Fenerbahçe Kulübü’nün eski Başkanı Ali Şen’in eşi Benta Şen, hafta içinde hayatını kaybetti.

Cenaze namazı Levent Camii’nde kılındı.

Bu vesileyle aileye baş sağlığı, merhuma Allah’tan rahmet diliyorum.

Elbette ki cenazeye aile dostları ve birçok sevenleri katıldı.

Bu duyarlı aile kendilerine yakışan biçimde cenazeye katılanlardan çiçek göndermeleri yerine çeşitli kurumlara bağış yapmalarını rica etmiş…

Buraya kadar her şey normal… Fakat gelin görün ki cenazeye giden bazı yakın arkadaşlarım ve basın mensubu arkadaşlarımdan duyduklarım beni çok üzdü ve şaşırttı…Cenazenin olduğu alana dört ya da beş vakfın bağış masası oluşturulmuş.

Ancak bağış masası sanki mahalle pazarında bir tezgah kurulmuş ve başında umarsızca bağıran tezgahtarlar varmışçasına bir panayıra dönüşmüş.

Bağış standında duranlar birer pazarlamacı gibi haddinden fazla yüksek seslerle bağırarak taziye için gelenlere maalesef birer müşteri gözüyle bakıp kendi standlarına bağış için insanları çekmeye çalışmış.

Bir ara sesler öylesine yükselmiş ki onların bağırışlarından başka bir ses duyulmaz olmuş…

Bu durum cenazeye gelenler arasında son derece huzursuzluğa ve polemiklere neden olmuş.

Tezgah başında çalışan kişiler ‘komisyon alacağım’ diye adeta kendilerinden geçip, cenazede olduklarını unutmuşlar…

Her zaman birbirimize hatırlatmamız gerek.

Empati kavramı burada yine devreye giriyor.

Sizin cenazeniz olsa ne yapardınız?

BiR TARiH YOK OLDU

Bazen bir sahil şeridinde yürürken bazen belki bir tekneyle şöyle bir deniz sefası yaparken hemen gözümüzü alır birbirinden güzel tarihi yalılar…

Öyle ki birçoğumuz bir yandan gezip bu ihtişamlı yapıların Boğaz’a kattığı o büyü de kaybolurken, bir yandan da tarihin sessizliğinde sır küpü olan bu binaları ortak muhabbetlerimize katmışızdır.

Kâh geçmişlerini konuşmuşuzdur kâh şimdi kimlerin içinde yaşadığını…

Değerini, belki en son hangi dizilere kiralanıp bize dizinin gerçekliğini yaşatması için sağladığı katkıyı…

Hâlâ ayakta durma çabalarını, hâlâ gelecek nesillere anlatacakları hikâyeleri biriktirmeye devam eden bu binaları gördüğümüzde ben şahsen zaman zaman düşünmeden edememişimdir…

‘Şu Boğaz trafiğinde koca koca gemiler, inşallah çarpmaz, bir kaza olmaz” diye…

Çünkü o kadar yakın ki mesafeler… Bir yalıya ziyaretimden hatırlıyorum

Adeta üzerime gelmişti o gemiler….

İşte şimdi hem memlekete hem sahiplerine belki de kalan son miras olan, Hekimbaşı Salih Efendi yalısı izlediğimizde yüreklerimizi ağzına getiren, sanki televizyondan elimizi uzatsak önüne geçip durdurabilirmişiz gibi, o ağır, o heybetli ama önlenemez gidişiyle bir yük gemisinin darbesiyle neredeyse yerle bir oldu.

Tarih: 7.04.2018…

Yıllarca bir tarihe tanıklık eden bu bina bugün aldığı bu darbeyle başka bir tarihe tanıklık etti.

EN ÇOK MASUM ÇOCUKLAR ÖLÜYOR

Bir annenin, bırakın anne olmayı, herhangi bir insanın kimyasal silahla masum sivillerin öldürülmesine tepkisiz kalabileceğini hiç zannetmiyorum.

Nefes alırken ciğerlerine dolan renksiz, kokusuz bir gazla hayatını kaybeden insanları okudukça, gördükçe savaşın ne derece kötü bir şey olduğunu bir kez daha anlıyoruz. Savaş en çok çocukları-masumları yok ediyor.

O yüzden Cumhurbaşkanımız Sayın Recep Tayyip Erdoğan’ın Doğu Guta’da yaşanan kimyasal katliamla ilgili sözleri bütün hislerime tercüman oldu: “Bu katliamı yapanları lanetliyorum. Kimden gelirse gelsin, bu katliamı yapanlar bunun hesabını, bunun bedelini kesinlikle ağır ödeyeceklerdir.”

Bu sözler kendi kirli savaşları için masumları katledenler için bir lanet.

Bizim için ise masumlara neden yardım etmemiz gerektiğini anlamak için bir uyarı.