Sakın kızmayın; iyi ki de kaybedip elendik! Yoksa, böyle kötü oynayacaksak ki; görüntüye göre öyle olacaktı. O zaman da, bir sonraki turda yani çeyrek finalde, Euroleague'in büyük favorisi Barselona'dan büyük farklar yiyerek elenecektik. Anlayacağınız; 'Barça!'lanmaktansa!..
Ama şu da var; F.Bahçe bu sezon takımda tüm yıldızlarını sakatlıklara kurban verdi. Hiçbir maçta tam kadro oynayamadı. Böylece de takım oyunu büyük darbe yedi. Savunma tam anlamıyla çöktü. Hücum organizasyonu, set oyunları, o kadar kötü idi ki, Euroleague'in en az asist üreten takımı oldu. Neyse olan oldu. Geriyi unutup artık öne bakmak lazım. Çünkü hayat devam ediyor.
HİÇ HAK ETMEDİK!
Maça gelince...
40 dakika boyunca, savunma açıklarını bir türlü kapatamayan F.Bahçe, özellikle Hairston'ın çember altı yüklenmelerinden sürekli basket yiyince, skor hakimiyetini kaybetti. Bu oyuncu, 11/16'lık ikilik şut isabetinin yüzde doksanını yılan gibi kıvrılarak dalışlar yaptığı çember altımızdan kaydetti. İşte her defasında tekrarlanan bu sahne, eminim seyreden herkesi çıldırttı. Nasıl bu kadar aciz kalınır!
Bu maçta, 18/27 ile kaçırdığımız 9 serbest atış, hücumda, özellikle 3. periyotta yaptığımız stepsler ve kaybedilen toplar ama dediğim gibi en başta, hiç beceremediğimiz savunmamız ile yenilip, elendik. Zaten kazanmayı da Armani hak etti. Biz hiç ama hiç etmedik.
Maç boyu, F.Bahçe skorda geride kaldıkça ve Panathinaikos, Kazan'a skor hakimiyeti sağladıkça, içimiz gitti! Nasıl gitmesin, işin zor yanı oluyor, Panathinaikos ilk maçta Yunanistan'da yenildiği Kazan'ı Rusya'da deviriyor, biz favori olduğumuz maçta kaybediyoruz. Çeyrek final vizesi elimizden kayıp gidiyor.