Maçtan önce Adnan Polat, soyunma odasına indi, 15 dakika terapi yaptı. Maçın ilk yarısı 1-0 bitti. İkinci yarı başlarken Adnan Polat yine soyunma odasına indi yine terapi yaptı. Ama maçın skoru ne yazık ki 3-2 Galatasaray'ın mağlubiyetiyle sona erdi. Yani terapilerin, önerilerin hiç bir faydası olmamıştı. Hele ki; Teknik Direktör Hagi'ye...
Barış'ı oyuna alıp Stancu'yu çıkaran bir mantık, son iki dakikada 'Topu gezdirin, zaman çalın' diyemeyecek kadar teknik direktörlükten uzak Hagi, ne yazık ki kaybedilen maçın en önemli faktörüydü.
Yekta'yı Stancu ile değiştirmesi gerekirken, bitik Kewell'ı hala oyunda tutan aynı mantık G.Saray'daki geleceğini ne yazık ki bitirdi.
Aslında bu maça çıkmadan önce darağacına çıkmıştı Hagi. Boynundaki kement, ayaklarının altındaki sandalyeye tekme vuracak anı bekliyordu. Bu saatten sonra G.Saray'ın ola ki F.Bahçe'yi yenmesi bile Hagi'yi asla kurtarmaz.

KOPUK VE YÜREKSİZ
Sadece Hagi mi? Futbolcular da sanki dün birbirleriyle ilk kez tanışmış gibi kopuk, paylaşımdan uzak ve yüreksizdiler.
Toparlayıcı diyebileceğimiz bir tek oyuncu dahi yoktu.
Aslında G.Saray kötü oynamadı ama liderlik yapacak bir tek futbolcu yoktu. Sestak'ın attığı iki kafa golünde savunma uyurgezer gibiydi. Hakan Balta, Mustafa Sarp konsantrasyonlarını kaybetmiş.
Bundan sonra başkanın, gözlerini kapatıp 'Önümüzdeki yıl ne yapacağım' diye düşünmesi lazım.
Ve ne yapacaksa hemen uygulaması lazım. Çünkü ben meslek hayatımda Galatasaray'ın bu kadar dibe vurduğunu, bu kadar acz içinde olduğunu hiç hatırlamıyorum.
İlk iş Hagi ve ruhunu tamamen teslim etmiş futbolcularla vedalaşmak olmalı. Hem de hemen.
Birkaç iyi niyetli, yürekli Galatasaraylı için üzülüyorum o kadar.