Ayşe'nin Kemal'e saygısı, sevgisi sonsuzdur, Kemal de Ayşe'yi özel bir dikkatle sever. Sinopsis çıkartırken, çetrefil bir araştırma yapmak gerektiği zaman, Kemal'in aradığı insan Ayşe'dir.

Ayşe bir gün entelektüel bir heyecanla 'Yorgun Savaşçı'yı övüyor, bu romandan güzel bir senaryo, nefis bir tiyatro oyunu çıkarabileceğini anlatıyordu.

Kemal'e göre film sonranın işiydi; piyes ise şimdinin...

Ayşe heyecandan kanatlanır; aylar sürecek bir çalışmaya girişir.

Nihayet, geceli gündüzlü bin bir emekle hazırladığı üç perdelik piyesi Kemal'e okumaya başlar Ayşe.

İlk şok dalgası...

-Olmamış Ayşe!

-Neresi olmamış Kemal abi?

Şurası, burası...

Ayşe o piyesi tekrar tekrar yazar. Kemal her seferinde beğenmez.

Ayşe, kim bilir kaç kez yazdı değiştirdi, bozdu değiştirdi, Kemal'in dediği gibi yaptı, olmadı; kendi bildiğini yaptı, beğenilmedi.

Doğrusu Ayşe'de Eyüp sabrı vardı, Kemal densizleştikçe o sabrının sağlamlığını artırıyor, ne dese yapıyor, yine beğenmeyince hiç direnmeden yeni biçimde çalışmaya başlıyordu.

Kemal, sonunda eserin tiyatroya sığmadığına karar verdi.

Ayşe üzgün, notlarını topladı, gitti.

İş yattı.

Bütün bu hikayeye tanıklık eden yazar İsmet Bozdağ sonunda patlar: Bre Kemal!... Neydi senin bu günkü zulmün?.. Ayşe'yi lokma lokma doğrasaydın, bundan fazla acı çekmezdi.

Ayşe dediğim, Türk sinemasının özgün sinemacılarından merhum Ayşe Şasa, 'Kemal' ise yakın tarih romanlarıyla edebiyatımıza damga vurmuş, entelektüel çevreden kendine 'müritler' oluşturmuş, fikir namusuna sahip bir aydın...

Yukarıda anlattığım hikâyeyi fi tarihinde İsmet Bozdağ'dan okumuştum.

İşte o 'Ayşe' ile 'Kemal' yıllar sonra aynı adreste yeniden buluştu; her ikisinin eserleri Ketebe Yayınları çatısı altında yeni basımlarla okura sunuldu.

(Bu konuya geçmeden önce Kemal Tahir'in Yorgun Savaşçı'sının yıllar sonra Halit Refiğ eliyle filme aktarıldığını ve aynı kitaptan Ayşe Şasa'nın hazırladığı piyesin de Kemal Tahir'in ölümünden sonra İstanbul Şehir Tiyatroları tarafından aynı adla sahnelendiğini hatırlatmak isterim.)

Gelelim, son yılların en hızlı çıkış yapan yayınevlerinden Ketebe'nin halka halka büyüyen kitaplığına...

Zannediyorum önce şair Cahit Zarifoğlu ile başladılar 'külliyat' serisine.

Şimdi de Kemal Tahir'in ve Ayşe Şasa'nın tüm kitaplarını okura ulaştırıyorlar.

Masamda Kemal Tahir'in Ketebe'den çıkan 11 romanı yan yana...

Yorgun Savaşçı'dan Kelleci Mehmet'e, Yol Ayrımı'ndan Devlet Ana'ya, Bozkır'daki Çekirdek'ten Kurt Kanunu'na her biri Türk romancılığının köşe taşları olan 11 eser...

(Yayınevi toplamda yazarın 16 kitabını yayınladı.)

Ve Ayşe Şasa'dan 'Yeşilçam Günlüğü' ile 'Bir Ruh Macerası'...

Şasa'nın geride bıraktığı günlüklerden oluşacak onlarca defterin (ilk kez yayınlanacak biçimde) 'Ayşe Şasa Kitaplığı'ndan okurla buluşacağı müjdesini de alıyoruz.

Ayşe Şasa, fikir çilesi çekmiş bir aydın, son tahlilde ilahi olana teslim olmuş bir derviş olarak bu dünyadan ayrılmadan önce, Allah tarafından insanoğluna bahşedilen güzelliklerin sanat eserlerine nasıl sirayet edebileceği hususunda çok düşündü, yazdı; bu nedenle önemli bir yol gösterici oldu.

Kemal Tahir'e gelince...

Ketebe Yayınları Yayın Yönetmeni Furkan Çalışkan'ın şu sözü işin özü; "Bir okuldan mezun olmuş gibi hissettim Kemal Tahir'i çalışmaya başladıktan sonra."

Kitapların önsözünü kaleme alan İstanbul Üniversitesi Öğretim Üyesi Prof. Dr. İsmail Coşkun da Kemal Tahir'in önemini özetlemiş: "Türk modernleşmesinin bütün kırılmalarına, geri çekilişlerine, düşüşlerine, çıkışlarına, bunun Anadolu'ya yansımasına, kasabaya, köye, kıra, şehre, siyasetin oradaki temsillerine ve ilişkilerine odaklanan metinler...'

Tam da böyledir Kemal Tahir külliyatı...

Yakın dönemi merak eden, Milli Mücadele'ye ilişkin, son 150 yıllık hikâyemizle ilişki kurmak genç ve yetişkin okurların Kemal Tahir kitaplarıyla hemhal olması gerekli.

Yanı sıra Tarık Buğra, Halide Edip, Nazım Hikmet...

Son söz olarak şunu söyleyelim: Kitaplar yeniden basılırken, iyi bir mutfak çalışması, titiz, özenli bir iş çıkaran Ketebe'ye tebrikler.

SAHİ, NEYDİ KEMAL'İN AYŞE'YE ZULMÜ?

Tanıyanlar anlatır; kılı kırk yaran Kemal Tahir, romanlarını yazarken de böyleydi; isterse son cümlesine gelsin, bir şey içine sinmedi mi yırtar atar, taze bilgilerle yeniden yazmaya koyulurdu.