‘Magnolia’, ‘There will be Blood’, ‘The Master’ ve ‘The Inherent Vice’… Yönetmen Paul Thomas Anderson’ın adı geçtiğinde hiç düşünmeden bir çırpıda saydığım PTA favori film listeme ‘Phantom Thread’ ile bir yenisi daha eklendi. Paul Thomas Anderson filmlerindeki en sevdiğim anlatım biçimi, aslında her şey bir yandan apaçık ortada iken bir yandan da her yere çekilebilir soru işaretlerinin varlığı bu filmde de aşkta ve bir ilişkinin dinamiklerinde kendine yer buluyor. Oyunculuğu bıraktığını açıklayan Daniel Day-Lewis’in de kariyerinin son filmi olan yapımda başrolde yer alan Lesley Manville ve Vicky Krieps ise kusursuz işleyen bir partnerlik yaparak filmin her bir sahnesini güçlü, merak uyandırıcı ve enteresan kılıyor. 1950’lerin Londra’sında geçen hikâyede, ünlü bir modaevinin sahibi olan terzi Reynolds Woodcock, içinde sadece kız kardeşi Cyrill’in olduğu izole, uzak, kendi koyduğu ve asla esnetilmeyen kurallarla bezeli bir yaşam sürmekteyken hayatına ansızın giren Alma ile aşkın sınırlarını öğreneceği bir sürece adım atıyor. Film, aynı zamanda moda dünyasının da kodlarını bir sanatçının kibirle karışık vakur duruşu üzerinden resmederken, dışarıdan güçlü ve umursamaz gözüken Reynolds Woodcock’un tüm sızlanmalarına ve kızgınlığına rağmen Alma’dan vazgeçemeyişini ve aşka karşı zayıf düşüşünü konu alıyor. Aslında anlıyoruz ki buradaki zayıflık artık bile bile lades haline geliyor.

Hikâyeyi en başından itibaren Alma’nın ağzından dinleyip aşık bir kadının gözlerinden Reynolds’ın dünyasının gösterilmesi ise filmi anlatım şekli olarak eşsiz kılıyor. Reynolds’ın baskılarına kendine göre çözümler getirerek kendi hükümranlığını yavaşça kuran Alma’nın ısrarlı inadı, Reynolds’ın çekeceği acıya rağmen yine de Alma’nın elinden iştahla yediği yemek alışık olmadığımız türden bir aşk ifadesi olsa da ‘Phantom Thread’, Daniel Day-Lewis’in etkileyici oyunculuğuyla aşkın muhtaçlık ve bağımlılık haline dönüşümü üzerine merak uyandıran bir yapım olarak aklımızda yer ediyor.