Bu G.Saray için zor bir maçtı. Çünkü o kadar eksiğin üstüne, bir de TOP 16’ya iyi başlamak istemenin stresi vardı. Nitekim, ilk periyotta maça pek ısınamadılar. Boyalı alan savunmasını oturtamadılar. Schortsanitis ve Hickman, bu bölgeyi sürekli tehdit etti. Skora katkı yaptı. Periyot sonuna doğru, savunmanın biraz toparlanması, hele Arroyo’nun üçlüğü ilaç gibi gelince, moral motivasyonu da sağlanmaya başladı. Bunun faydası ikinci periyotta görüldü. Savunma etkili olmaya başladı. Macvan, Bonsu ve Erceg’in ribaunt çabaları, Maccabi’ye ribaunt üstünlüğü sağlayınca, G.Saray bunun çok faydasını gördü. Tabii, Erceg, Bonsu ve üçlükleriyle Hairston vurdu-durdu! Arroyo ile Ender de, ‘Skorer Gard Modu!’na iyice girince, ‘Aslan Maccabi’nin havasını almaya başladı!’ Tüm bunlar, devre sonunda 7 farkı getirmeye yetti.
Tabii, Efes’in eski ABD’li Koçu David Blatt’ın Maccabi’si, öyle kolay yutulur bir lokma değildi. Nitekim 3. periyotta oyunda dengeyi kurdular. Hickman (5/7), Tyus (5/6) ile hem pota altından, hem de yakınlardan, etkili oldular. 3. periyot sonunda tek baskete kadar düşen fark, finalde Maccabi’yi iyice havaya soktu! Smith, Hickman, Ohayon... Skor değirmeni gibiydiler. Sürekli ürettiler. Bu da bitime 4 dakika kala G.Saray’ın 4 fark geriye düşmesine neden oldu. Eyvahhh!.. Maç gidiyor muydu?.. Onlar attıkça, Domercant, Arroyo, Erceg-Merceg... Biz kaçırıyorduk. Maccabi savunmasının setimize uyguladığı baskı, telaşlı şutlarımızı getirince, biz ikilik şutlarda 15/36 ile 41’lik yüzdede kalıp, ‘Boş!’ladık, onlar 25/42 ile 59’luk yüzdeyi çakıp, fena vurdu. Smith ve Tyus’la da, ribaunt açıklarını kapatıp dengeyi sağlayınca, Maccabi bitime 1.22 dakika kala 77-87 ile 11 fark ile işi bitirdi. Doğrusu, son dakikalara kadar kazanma ümitlerimiz vardı. ‘Kazanırken kaybetmek’ fena vurdu!