çok ağır hakaretlerle karşılaştım. Bana gömleğini gösterdi:

-Her şeyim gitti. Bir tek bu gömlek kaldı. Onu da senin için kirletmem...

O anda şaşırmıştım, sustum. Ben şahsıma yardım istemiyordum ki! Tam tersine onlar için çalışıyordum. Sonradan kendisini tanıdığımda çok dengeli bir insan olduğunu gördüm. Ama deprem psikolojisi işte, insanlar bu tür davranışlar sergiletebiliyor.

Çok büyük bir acı yaşıyorlar çünkü!

Bir de o acıları ranta çevirmeye çalışanlar vardı bölgede. Aramıza girip kamufle olmuşlardı. Birlikte çalışıyor, acıları paylaşıyor, yardım ediyor gibi görünüyorlardı.

Sonradan gördük ki, farklı amaçlar taşıyorlarmış. Enkaz arasında altın, pırlanta gibi değerli eşya arıyorlarmış. Yakalandı tabi çoğu. Ardından da depremzedelerin ellerinden zorlukla kurtarıldı.

Bugün de çok var onlardan. Öyle ya da böyle bugün de acılardan pay kapmaya çalışanlar görüyoruz. Onlar da olacak elbet.

Hiç biri değiştirmemeli duruşumuzu. Biz, onlara dönüp bakmadan üzerimize düşeni yapmalıyız. Önce ve acilen yaralarımızı sarmalıyız.

Sonra dönüp bakar, değerlendirmesini yaparız elbet.

Gün, kısır çekişmelerle vakit geçirme değil, birlik günüdür. Kimimiz malımızla, kimimiz bedenimizle, elimizden geleni yapacağız ve yapmak da zorundayız. Bu felaketin izlerini en kısa sürede silmeye mecbur, hatta mahkûmuz. Şu an için önceliğimiz bu.

Geçecek bu günler de elbet. Bunun için irademiz de gerekli imkân ve gücümüz de var.

Sonrasında dönüp bakarız arkamıza, neler yaşadık diye. O zaman elbette ne gerekiyorsa hep birlikte onu yaparız.