Önceki yazımda, Mustafa Çiftçi'nin 'Adem'in Kekliği ve Chopin' adlı ilk hikâye kitabını fark ederek, kitapla ilgili ilk yazıyı kaleme almış olmanın mutluluğunu dile getirmiştim.

Ondaki cevheri fark etmemek ne mümkündü.

Bugün Mustafa Çiftçi, ülke çapında tanınan bir yazar ve Anadolu'dan insan hikâyeleri yazmaya devam ediyor.

Mesleğini seven biri olarak, farkında olmadan, geçmişte bir başka ilke daha imza atmışım; bu kez tiyatro dünyasından bir haberle...

Telefondaki ses, yılların tiyatro sanatçısı İsmail Yeşilbağ, bir hatırlatmada bulunuyordu: 'Ayvayı yedik' diyerek...

'Ne oluyor' demeye kalmadan anlattı.

Meğer, Yeşilbağ'ın 1990'lı yıllarda sahnelediği çocuk oyunu 'Ayvayı Yedik'in haberini ilk yazan gazeteci benmişim.

Aradan 33 yıl geçmiş; unutmamış Yeşilbağ.

Mesleğin güzel yanlarından biri de bu hatıralardır.

Peki 1970'li yıllardan itibaren tiyatroyla iç içe yaşayan Yeşilbağ şimdilerde ne yapıyordu?

Öyle ya, küresel salgın, savaş, enflasyon, deprem, üstüne bir de CHP'li belediyelerin dışlayıcı tavrı derken 'mütedeyyin' tiyatrocuların beli iyice bükülmüştü.

(Hatırlayalım; İmamoğlu belediyeciliğinin ilk icraatı Şehir Tiyatrolarından Necip Fazıl ve Mustafa Kutlu oyunlarını kaldırmak olmuştu.)

İsmail Yeşilbağ, geçen hafta "Kudüs Fatihi-Selahaddin Eyyubi" adlı tiyatro oyununu İstanbul Recep Tayyip Erdoğan Anadolu İmam Hatip Lisesi'nde izleyiciyle buluşturmuş.

Oyun, Selahaddin Eyyubi'nin Haçlı ordusunu ağır bir yenilgiye uğratarak Kudüs'ü fethetmesini konu alıyormuş.

Yeşilbağ, oyunun dekor, kostüm, aksesuar ve prova masraflarını Kültür ve Turizm Bakanlığının salgın döneminde tiyatro gruplarına verdiği destek sayesinde karşılamayabilmiş.

Fakat yeterince oyun sahneleyemedikleri için, taşıma suyla değirmen döndürmeye çalıştıklarını söylüyor.

Peki değirmenin dönmesi için başka ne gerekiyor: Sezon içerisinde 7-8 ay boyunca oyun sahnelenmesi lazım geliyor.

Bunun için, kültür faaliyeti gösteren belediye ve okullardan oyun talebi gelmesi gerekiyor.

Tiyatro yapmak kolay iş değil.

Şunu da hatırda tutmalı: Özel tiyatro sahasında milli ve manevi değerleri gözeterek oyun sahneye koyan sanatçıların sayısı iki elin parmaklarını geçmiyor.

Bütün zorluklara rağmen 'mütedeyyin' tiyatrocuların 'okçular tepesini boş bırakmama' gayreti önemli ama asıl önemli olan, camiada kalıcı bir tiyatro kültürünün oluşması...

Bu noktada seyirciye de görev düşüyor.

Rahmetli Mehmet Şevket Eygi hocamızın 'İslami neş'e' olarak tabir ettiği sosyal iklim, belki o zaman daha görünür olacak.

Nihayetinde marifet iltifata tâbidir, müşterisiz meta zâyidir.

Hayat ne ilginç; 'Ayvayı Yedik' oyunu (33 yıl önce sahnelenmiş olmasına rağmen) bugün dahi kendini hatırlatıp, 'İslami neş'e' ve 'kültürel iklim' dedirtmeye devam ediyor.

Demek ki sanatın da yaşayan, bizimle fısıldaşıp duran bir ruhu var...