Yine bir bayram ve yine çalışıyoruz biz. Bu akşam da muhtemelen televizyonda olurum.

Zaten yıllar hep öyle geçti. Ömrüm boyunca bayramı tatil olarak değerlendirdiğim, ya bir ya ikidir. O da mecburiyetten.

Sakın yanlış anlamayın, "Çok çalışıyorum, o yüzden bayramlarda tatil yapamıyorum" türünden bir serzeniş içinde değilim. Hiç öyle bir düşünceye kapılmadım. Tersine, bayramları bu şekilde geçirdiğim için mutluyum.

Bayramların bir ruhu vardır. Eş, dost, akrabadan kaçış, bilmediğin yerlerde, tanımadığın insanlarla bir araya gelip eğlenmek değildir bayramlar. Birleşmektir, kenetlenmektir, yakınları, çoluk-çocuğu sevindirmektir. O ruhu kaybetmemeye çalışırım.

Bayramları bayram gibi yaşamak isterim ben!

Ama bakıyorum, artık bayram deyince tatil akla geliyor. İnsanlarda bir tatil yarışı var. Bayramların ruhundan kaçmaya, kurtulmaya çalışıyorlar. Tatilin ilk gününden itibaren bir telaştır, hengamedir başlıyor. Ana babayı, eşi dostu bırakıyorlar. Atlıyorlar araçlara, dolduruyorlar yolları. Tabiri caizse eziyorlar birbirlerini. Sonra da balık istifi doluşuyorlar tatil yörelerine.

Ardından ise bayramın ruhundan uzaklaşıp, bir başka boyuta geçiyorlar. Her bayram ortaya çıkan astronomik fiyatlara teslim oluyorlar. Elde avuçta ne varsa oraya bırakıp dönüyorlar. Tabii dönüş de bir başka hengame ve eziyet.

Sorarsan "Bayram tatili yaptık" diyorlar.

İşte ben bunu sevmiyorum. O yüzden tatilleri bayramların dışında yapmayı, tercih ediyor ve buna özen gösteriyorum.

Merak ettim, "Tatil yörelerine giden insanlar ne yapıyor" diye. Bodrum'a baktım, oradan birkaç örnek vereyim. Otel fiyatları uçmuş. Bir restoranda akşam yemeğe gitmek, kişi başı asgariden 4.250 lira. 7.500 liraya kadar çıkıyor. Fiyatlar Avro üzerinden. Limit koymuşlar, ister ye, ister yeme, bu parayı ödeyeceksin. Tabii yer bulabilirsen, temmuz sonuna kadar rezervasyonlar dolu. Plaja giriş asgariden kişi başı bin lira. 2-3 bin liraya kadar çıkıyor. 50 liradan aşağı tuvalet bile yok.

El kadar Bodrum'a yüz binlerce insan yığılmış. Alt alta üst üste. Antalya, Muğla, İzmir gibi diğer tatil yörelerinin de farkı yok. Boşalmış büyük şehirler, kaçmış insanlar oralara...

Otoyollar ve köprülerden ramakları aldım. Rekor üstüne geçiş rekorları kırmışlar. Uzun konvoylar oluşmuş, peş peşe takılmış, milim milim ilerliyorlar.

İşin en çarpıcı tarafı da sosyal medyada "Açız, aç, insanlar aç" diye ortalığı ayağa kaldıranların çoğu oralarda.

Çok garip, sizce de garip değil mi bu tablo?

Ne imrenirim hallerine, ne de itiraz ederim.

İsteyen istediği gibi davransın. Ama ben yapmıyorum ve yapmayacağım da. Bayramları bayramların ruhuna uygun yaşayacağım. Elimdeki kaynağı da oralara aktarmayacak ve mümkün olduğunca ihtiyaç sahipleri ile paylaşacağım. Bu da benim tercihim.

Ama bunları yazdığımda onlar itiraz ediyorlar. Çarpıtıyorlar ve saldırıyorlar gruplar halinde. Söylemediklerini de bırakmıyorlar. Vız gelir, tırıs gider elbette. Ben doğru bildiğin yolda yürümeye devam edeceğim. Değişmez yolum.

Hepinize sağlıklı, huzurlu, mutlu bayramlar. Bayramlarınız bayram olsun!