2014'te 'Bismillah' deyip ilk adım atıldığında, kafalarda oluşan soru şuydu; acaba devamı gelir mi?

Kim bilir kaç defa karşılaştığım bu sorunun üzerinden dokuz yıl geçti; cevabı gün gibi ortada, kurumsallaşan bir titizlikle, Necip Fazıl Ödülleri yoluna devam ediyor.

Meslek hayatımın en güzel birikimlerinden biri de, mükafat alan isimlerle gerçekleştirdiğim röportajlar, yazılar oldu; acaba bu sene, sanat ve fikir dünyamızda iz bırakan hangi kıymetli isimlerle röportaj yapacaktım.

Dün itibariyle bendeniz, bugün itibariyle de sizler bu sorunun cevabını bulmuş oluyoruz.

Necip Fazıl Jüri Heyeti olarak geçen haftalar içinde üst üste toplantılar gerçekleştiren M. Fatih Andı, Turan Karataş, Hicabi Kırlangıç, Necip Tosun ve Ahmet Murat Özel bu yıl ödüle layık bulunan isimleri açıkladılar.

Ve merakla beklenen soru cevabını buldu.

Bu sene Necip Fazıl Şiir Ödülü Mehmet Can Doğan'a,

Roman-Hikaye Ödülü Ayşegül Genç'e,

Fikir-Araştırma Ödülü Mustafa Özel'e,

İlk Eserler Ödülü Elif Genç ve Can Acer'e,

Uluslararası Kültür Sanat Ödülü Azerbaycan edebiyatının abide isimlerinden

Elçin İlyasoğlu Efendiyev'e,

Saygı Ödülü ise belli çevrelerce kasten ve ısrarla görmezden gelinmiş, fakat renklere olan tutkusuyla mücadeleden asla vazgeçmemiş, ömrünü resme adamış, adeta bir sessiz gemi edasıyla yol almış, ressam İlhami Atalay'a layık görüldü.

Fikirleri, eserleri, şiirleri, yayınladığı dergiler ve konferansları ile dönemi kadar, sonraki kuşakları da etkilemiş olan 'Sulhanüşşüara' Necip Fazıl Kısakürek'in kültürel ve manevi mirasını gönderde tutmayı hedefleyen Necip Fazıl Ödülleri, ilk günden bu yana edebiyat/düşünce dünyasında önemli bir boşluğu doldurdu.

Dahası, hep belli kesimlerin lehine işleyen ödül mekanizmasını tersine çevirip, olması gerektiği üzere, adil ve cesur bir girişim olarak, edebiyat ve sanat dünyamıza demokratik bir tavır ve enerji getirdi.

Nasıl mı?

Saygı Ödülü'ne değer görülen, naçizane 'sessiz gemi' olarak andığım ressam İlhami Atalay'dan örnek verelim.

Resme istidadı olan bir genç olarak girdiği İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi'nden iyi dereceyle mezun oldu.

Sonrasında Almanya'da, Berlin Akademisi'nde eğitim aldı.

Türkiye'ye geri döndüğünde ise akademiye adım atabilmek için yeniden imtihandan geçmesi gerekti.

Gel zaman git zaman, inancı ve fikirlerinden dolayı bir türlü kabullenilmediği akademiden uzaklaştırıldı.

Ne de olsa bizim akademide hala Yunan heykellerinin gölgesinde eğitim veriliyor, Yunan mitolojisi üzerinden psikolojik baskı yapılıyordu.

Yetmedi, Türkiye'yi dolaşarak halı desenleri çıkaran Atalay, Sümerbank Halıcılık Enstitüsünde desinatörlük yaptığı sırada sakalı gerekçe gösterilerek kapı dışarı edildi.

Gam yok; gönlündeki renkleri ve desenleri soldurmaya kimsenin gücü yetmedi.

32 yıl boyunca kendi yağıyla kavrulan atölyesinde sayısız insana resim sevgisi aşıladı.

Fırçası hala kurumuş değil, 75 yaşında, daha yeni, dört tabloya daha imza attı.

Yıllar önce şöyle bir serzeniş okumuştum: Bu milletin değerleriyle sanat yapan, bu topraklardaki sanatsal derinliğe iman etmiş İlhami Atalay'ın kıymeti bugün değilse ne zaman bilinecek?

Çimento kâğıdına kömürle resim çizerek yola çıkan o çocuk, şimdi çocuklarına şöyle dermiş: "Yaşlanınca sizler gibi olacağım".

Etkileyici, şiirsel, derin...

Ah bir de, eli öpülesi o dedeler yok mu!

İmam dedesi torun Atalay'a yol açıyor; gizliden resim konuları veriyor:

-Haniymiş benim torunum ne yapmış?

-Dedenin ezan okurken resmini yaptın mı?

Sanatsız hayat olur mu?

'Kuş bile sanatla kuruyor yuvasını. Kuşlar kadar da mı olamıyoruz?' diyen bir Atalay...

Necip Fazıl Jüri Heyeti'ni naçizane tebrik ediyorum.

Kültür dünyamızı renklerle donattıkları için.

'Sessiz gemilerin sesi' oldukları için...