Sezon başıydı… Karaköy’de metruk bir binanın ikinci katındayım.

Burası bir cep tiyatrosu.

Oyun başladı; bir adam uyandığında karısı ve çocukları tarafından terk edildiğini anlıyor.

Kadın, kapıyı adamın üzerine kilitlemeden önce, dış dünya ile bağlantı kurabileceği tüm aparatları yok etmiş.

Günlerce evinde mahsur kalan adamın geçmişiyle yüzleşmesine tanık oluyoruz oyun boyunca.

Meğer karısına çok çektirmiş, çok aldatmış onu…

Bu yüzleşme esnasında adam durmadan içiyor.

Bir taraftan da ‘Tanrı’yla dertleşiyor.

‘Ben iki gün yalnızlığa dayanamıyorum, sen ezelden beri yalnızsın. Gel iki kadeh içelim, sen de içini dök’ diyor. Kadehe şarap döküyor.

İyice kafayı buluyor.

Bir ara Tanrı’yı dansa davet ediyor…

Evet, böyle oyunlar oynayan özel tiyatrolarımız var.

Bir de ‘milli-manevi’ değerleri gözeten, kısıtlı imkanlarla tiyatro yapmaya çalışan, sayıları iki elin parmaklarını geçmeyen ‘bizim mahallenin tiyatrocuları’ var.

Aralarında tanıdıklarım oldu. Rahmetli Hasan Nail Canat tek başına bir mektepti. Borç harç içinde çalıştı, pek çok talebe yetiştirdi.

Ulvi Alacakaptan bu işin çilesini çekenlerden…

Ahmet Yenilmez mesela… Yılmadan, usanmadan 81 ili dolaşıp Mehmet Akif oyunu sahneledi tek başına.

Tüm itibarsızlaştırma, hakaret ve dışlamalara rağmen, sanat camiasında ‘milli ve yerli’ kalmanın faturasını ödüyor.

Birol Cürgül, Yakaza Tiyatrosu ile Hasan Nail Canat’tan devraldığı bayrağı dalgalandırmaya çalışıyor.

Liste uzatılabilir…

Bir röportajımda ‘Biz kültür sanat gazetecileri medyanın üvey evlatlarıyız’ demiştim.

Sanat dünyamızda da tiyatrocular camianın üvey evlatlarıdır.

Daha düne kadar ‘müzik, tiyatro, sinema, resim helal mi haram mı’ tartışması yapılan bir camiada yerleşik seyirci bulmakta zorlandılar.

Hal böyle olunca belediyelerin, derneklerin, vakıfların kapılarını çalmak zorunda kaldılar.

Onlar ‘sanat’ dedikçe muhataplarından ‘sepet’ muamelesi gördüler.

Popçulara gösterilen sempati, tiyatroculardan esirgendi.

Sermaye hiçbir zaman sanata yönelmedi.

Doğrusu ne zaman ‘camia ve sanat’ mevzularını düşünmeye kalksam mayınlı tarlada dolaşıyormuş gibi hissederim.

Konu sanat olunca elini sürdüğün her yer problem…

Şimdi bir de koronavirüs belası çıktı.

Ertelenmeyen, iptal edilmeyen etkinlik kalmadı.

Peki, kendi yağıyla kavrulan özel tiyatroların hali ne olacak?

Birol Cürgül’ün Yakaza Tiyatrosu mesela…

Sezon boyunca, gerekli şart olan 20 oyun sahneleyemediği için pek çok tiyatro gibi aldığı desteği faiziyle birlikte ödemek zorunda kalacak…

Osman Doğan’ın Külliyen Tiyatrosu… Tam da sezonun en yoğun zamanında 22 yetişkin 7 çocuk oyununu iptal etmek zorunda kaldı.

Oysa oyun sahnelemek için bir ay önceden araç kiraları yatırılıyor, uçak biletleri alınıyor…

Karşı taraf ‘iptal’ dediğinde ise yıkım başlıyor…

Kültür ve Turizm Bakanı Mehmet Nuri Ersoy durumun farkında.

Geçen hafta özel tiyatro temsilcileriyle, sendika yetkilileriyle İstanbul’da bir araya geldi.

Koronavirüs önlemlerini kastederek, "Şu anda en büyük mağdur turizm sektöründen sonra aslında kültür ve sanatla ilgilenen başta özel tiyatrolar. Onlara da bu süreçte bir destek paketiyle yardımcı olacağız" dedi.

Onun bu açıklamasından sonra telefonuma mesajlar geldi.

Kendi yağıyla kavrulmaya çalışan camiamızın emektar tiyatrocuları bu toplantıya davet edilmediklerini söylediler.

‘Tiyatro denilince neden hep bir kesim anlaşılıyor’ diye sordular.

Sayın Bakan bu hafta cuma günü bir toplantı daha yapıp bir sonraki hafta içinde özel tiyatrolara sunacakları destek paketini açıklayacak.

Yani daha vakit var.

Değerli yetkililerden ricamız şudur: Lütfen milli ve manevi değerleri ilke edinmiş özel tiyatroları görmezden gelmeyin. Yılların mahalle mağduriyetine bir mağduriyet de siz eklemeyin.

Gezi sürecinin destekçilerinden olan Oyuncular Sendikası yetkilileriyle görüşebilirsiniz ama başka tiyatrocular da var, onları unutmayın! Onlar da bu geminin içindeler.

Nihayetinde kimileri tiyatroda ‘Tanrı’yla dans ederken, kimileri de 81 vilayeti dolayıp Mehmet Akif Ersoy’u anlatmanın peşinde…