Olacak iş değil, ama oluyor. Şaka gibi, ama yaşanıyor. Türkiye’de öyle bir muhalefet var ki, artık sergilenen hiçbir tavır bizi şaşırtmıyor.

Bazılarının kendi partilerinden bile haberi yok!
Mesela CHP İstanbul Milletvekili Mahmut Tanal, gidip Anayasa Mahkemesi’ne bireysel başvuruda bulundu. Erdoğan’ın, Cumhurbaşkanlığı’na aday olduğu için, Başbakanlık görevinden istifa etmesi gerektiğini savundu. Üstelik bunu da TBMM’de düzenlediği basın toplantısıyla duyurdu.
Garipti, çünkü CHP, Anayasa Mahkemesi’ne bu başvuruyu 2012 Yılı’nda kurumsal olarak yaptı. Altında da 115 milletvekilinin imzası vardı. Kim bilir, belki o isimler arasında Mahmut Tanal da bulunuyordu.
Anayasa Mahkemesi ise, bu başvuruyu esastan inceleyip kararını verdi. 2013 Yılı başında açıkladı:
“Başbakan’ın istifasına gerek yoktur. Cumhurbaşkanlığına aday olması halinde görevde kalması eşitlik ilkesine aykırı değildir. Eşitlik, eşitler arasında olur.”
Mahmut Tanal bunu bilmiyor mu?
Daha önce partisinin kurumsal olarak yaptığı başvurudan habersizse, garip! Eğer haberdar da reddedilen bir konu hakkında ikinci bir başvuru yapıyorsa, bu daha da garip.
Üstüne üslük, Mahmut Tanal Avukat, hukuku bilmesi gereken bir isim!
Anayasa Mahkemesi’ne yaptığı bireysel başvurunun hiçbir anlamı yok. Anayasa Mahkemesi, ya “Haberin yok mu, biz bunu daha önce reddettik” anlamına gelen bir cevap verip, altına 2013 Yılı’nda açıkladığı kararı ekleyecek. Ya da Mahmut Tanal’ın yaptığı başvuruyu usulden reddedecek.
* * *
Bitmedi, bu kadarla kalsa iyi…
Mahmut Tanal, Anayasa Mahkemesi tarafından reddedilen bu konuyu kısa bir süre önce de Yüksek Seçim Kurulu’na götürmüştü. Oradan da Anayasa Mahkemesi’nin 2013’te verdiği gibi ret kararı çıkmıştı.
Üstelik gerekçe olarak altına Anayasa Mahkemesi’nin o kararı eklenmişti. Herkesin anlayacağı bir şekilde “bak” denilmişti:
-Anayasa Mahkemesi daha önce karar vermiş. Anayasaya aykırı bir durum yok.
Tanal, acaba o gerekçeyi okumadı mı?
Okumadıysa büyük eksiklik! Eğer okuyup da böyle bir davranış içine girmişse, kelimenin tam anlamıyla ayıp!
Birincisi, mahkemeleri boşuna oyalıyor…
İkincisi, mahkemelerce reddedilen bir hukuk üreterek vatandaşın kafasını karıştırmaya çalışıyor.
İlginçtir, CHP içinde kendisine “Sen ne yapıyorsun” diyen de çıkmıyor.
Peki nereye gitti o “hukukun üstünlüğüne” yapılan vurgular? Ayrıca, daha önce Anayasa Mahkemesi kararlarına tutulan alkışlara ne oldu?
* * *
CHP’de böyle de MHP farklı mı?..
Cumhurbaşkanlığı seçimi öncesinde kamuoyu araştırmaları yapılıyor. Çeşitli şirketlerin elde ettiği sonuçlar hemen hemen birbirine yakın. Belli ki MHP seçmeninde “Çatı Adayı” Ekmeleddin İhsanoğlu’na yönelik ciddi bir “kabulsüzlük” var. Aksi takdirde, “Ben İhsanoğlu’na değil, Erdoğan’a oy vereceğim” diyen MHP’lilerin oranı yüzde 15-20 arasında çıkar mıydı?
Çıkmazdı elbette…
Çünkü İhsanoğlu ismi, bırakın MHP seçmenine, MHP üst yönetimine bile sorulmadı. Yukarılarda belirlenen isim, aşağıya doğru dikte edildi. “Bu sizin adayınızdır, sahip çıkmak zorundasınız” tavrı içine girildi.
Tersini söyleyenler ve doku uyuşmazlığı yaşanacağını dile getirenlere de ağır hakaretlerle yaylım ateşi açıldı.
Tencere-kapak misali, Bahçeli dayatıyor. Kılıçdaroğlu da CHP’li seçmene “Tıpış tıpış gidip oy vereceksiniz” diyor.
Ardından, partisinin kılcal damarlarına kadar her kademesinde kendisini onaylatan ve arkasında yüzde 50’lerde halk desteği olan Erdoğan için “Aday olamaz, olmamalı” yorumu yapılıyor.
Şimdi soruyorum: Bütün bunlara “şaşkınlık” değil de ne ad verilir?