Nuri Bilge Ceylan’ın yeni filmi ‘Ahlat Ağacı’ geçen hafta vizyona girdi. Tabii her zamanki gibi daha filmi izlemeden bir dolu konuşacak konumuz vardı. Dünya prömiyerini yaptığı Cannes Film Festivali’nde dakikalarca ayakta alkışlanmasıyla başlayıp Murat Cemcir ve Doğu Demirkol gibi daha çok komedi türü ile yan yana konumlanan oyuncularından, bu kez daha konuşkan bir Nuri Bilge Ceylan filmi izleyeceğimizden ve başka bir dolu şeyden bahsedildi. Biliyoruz ki iş filme gelince zaten film kendini basında hakkında söylenenlerden daha iyi anlatacaktı bize… Evet, ‘Kış Uykusu’nun ardından yönetmen bu kez fena halde geveze bir filmle karşımızda. Belki de bu yüzden, film ilk önce sıfır diyaloglu fragmanıyla izleyiciye merhaba deyip kendince bir nevi hesaplaşma ile durumu eşitlemeye çalışıyor. ‘Bir Zamanlar Anadolu’da’ ve ‘Kış Uykusu’ biz Nuri Bilge Ceylan sevenlerin en gözde filmi iken ‘Ahlat Ağacı’nı kalbimizde nereye koymak gerek bilemedim ama söylemem gerekir ki belki de kendimiz ve değerini yeterince bilemediğimiz ne varsa hepsini kucaklayan, mutluluk üzerine söylenmemiş tüm hislere tercüman bir hikayeyi izliyoruz.

Konuştukça düşündürtüyor

Sınıf öğretmenliği okusa da yazar olmak isteyen ve maddi imkânsızlardan dolayı okulu bitirdikten sonra doğup büyüdüğü şehre geri dönen Sinan’ın peşinden, kitabını bastırmak için para bulmaya çalışmasını ve babası, ailesi, yaşadığı yer ile ilişkisini izliyoruz. Bu ilişkilerin izdüşümüyle algıladığı dünya ve aslında bu dünyayı değerli kılanlar üzerine düşünülmesi gereken naif, huzurlu, çok konuşan, konuştukça izleyiciyi de düşündürten bir film ‘Ahlat Ağacı’. Öğretmen İdris’in oğlu olmak üzerinde bir yük ve bu yükle ne yapması gerektiğini bilemiyor. Bu yüke katlanmak mı yoksa hiçbir şey yapamamak mı daha zor? İkilemde kaldığı şey keşke sadece bu olsa ama hayatıyla da ne yapacağını bilemeyen, hayallerinin peşinden gitmekle gerçekleri kabul etmek arasında kalan Sinan hepimizin tanıdığı bir karakter aslında. Hepimizin zaman zaman benzer kaygılar, eleştiriler ve ön yargılar içinde kendimizi bulduğumuz sorunsallar… Doğu Demirkol ve baba karakterine hayat veren Murat Cemcir’in samimi, içten oyunculukları filmin can damarı adeta. Yan karakterlerde izlediğimiz Öner Erkan, Serkan Keskin ve Akın Aksu sayesinde ise film adeta seyirciyle konuşuyor; o konuştukça biz daha çok düşünmeye başlıyoruz. Filmin büyüleyen görsel sadeliği, akıp giden diyaloglarla canlanıyor ve sanki kendi hayatlarımızı, kıymetini bilemediklerimizi bize hatırlatıyor. Kısaca, bundan tam 4 sene önce izlediğimiz ‘Kış Uykusu’nun ardından ‘Ahlat Ağacı’ kalbimizde özel bir yer ediniyor.