Yıllar, yıllar önceydi. Başbakan Mesut Yılmaz’la Brüksel’deydik. Otelde akşam yemeği sırasında DHKP-C’li olduğu anlaşılan bir kız çocuğu Yılmaz’ın masasına yaklaştı. Türkiye Cumhuriyeti Başbakanı’na dönerek bağırmaya başladı:

n Senin kafana sıkacağız, kafana.

Ardından Belçikalı polislerin arasından elini kolunu sallayarak oteli terk etti. Türk korumalar hiçbir şey yapamadılar. Başbakan, herhangi bir açıklamada bulunmadı. Türkiye’den ciddi bir tepki yükselmedi.

Yapılan tehdidi de, Belçika makamlarının kayıtsız tavrını da, sineye çekip oturduk. Çünkü, rahmetli Cumhurbaşkanı Demirel’in tabiriyle tepki göstersek ve bir şeyler söylesek bile “tehdidimizi ikaya muktedir” değildik!

1) Hep suskun kalıyorduk o dönemlerde.

2) Suskun kalmasak da alabileceğimiz herhangi bir sonuç yoktu zaten.

Bugün ise bırakın Başbakan’ı, herhangi bir bakanımıza karşı yapılan en ufak çirkin muamelede ortalığı ayağa kaldırıyoruz. Sadece bununla kalmıyor, gereğini yapıyoruz. Çünkü, “tehdidini ikaya muktedir” bir Türkiye var artık!

Bazıları kabul etse de durum bu, etmese de.

***

Almanya ile yaşananlar ortada…

Yıllardır PKK’lılara kol kanat gerdikleri yetmedi, FETÖ’cüleri de tamamen himayelerine aldılar. Bir yandan “dostluktan” bahsederken, diğer taraftan Türkiye’ye karşı düşmanca tavırlarını artırdılar.

“Bu adam terörist” diyoruz, delilini ortaya koyuyoruz; vermiyorlar. “Bak bu demokrasi düşmanı, bizim ülkemizde darbeye teşebbüs etti” diye işaret ediyoruz, daha çok bağırlarına basıyorlar.

İncirlik’te uçakları var. Kalkıp keşif uçuşları yapıyor. Bize küçücük bir istihbarat bile vermiyorlar.

Buna karşılık, ha bire istiyorlar…

Türkiye’deki “gazeteci” maskeli bir teröristi cezaevinden kurtarmaya çalışıyorlar. Bize hiçbir faydası olmayan İncirlik’teki askeri varlıklarıyla ilgili olarak da diledikleri gibi at koşturmak istiyorlar.

Olacak iş mi bu? Belki eskiden olacak işti. Ancak şimdi değil. Türkiye artık, bunların ayıplarını hem yüzlerine vuruyor, hem de yaptıkları üstü kapalı tehdit ve blöflere gülerek yaklaşıyor. Bakın, İncirlik’ten çekilme açıklaması yaptılar; Başbakan Yıldırım da hemen cevabı yapıştırdı:

n Nasıl isterlerse öyle yapsınlar. Aldıkları karara itiraz etmeyiz.

Amiyane tabiriyle “Yürü, anca gidersin” dedi. Hiç umursamadı; bu önemli sözlerin ardından gitti, Meclis’te bazı vatandaşların şahsi sıkıntılarıyla ilgilendi.

***

Vaktiyle Mesut Yılmaz “Aman AB treni kaçmasın” der, bunların bütün dayatmalarına boyun eğerdi. Tansu Çiller de parmağını ileri uzatarak, Avrupa’yı göstererek, “Haydi Türkiye ileri” dediği için, tepki koymayı düşünemez, geri adım sayardı.

Batılılar da bu psikolojinin üzerine oturup, Türkiye ile diledikleri gibi oynardı.

Aradan geçen zaman içinde köprünün altından çok sular aktı. O Türkiye gitti, yerine attığı adımlarla Batı’yı şaşkına çeviren bir Türkiye geldi. Dikkat ederseniz, artık kameraların önünde “Dünya Devi” denilen ABD’nin Başkanı’nın gözünün içine bakarak “Siz teröre destek veriyorsunuz” diyebiliyoruz.

Doğru bildiğimizi söylüyoruz… Doğru görüp, milli menfaatlerimize uygun bulduğumuz adımları çekinmeden atabiliyoruz…

Ne kaybettik? Hiçbir şey. Tam tersine kazandık! Demirel’in deyimiyle “tehdidimizi ikaya muktedir olduğumuzu” gösterdik. Gücümüzün gölgesini ilişkilerimizin üzerine düşürünce daha çok ciddiye alınır olduk.

***

Şaşkınlar ve elbette rahatsızlar bu durumdan. Normaldir, kesinlikle ortada yadırganacak bir durum yok.

Benim asıl kafamı kurcalayan, yıllarca sokaklarda “Bağımsız Türkiye” diye bağıran bizim solcuların içine düştükleri durum. Türkiye bağımsız politikalar izledikçe, onlara bir haller oldu. Kıvranıp duruyor, garip sesler çıkarıyor, anlaşılması güç açıklamalar yapıyorlar. Hatta bu sahte bağımsızlık yanlıları, zaman zaman gidip, Türkiye’yi başkalarına jurnallemekte mahsur bile görmüyorlar.

Asıl garip olan bu davranışlar!

Bunlar hepten şaşkın!

Batı’nın şaşkınlığını anlıyorum anlamasına da, inanın bunların içine düştükleri garip durumu izah edebilecek kelime bulamıyorum!