İşte sanatın ölümsüzlüğü ve müziğin evrenselliğinin tekrar tekrar kanıtı diye düşündüm.

Aya İrini’nin o büyülü atmosferinde, soğuk taşların arasında geçmişin melodileriyle ısınırken…

Bestekâr Osmanlı padişahlarının notaları, eski taş duvarlarda yankılandı.

Tarihin en güçlü hükümdarlarının ruhunda biçimlenen bu melodiler Topkapı Sarayı’nın koridorlarını doldurdu.

Tıpkı eski zamanlardaki gibi.

Osmanlı sultanlarımızın bir yandan ‘Devlet-i Aliyye’yi yönetip, bir yandan topraklarını gerek korumak ve gerekse büyütmek için savaşlar verirken, her zor koşulda dahi sanata olan düşkünlükleri ve çalışmalarını gözardı etmemişler.

Herhalde sultanlarımızın da kendi sığınakları ilgilendikleri sanatlarıydı diye düşünmeden edemedim doğrusu.

Ve ne mutlu bize ki sultanların büyük mücadelelerle aldıkları bu kutsal topraklarda, korudukları buram buram tarih kokan Aya İrini de, dünyanın dört bir yanından gelen çeşitli müzisyenlerle onların besteleri çalındı ve dinlendi.

Şef Musa Göçmen ve orkestra arkadaşları üstelik bu eserleri dünyanın her köşesinde seslendirilebilecek hale getirmişlerdi.

Bu güzel projeyi takdir etmemek ve yazmadan geçmek olmazdı…

Bir saat göz açıp kapatıncaya kadar geçti.

Kâh hayallere daldım, acaba hangi duygu yoğunluğunda, hangi şartlarda bu şarkıları bestelediler diye düşündüm.

Kâh sırlar aleminden, bahar kokan bir akşamda, nesillerinin kalplerine böylesi güzel dokunmuş olmalarının mutluluğunu hissetmelerini diledim.

11 KADININ ARDINDAN

Tam 11 kadın hayatını kaybetti.

Korkunç bir uçak kazasıyla… Bekarlığa veda için Dubai’ye giden 8 genç kardeşimiz, iki pilot ve bir kabin görevlisi…

Adının bekarlığa veda olduğuna bakmayın aslında, evlilikten bir adım önce can dostlarıyla zaman geçirmek istemişti Mina.

Ve birlikte can verdi.

Aileleri perişan.

“Kaza neden oldu?” sorusuna cevap aranıyor.

Bu kahredici olayın nedeni ne olursa olsun sonuç değişmiyor.

Yitip giden 11 can ve yaşamları boyunca daima bir parçalarının eksik olacağını bilen aileler.

Bu sarsıcı ölümler karşısında normal bir insanın yapması gereken acıya saygı duymak ve dua etmek.

Ancak maalesef sosyal medya kuyusunda kimileri kötülük saçıyor.

Yapılan yorumların kimilerini gördüğümde gerçekten yüzüm kızardı.

Ne zaman böyle kötü oldular acaba?

Ne zaman başkalarının acılarından kendi nefret sarmallarını oluşturdular.

Böylesi düşünenler ve hiç utanmadan bunu dile getirenler bilsinler ki kendi cehennemlerinde yaşıyorlar.

Ve bu cehennemden hiçbir kurtuluşları yok.