Medenice tartışabilmek, konuşabilmek güzel şey...

'Bârika-i hakikat, müsâdeme-i efkârdan doğar.'

Nâmık Kemâl, neredeyse atasözü yaygınlığı kazanan vecizesinde, hakikat şimşeğinin doğuşunu fikirlerin çatışmasına bağlar.

Merhum Kürşat Bumin, bu 'çatışmanın' çeşitlerini, şimşek metaforu üzerinden çok güzel açıklardı.

'Şimşek dediğimiz o göz alıcı parıltı; bulutla yer arasında, bulutla başka bir bulut arasında veya bir bulutun kendi içinde elektrik yüklerinin akışmasından, çatışmasıyla oluşmaktadır.

Müsademe-i efkâr, yani fikir çatışmaları, ille de farklı kişiler veya topluluklar arasında cereyan etmez.

Bir topluluk içinde tartışma, çatışma olabildiği gibi, bir kişinin kendi içinde de ayrı, hattâ çelişkili eğilimler, görüşler, düşünüşler bulunabilir ve o kişi, kararlarını ve davranışlarını bunları çatıştırarak üretir.'

Yine Bumin'e göre tartışmadan, çatışmadan ürken, korkan, uzak durmak isteyen kişiler ve toplumlar, güdülmeye yatkın kişiler ve toplumlardır.

Önceki yazımızda ele aldığımız Atatürk Havalimanı'nın millet bahçesine dönüştürülme projesiyle ilgili, 'benzer camiadan' olduklarını düşündüğüm okurlarımızdan farklı yorumlar, eleştiriler aldım.

İçlerinde, Atatürk Havalimanı'nın havalimanı olarak kalması gerektiğini düşünenler de var, İstanbul'a bir değil, iki değil, üç havalimanının bile az olduğunu söyleyenler de...

Bu da bir camianın tek tek bireylerinin tamamının bir çuvala doldurulup etiketlenmesinin, sabit fikirde oldukları zannının sakilliğini gösterir.

Elbette konuşa konuşa anlaşacağız, uzlaşacağız.

'Muhalefet komisyoncuları' başlıklı yazımızda, muhalefet kanallarının zıtlaşma dürtüsüyle, hükümet tarafından yapılan her işi, ama her işi (hatta Ak Parti'ye oy veren herkesi, her kesimi) eleştirme telaşı ve zavallılığı içinde olduğunu yazmıştım.

Şu cümle CHP Grup Başkan Vekili Engin Altay'a ait: Bu hükümet, dünyanın en iyi işini de yapsa bizim bu hükümeti alkışlayacak halimiz yok...

Toptancı zihniyeti, o zihniyetin medyasını ve trollerini özetleyen bir cümle...

Geçen yazımda, bir oyuncu arkadaşımızın (toptancı bir yaklaşımla) 'Bu beton kafalardan Atatürk Havalimanı'na park yapmasını beklemek hayal olur' cümlesinden hareketle, 'mermer kafa' tabirini kullanmış ve bu anlayışı 'zehirli muhalefet' olarak yorumlamıştım.

Bir okurumuzun da belirttiği gibi bazı gelişmeler turnusol kâğıdı gibi; yaklaşım ve yorumların ardındaki art niyetleri faş ediyor.

'Ak Parti iktidarları döneminde inşaat sektörünün gelişmesi üzerinden "betoncu" algısı oluşturuluyor, fakat Türkiye'nin gelişimi açısından gerekli olan bütün altyapı ve üstyapı ihtiyaçlarının giderilmesi son 20 yıl içinde yapıldı' diyor okurumuz.

Bu muazzam yatırımlar her ne kadar Türkiye'nin önünü açsa da 'hasetçi' muhalefet ve simsarları "Bu hükümet, dünyanın en iyi işini de yapsa bizim bu hükümeti alkışlayacak halimiz yok" diyerek, meseleyi 'sen ben kavgasına' getiriyor.

Beş büyük ilçenin ortasında kalan, korkunç gürültü ve trafik kirliliğine yol açan Atatürk Havalimanı'nın genişleme ve büyüme imkânı zaten yoktu.

Yeni havalimanı ise dünyada parmakla gösterilen bir yapı ve aynı zamanda uluslar arası düzeyde önemli bir aktarın (transfer) noktası.

Bu aşamadan sonra, Atatürk Havalimanı'nı kendi halinde bırakmak (okurumuzun da dikkat çektiği gibi) buradaki muazzam rantın büyüsüne kapılıp başka işler düşleyenlerin iştahını kabartabilir ve kamu yararına olmayan sınırlı bir zümrenin menfaatine dönüşebilirdi.

Hükûmet akılcı ve kamu yararını gözeten bir tercihle, ormanlaştırma yaparak pek çok faydanın oluşmasını sağlasa da görmek istemeyenler var.

Zaman ve hakikat mermeri de aşındırır.